Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Waarom ik zo zot was om een leuke job op te zeggen

In mijn maand-ABC van september eindigde ik met de boodschap dat ik in september niet veel tijd heb gehad om te schrijven, en dat had een reden. Intussen is iedereen in het echte leven op de hoogte, en kan ik er eindelijk meer over vertellen!

11 september 2019. Daar lag hij dan, mijn ontslagbrief. Een paar lijntjes die bijna vier jaar moesten samenvatten. Een donderslag bij heldere hemel voor directie, teamverantwoordelijke en collega’s. En eerlijk gezegd ook een beetje voor mezelf. Toch was het geen impulsieve beslissing. Ik doe mijn job graag, daar heb ik al eens over geschreven. Een heel netwerk uitbouwen rond een kind, het overleg met verschillende diensten, nieuwe kansen geven aan ouders en kinderen, pleegouders begeleiden in hun zware taak… Mijn job is elke dag anders en ik plan mijn agenda volledig zelf in. Die vrijheid en variatie is geweldig. Maar er begon iets te knagen. Ik bracht soms meer tijd door met kinderen van iemand anders dan met de mijne. Bezoeken begeleiden op woensdagmiddag, spelletjes doen met andere kinderen na school… Het voelde niet meer goed.

Ik had deze zomer tijd genoeg om na te denken, want ik had een maand ouderschapsverlof waarvan er ook een deel in de eerste week van het schooljaar viel. Uit deze post konden jullie al afleiden hoe heerlijk ik dit vond. Hoe ik genoot van een week als schoolpoortmama. En dat smaakte naar meer. Ik zat al een tijdje met het idee om minder te gaan werken (halftijds in plaats van viervijfde), maar in mijn huidige job is dat helaas geen optie. Daarom besloot ik stilaan uit te kijken naar een andere, halftijdse job en die kwam er sneller dan verwacht.

Ik deed mee aan de selectie voor sociaal werker bij Kind en Gezin, een functie die dan ook nog eens in mijn eigen regio diende ingevuld te worden. Alle puzzelstukjes vielen samen. Na een paar slopende weken kreeg ik eindelijk het goede nieuws dat ik de job had. Op 4 november begin ik daar, een sprong in het diepe. Want je weet natuurlijk altijd wat je achterlaat en nooit waar je zal terechtkomen. Qua inhoud zullen er veel gelijkenissen zijn met mijn werk bij pleegzorg, alleen zal ik kinderen én hun ouders nog thuis opvolgen, een stap die ik als pleegzorgwerker oversla.

Ga ik spijt krijgen van deze beslissing? Ik betwijfel het ten zeerste. Een keuze voor je gezin kan nooit een verkeerde keuze zijn. De tijd met je kinderen is al zo schaars, dat heb ik deze zomer (één van de magere achttien zomers die we samen zullen hebben) pas echt goed beseft. De jaren waarin ik nog hun held kan zijn in plaats van een storende (en mogelijks veel te nieuwsgierige) mug, moet ik ten volle benutten. Ik wil herinneringen maken, en niet alleen in het weekend of in DE gezinsvakantie. Ik wil een mama zijn die niet opgejaagd is, met kinderen die het gevoel hadden dat ik er altijd voor hen ben geweest. Dat is onbetaalbaar.

12 Antwoorden op “Waarom ik zo zot was om een leuke job op te zeggen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *