Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Week van de Pleegzorg – Vijf vragen aan… een pleegkind/-jongere

Een pleegkind zijn, het is een rugzak die je de rest van je leven meedraagt. Pleegkinderen krijgen zo vaak te maken met vooroordelen, hokjes, stempels, etiketjes… Of ze krijgen af te rekenen met medelijden. Ik zie in mijn job vaak juist heel sterke kinderen, die zoveel capaciteiten hebben net door wat ze hebben meegemaakt. Morgane is 14 jaar en doet hier haar verhaal.

 

1. Hoe oud was je toen je in een pleeggezin ging wonen?

Ik woon sinds mijn geboorte bij mijn pleegmoeder, zij is verre familie. Pas 5 jaar geleden werd dit officieel gemaakt.

 

2. Zijn er nog andere kinderen in het gezin?

Ik ben “enig kind” in mijn gezin, maar zéér gelukkig 🙂

 

3. Heb je ooit het gevoel gehad dat je “anders” was en zo ja, op welk moment was dat?

Absoluut ja.

Als het vaderdag is voel ik dat natuurlijk wel, ik ben zonder vader opgegroeid dus voor mij is dat vader-dochter gevoel moeilijk te begrijpen. Of dat moment dat je van school verandert en moet uitleggen wat je achtergrond is. Maar ik vind dat anders zijn of voelen nog zo slecht niet. Net zoals dat ik ooit in een gedicht schreef: “ook al zitten anderen op een rode roos en Ik op een witte dat is niet altijd negatief, je valt feller op maar je kan ook een voorbeeld zijn, anders zijn is iets goeds. Als iedereen hetzelfde zou zijn is het niet meer bijzonder.”

Dus ja ik omarm mijn achtergrond. Mensen vinden mij ook volwassener door hoe ik praat of hoe ik overkom en met dingen omga. Maar als je al veel hebt meegemaakt, leer je met dingen en mensen omgaan en leer je dat niet iedereen bij je zal blijven, maar dat degenen die je echt nodig hebt, zullen blijven. Ik heb mijn vader nooit gekend en dat vind ik niet erg. Als ik mijn vader had gekend was ik misschien “normaler” geweest maar misschien ook nooit zo gelukkig als dat ik nu ben.

 

4. Zie je je ouders nog vaak?

Mijn mama zie ik normaal één keer per maand maar dat is even stopgezet.

 

5. Hoe kijk je nu je wat ouder bent terug op de hele situatie?

Als ik terugkijk op alles wat is gebeurd in het verleden ben ik vooral trots en dankbaar. Trots op mezelf, trots dat ik de juiste keuzes heb gemaakt om te zijn wie ik nu ben en om in het juiste gezin te zitten. Om te blijven lachen, zelfs al heb ik soms een mindere tijd.

En dankbaar voor mijn make (pleegmoeder), de vrouw die mij heeft opgevoed met hart en ziel. Voor mij is ze “mijn mama”. Ze is een prachtvrouw en ik ben haar oh zo dankbaar om altijd voor mij te kiezen, zelfs al zet ze zichzelf daarvoor op de tweede plaats. Ik zal haar nooit kunnen laten zien wat ze voor mij betekent, maar ze is het beste dat ik heb en ik zal altijd met heel mijn hart van haar houden.

Wij hebben een fantastische vriendschap en een zeer hechte moeder-dochter band. Meer heb ik niet nodig. Ik ben pleegzorg dankbaar om mij te laten beslissen, in mijn keuzes te geloven en mijn twijfels te verhelpen. Uiteindelijk ben ik blij met hoe alles is gelopen anders was ik nu misschien niet geweest wie ik nu ben.

 

Bedankt Morgane, heel moedig van je! En ik hoop dat Make dit ook gelezen heeft 😉

Morgen kunnen jullie lezen hoe het voor een pleegbroer en -zus was om er plots een jonger ‘zusje’ bij te krijgen.

 

 

Eén reactie op “Week van de Pleegzorg – Vijf vragen aan… een pleegkind/-jongere”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *