Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Wat ik leerde uit het boek van Wim Oosterlinck (Ik wilde geen kinderen en nu heb ik er twee)

Ik schreef het al in mijn maandoverzicht: het leukste (en tevens enige) boek dat ik vorige maand las, was “Ik wilde geen kinderen en nu heb ik er twee” van de alom bekende radioster Wim Oosterlinck. Dit met een beetje vertraging, want het boek kwam al vorig jaar uit.

Na het lezen weet ik nog steeds niet of het nu geschreven is als advies voor toekomstige ouders die nog aan het hele gebeuren moeten beginnen, voor ouders die er al middenin zitten en zich ziek lachen om de herkenbaarheid, of als afschrikmiddel voor mensen die helemaal geen kinderen willen. Ik zou zeggen: al deze doelgroepen komen in aanmerking.

 

Hier zijn de dingen die ik uit het boek heb geleerd:

-Dat je baby van de crèche halen het gênantste is dat een vader kan overkomen. Blinde paniek, want ze lijken daar allemaal op elkaar. Hoe ga je daar nu het best mee om?

  • Optie 1: onthoud waar je de baby hebt neergezet ‘s ochtends
  • Optie 2: hoop dat je baby joù herkent
  • Optie 3: probeer te onthouden welke kleertjes de baby aanhad (meeste kans op succes indien de baby proper heeft gegeten of zichzelf niet heeft ondergekotst)

-Dat je serieus gejost bent als je de opruimgids van Marie Kondo tussen je rommel kwijtgespeeld bent. Nestdrang is niet op iedereen van toepassing.

-Het ouderschap is roeien met de riemen die 37 keer per dag in het water vallen.

-“Het boeleke van een ander is lief, mooi en schattig. Altijd. Ook al ziet het kind eruit alsof het net door een bulldozer uit Transformers overreden is en pas drie weken later teruggevonden werd in een nest vol heroïnehoeren.” Euh ja, dat dus.

-Negeer nooit een kind dat zegt: “Ik heb een beetje buikpijn.” De wraak is zuur en stinkt nog weken erna.

-Dat ik al jaren te laat ben om te beginnen met bodymappen, en dat mijn kind bijgevolg een niet in te halen achterstand zal hebben.

Wat is bodymapping dan, hoor ik je denken. Dit zijn een bepaald soort oefeningen die kinderen in enkele weken tijd slimmer maken door het stimuleren van hersenverbindingen. (Bvb tandenpoetsen terwijl je op één been staat).

-Het systeem van borstvoeding (baby reguleert eigen productie) uitgelegd in mannentaal: alsof je een pint bier hebt die altijd weer perfect vol is, hoeveel je ook gedronken hebt.

-Laat je kinderen een moestuin aanleggen. Een hele zomer bezigheidstherapie voor hen, en gratis groenten en fruit voor jou. Geniaal!

-Zorg voor twee identieke exemplaren van je kind zijn lievelingsknuffel. Nog belangrijker: zorg dat je kind dat nooit te weten komt. (Persoonlijke toevoeging: helemaal de waarheid! Wij zitten nu opgescheept met “doekje” en “ander doekje”. En ze kent perfect het verschil tussen de twee.)

-Dat kinderrestaurants een paradijs zijn voor ouders met kinderen. En de hel voor iedereen zonder.

-De verdwijnhap: een zelfverzonnen techniek om je kind te doen eten. Het gaat als volgt:

  • Leg een hapje groente op het bord van je kind.
  • Draai je om en schrik je een hoedje als je dochter stiekem de hap heeft opgegeten.
  • Vraag: “wie heeft die groente opgegeten?”
  • “Weet ik niet. Het groentjesmonster misschien.”
  • Herhaal deze stappen tot het bord leeg is.

Op de duur vraagt je kind dan zelf om nog eens van verdwijnhap te spelen. Je kan dit uitbuiten door te zeggen: “eerst 3 happen eten en dan gaan we van verdwijnhap doen.” Geweldig als dit werkt! Maar ik denk dat Wim hier één cruciaal element over het hoofd ziet: je kind moet nl. zelf de hap al een eerste keer “stiekem” hebben opgegeten om te weten hoe het verder gaat. Je zou niet de eerste ouder zijn die zich omdraait en zijn verbazing over de verdwenen hap uitspreekt, terwijl die nog gewoon op het bord ligt en je kind met een uitgestreken gezicht voor je zit…

-Dat de pipi-tipi een aanslag is op je mannelijkheid, ook als je nog maar 3 weken oud bent.

 

-Dat je geen brilletje nodig hebt voor een 3D-echo. En hierbij een kleine bedenking van Wim uit: als een 3D-toestel door al het menselijk weefsel kan kijken, hoe kan je dan de baby nog zien? (Quote van het jaar, for sure!)

Zwangerschapsles is voor de toekomstige vader te vergelijken met zijn favoriete Marvel held die overreden wordt door batman op zijn brommer. (Oké, in mijn ogen klinkt dit als iets goeds dus?)

-Wat filibusteren betekent. En dat een peuter het heeft uitgevonden om de ochtendroutine te vertragen. Het parlement kan er nog iets van leren! (Check, dat konden jullie hier ook al lezen).

In mijn ogen heeft Wim het ouderschap helemaal begrepen en neergeschreven zoals het echt is. Een hilarisch boek voor iedereen die tot één van de hierboven beschreven doelgroepen behoort. Ik kijk al uit naar het vervolg: “Ik dacht dat ik het lastig had met twee kinderen totdat de derde daar was.” Succes Wim!

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *