Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Week van de Pleegzorg – Vijf vragen aan… een ouder

Ouders worden binnen pleegzorg vaak als “de schuldige” gezien. Het is heel gemakkelijk om een zondebok te zoeken en in sommige verhalen is dit misschien aan de orde, maar er zijn veel meer situaties waarin ouders net tonen dat ze met hun kinderen het beste voorhebben door te kiezen voor pleegzorg. Omdat het hen niet lukt om financiële/psychische/lichamelijke/… redenen.

Hieronder een interview met mama E., wiens zesjarige zoontje sinds dit jaar in een pleeggezin woont.

 

1. Wanneer en hoe kwam jij in aanraking met pleegzorg?

Eerder dit jaar kwam ik de eerste keer met pleegzorg in aanraking. De plaatsing van mijn kind in een OOOC (onthaal-, oriëntatie- en observatiecentrum) liep toen bijna op zijn einde. Het was toen nog niet zeker dat hij zou worden overgeplaatst naar een andere voorziening, of dat hij in een pleeggezin kon worden opgenomen. Terug bij mij komen wonen was sowieso geen optie, omdat mijn situatie nog te onstabiel was. Gelukkig kon hij dan toch bij mijn tante en nonkel terecht, wat toch pakken huiselijker, persoonlijker, en vertrouwder was voor mijn zoontje.

 

2. Hoe vaak heb je contact met je kind?

Niet vaak. Ik zie hem om de 14 dagen een uurtje. En 1x per week mogen we telefonisch contact opnemen met elkaar. Gewoonlijk houden we dan een videogesprek. Dit blijft het moeilijkste punt voor mij en het went ook helemaal niet, dus makkelijker wordt het er niet op met de tijd. Integendeel: soms denk ik dat ik hem de eerstvolgende woensdag ga zien, want dan lijkt het in mijn herinneringen zeker 2 weken geleden. En dan kijk ik in mijn agenda en kom ik erachter dat het nog maar 1 week geleden is en ik hem dus niet de eerstvolgende, maar de daaropvolgende woensdag terug zal zien. Dat blijft elke keer een pijnlijk punt.

 

3. Vind je dat je genoeg ondersteund wordt in jouw situatie?

Het komt al eens voor dat er iets niet helemaal duidelijk is voor mij, maar ik kan altijd bij onze pleegzorgwerker terecht. Zij is in tegenstelling tot onze consulente bijna altijd bereikbaar, en als dat eens een keer niet het geval is, neemt ze altijd vrij snel contact met me op zodra ze mijn e-mail leest, of verneemt dat ik heb gebeld.

 

4. Hoe is het contact met het pleeggezin?

Dat loopt heel goed, maar in mijn specifieke situatie is dat misschien vanzelfsprekender dan bij anderen, want de pleegouders zijn familie van mij. Als mijn kind toch nog niet terug naar mij mag en/of kan komen, dan zouden zij sowieso mijn eerste keuze zijn als pleegouders.

 

5. Hoe neem jij je ouderrol op van op afstand?

Een ouderrol neem ik naar mijn gevoel niet echt op, dat laten de omstandigheden niet toe. Mijn opvoedende rol ben ik sowieso kwijt, want het is onmogelijk om een rol te spelen in de opvoeding van een kind dat je maar 1 uur per 14 dagen ziet.

Verder stuur ik regelmatig een kaartje op, om toch een beetje in beeld te blijven in het leven van mijn kind en om zo betrokken mogelijk te zijn. Toch merk ik soms dat m’n kind langzaam aan beetje bij beetje van me vervreemdt, en dat ik hoe langer hoe minder weet wat hem bezig houdt, wat z’n voorkeuren zijn, wat hij al kan enz. Ik heb mijn draai hier nog niet helemaal in gevonden, en ik twijfel er een beetje aan of ik m’n draai op dat vlak zal kunnen vinden in deze situatie. Het klinkt misschien een beetje dramatisch of overdreven, maar echt accepteren kan ik de situatie niet helemaal, ook al weet ik dat, gezien de huidige omstandigheden, dit voorlopig het beste is voor hem.

Langs één kant lijkt het alsof mijn leven (grotendeels) op pauze is gezet, tot m’n kind en ik terug herenigd zijn. Gevoelsmatig gezien. Want als je iets dergelijks meemaakt staan je hart en je verstand, of je gevoel en je denken, vaak lijnrecht tegenover elkaar. Ook koop ik regelmatig (= vrij vaak/veel) kleinigheidjes voor hem en maak ik geregeld zelf iets als attentie of aandenken. Zeker rond bepaalde tijden die een beetje aan een specifiek thema verbonden zijn, zoals het WK voetbal, carnaval, Pasen, moederdag, het begin van een nieuw schooljaar… Voor mijn gevoel koop ik op die manier een beetje aanwezigheid in het leven van m’n kind, want zo ben ik er een beetje bij wanneer hij supportert tijdens het voetbalseizoen met de supporter items die hij van me kreeg, of als hij met carnaval een kostuum aan heeft dat ik gekocht heb enz.

 

Wat heb je dat mooi verwoord, E. Heel erg bedankt!

Morgen zal een pleeggrootouder vertellen over haar ervaringen.

 

Eén reactie op “Week van de Pleegzorg – Vijf vragen aan… een ouder”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *