Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Vrijdag lijstjesdag! Heilige opvoedregels die ik aan mijn laars lap

Vrijdag is lijstjesdag! Want lijstjes en ik , dat is een match made in heaven. Vooral genummerde. Vraag me niet waarom, iedere gek zijn gebrek. Het werd dringend tijd om nog eens een lijstje te publiceren, want ik ben blijkbaar niet altijd even consequent in het schrijven van mijn eigen vaste rubrieken. En laat consequent zijn nu toevallig iets zijn dat ik ook niet ben in het opvoeden. Wat zegt ze daar?? Consequent zijn is toch regel nummer 1 volgens alle supernanny’s van deze wereld. Het zal wel… in opvoedland is dit inderdaad een heilig huisje waar ik graag tegenaan schop. En zo zijn er nog meer:

1. Eet je bord leeg

Mijn kinderen moeten hun bord niet leeg eten. Ik vind het heel belangrijk dat ze zelf leren voelen wanneer ze genoeg hebben. En dan dat snoepje als je bord leeg is… kindermishandeling vind ik het. Natuurlijk propt een kind zich dan helemaal vol om toch maar die snoep te krijgen. Als ze alles hebben geproefd en ze willen niets meer, dan krijgen ze van mij toch een snoepje. Ook als ze “niet flink zijn.” Oooh loedermoeder! (Maar ik zal hopelijk geen emo-eters aan het creëren zijn).

2. Consequent zijn

Ik zei het al in mijn intro, ik ben niet consequent. Ik ben geen robot die elke dag op dezelfde manier handelt. Daar leren je kinderen toch ook niets uit? Die van mij weten dat er moeders mensen bestaan die al eens een slechte dag kunnen hebben, die de ene dag wat meer moe zijn dan de andere en dus toegeeflijker of niet.

In het boek “Het einde van de opvoeding” deelt Jan Geurtz deze visie ook en vertelt daar het volgende over: “Consequent zijn is angst hebben voor controleverlies, soms moet je gewoon kunnen afwijken van jouw principes. Teveel regels hebben alleen als gevolg dat ze kunnen overtreden worden.”

Hij geeft een maatschappelijk voorbeeld: mensen rijden niet door rood, dat is een vastgestelde regel. Maar wat als het verkeerslicht hapert? Dan ga je daar toch ook geen hele dag staan? Flexibiliteit is key! Daar gaan je kinderen de rest van hun leven deugd van hebben.

3. Het heilige avondritueel

Elke dag hetzelfde doen in het laatste halfuur voordat je kind naar bed gaat, het zou dé manier zijn voor een goede nachtrust. Het eerste jaar deden we dat inderdaad zeer trouw, voor baby’s is dit misschien wel nog een goede regel aangezien je hen nog niet verbaal kan uitleggen wat er te gebeuren staat. Maar eens ze kunnen praten, vond ik dat Ritueel met hoofdletter R alleen maar een last. Vooral bij peuters, want als er één minuscuul dingetje anders gaat dan “normaal”, zijn ze helemaal van streek. Ik zeg maar: de pagina van het boekje omslaan met je linker- in plaats van rechterhand, hem/haar in bed laten stappen en dan pas een kusje geven of omgekeerd, een gek stemmetje nadoen bij het voorlezen… Voor je het weet heb je jezelf in een avondritueel met 37 stappen doen belanden en ben je de sigaar. Doe!het!niet!

4. Eten doen we aan tafel

In het merendeel van de maaltijden zal dit zo zijn. Maar het kan zeker ook in de zetel (niet de nieuwe uiteraard!), op de grond of met een picknick in de tuin…

5. Emoties negeren

Drift- en huilbuien negeren en goed gedrag belonen, het wordt nog steeds aangeraden in sommige opvoedmethodes. Hoe kan je verwachten dat een kind met zijn emoties leert omgaan als jij ze gewoon negeert? Alles wat eruit komt benoemen en aftoetsen, is mijn regel. Als je kleuter uitspraken doet zoals: “ik ben zenuwachtig want ik voel in mijn buikje dat ik dat spannend vind”, “ik ben boos omdat ik jaloers ben op mijn broer…”, dan heb je zeker en vast iets goeds gedaan.

6. Schermtijd

Een halfuur per dag voor een vierjarige, dat is de regel. Gelukkig dat ik ook op dat vlak niet consequent ben! Er zijn dagen dat ze niet eens in de buurt komen van die tablets, en andere dagen dat ze hun maximum ruimschoots overschrijden. Ook daar: verbieden maakt het alleen maar aantrekkelijker.

7. Altijd beleefd zijn

Nee mijn kinderen moeten niet iedereen kussen of knuffelen, ook al wordt dat soms afgedwongen. Net zoals met eten, is hun eigen grenzen aanvoelen hierin super belangrijk. Geen pleasers in wording hier. Maar omdat ik ook geen egocentrische of asociale exemplaren wil kweken, moeten ze wél een of andere vorm van begroeting laten zien. Alleen mogen ze dat dan zelf kiezen, dus een high five, een hallo of een vuistje zijn even goed. Nog zoiets in de categorie beleefdheid, de gevleugelde woorden: “enwatzeggenwedan”, ik kan ze niet (meer) uitspreken. Ooit deed ik het wel, toen De Zoon een speculoosje kreeg bij de bakker en ik -uiteraard zelf heel beleefd opgevoed- vol verwachting naar De Zoon keek en zei: “En wat zeggen we dan?” Waarop mijn zoon zijn ogen begonnen te blinken en antwoordde: “Nog!” Dus nee, vanaf dan zei ik altijd keiluid: “Danku!” en nu doen die kleine aapjes dat zelf ook. Want monkey see, monkey do.

Welke supernanny-regels lappen jullie wel eens aan je laars?

7 Antwoorden op “Vrijdag lijstjesdag! Heilige opvoedregels die ik aan mijn laars lap”

  • Ik vond het als kind verschrikkelijk dat ik vrienden van mijn ouders moest begroeten met een kus. En ook nu krimp ik in elkaar als ik onze vrienden van hun kinderen hetzelfde zie vragen en die kinderen dan bedremmeld en duidelijk tegen hun goesting een kus komen geven. Ik denk dat jouw manier veel en veel beter is!

  • Ha! Regels overtreden of niet, wat jij hier schrijft vind ik allemaal super belangrijk. Ik denk gewoon altijd aan mezelf: eet ik altijd mijn bord leeg? Nee. Ben ik altijd blij en vrolijk? Nee. Heb ik het graag als iemand ziet dat ik het lastig heb? Ja. Vraag ik zelf om aandacht als ik er nood aan heb? Ja. Dus ja, waarom zou ik mijn kind dan forceren om dingen te doen die ik zelf niet eens doe? Ik las laatst zoiets op Instagram ook, dat we onze kinderen spiegelen aan standaarden waar we zelf niet eens aan kunnen voldoen.
    Ik vind mensen kussen als begroeting trouwens ook echt HORROR. Ik vond dat als kind al en ik vind dat nog altijd dus ik ga dat nooit van mijn kind vragen.

  • Consequent probeerde ik wel te zijn, ik vond dat wel zijn voordelen hebben.
    En ik had een kind dat het best gedijde in een vaste structuur. Gaf hem houvast en een veilig gevoel. Dan voorzie je dat hè, als je voelt dat je kind zich daar goed bij voelt.

  • Maar echt alle zaken die je vernoemt, vind ik ook heel belangrijk! Het avondritueeltje is hier min of meer altijd hetzelfde, maar op zich weet ik nu niet of ik (of de peuter) daar zo’n drama zou van maken, mocht het een keertje anders zijn. Ik vind het vooral belangrijk om mijn kind te geven wat hij op dat moment nodig heeft.
    En die tv ligt hier soms ook wel eens wat meer aan dan een halfuur. Als ik zie dat mijn kind zich niet goed voelt of halfziek is, dan denk ik ook: wat zou ik het liefst doen. En dan zit ik ook het liefst voor de tv. Nuja, mocht het beter weer geweest zijn, waren we wel al veel vaker eens naar buiten.

  • Ja hoor, de dingen die je hier opsomt lijken me allemaal superbelangrijk. Als ik later kinderen heb wil ik sowieso ook de waarde mee teachen van “alle mensen kunnen eens rotdagen hebben”. Fijn om te lezen dat ik daar niet de enige in ben!

  • oh ik sta er gewoon allemaal niet zo bij stil. Als ik dit hier allemaal lees denk ik wel dat ik voldoende inconsistent ben ook, maar soms dan toch wel weer principieel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd