Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Week van de Pleegzorg – Vijf vragen aan… een pleegzorger

Het is Week van de Pleegzorg. Vrijdag konden jullie lezen hoe ik het ervaar om een pleegzorgwerker te zijn. De komende dagen laat ik andere partijen aan het woord die met pleegzorg te maken hebben.

De mensen die er echt 24 uur op 24 mee bezig zijn, zijn de pleegzorgers zelf (de term pleegzorger is recenter dan pleegouder, de beide worden vaak nog naast elkaar gebruikt). Pleegzorger zijn : hoe is dat nu echt? Ik vroeg het aan Lindsay, 35 jaar. Samen met haar man Bert zorgen zij voor 2 pleegkinderen: een meisje van 8 en een jongetje van 5. Ze combineert een parttime job met haar gezin en ondertussen zijn ze ook nog eens hun huis opnieuw aan het bouwen. Daarnaast schrijft ze regelmatig blogs over haar avonturen als pleeggezin. Hier kan je haar volgen.

 

1. Wanneer ontstond het idee om pleegzorger te worden?

Toen Bert en ik te horen kregen dat we enkel zwanger zouden kunnen raken door in het IVF traject te stappen, namen we de beslissing deze stap niet te zetten. Omdat het kunnen zorgen voor een kindje voor ons belangrijker was dan het ‘hebben’ van een kindje kozen we uiteindelijk voor pleegzorg.

 

2. Hoe heb je de selectieprocedure ervaren?

De selectieprocedure vond ik echt zenuwslopend! Dat ligt deels aan mijzelf omdat ik zo’n druktemaker ben hoor. We kregen wel 1001 vragen, maar er werd ons ook constant het gevoel gegeven dat we overal eerlijk in konden zijn, ook over onze onvervulde kinderwens. Daarna volgden nog enkele vormingsavonden en eigenlijk waren die heel fijn omdat je met mede kandidaat-pleegzorgers samen dit avontuur aangaat. Iedereen zat in hetzelfde schuitje en met een aantal van hen heb ik nog steeds contact. Toen we nog middenin de procedure zaten, leek dit een eeuwigheid te duren, maar als ik er achteraf op terugkijk, viel het al met al echt goed mee. In mei gingen we naar de informatieavond en in november gingen we onze pleegbaby uit de kraamkliniek halen. Niet slecht toch?

 

3. Hoe was het om je pleegkind(eren) voor het eerst te zien?

Toen we gebeld werden met de mededeling dat er een ‘match’ was, kregen we te horen dat er een meisje van nog maar 13 dagen oud een pleeggezin nodig had. We moesten haar binnen de 4 dagen uit het ziekenhuis ophalen. Op onze vraag mochten we haar eerst een bezoekje brengen op de kraamafdeling. Ik weet dat ik vooral heel onwennig was en heel veel vragen had. Wat als haar ouders daar ook waren? Hoe moet ik een baby’tje wassen? Mogen we haar troosten als ze begint te wenen? Toen we haar eenmaal zagen was mijn eerste gedachte: “wat een schattig neusje!” Als ze nu als 8-jarige in haar bedje ligt te slapen, zie ik nog altijd dat schattig neusje.

Onze pleegzoon was 5,5 maand en verbleef in een crisispleeggezin. Ook daar was het wat onwennig. Ik mocht hem een andere luier aandoen en voelde me niet erg op mijn gemak omdat iedereen op mijn vingers zat te kijken. Maar ook bij hem één eerste gedachte: “Wat heeft hij een grappige krul op zijn hoofdje, juist de krul van de Zwitsalbaby die op de verpakkingen van de welgekende zeep staat.” En ook dat is na 5 jaar nog steeds niet veranderd: al doe ik ‘s morgens nog zoveel gel in zijn haar, dat eigenwijs krulletje komt altijd weer piepen!

 

4. Wat vind je het mooiste aan pleegzorger zijn?

Het mooiste aan pleegzorger zijn is dat ik altijd 100% eerlijk kan zijn tegenover de kinderen. Zij weten dat ze niet uit mijn buik komen, maar dat ze het geluk hebben om liefde te krijgen van twee papa’s en mama’s. Ze weten dat ze nooit hoeven te kiezen, dat er genoeg liefde is voor allebei. Hoewel we ervoor gewaarschuwd werden om misschien niet teveel liefde terug te verwachten, krijgen wij heel veel liefde van onze pleegkinderen. De oudste zei laatst zelfs tegen me: “Ik had jou altijd al gewenst!” Mooi he?!

 

5. En wat vind je er moeilijk aan?

Het moeilijke vind ik de onzekerheid die bij pleegzorg komt kijken. Je weet nooit hoe de bezoeken met de ouders verlopen, of de bezoeken überhaupt wel doorgaan,… Wachten op beslissingen van de jeugdrechter, de dienst van Pleegzorg en andere instanties. Je moet als pleegzorger echt wel de touwtjes uit handen kunnen geven. Voor mij blijft dat heel moeilijk om niet over alles de controle te kunnen houden. Gelukkig heb ik ondervonden dat onze pleegzorgwerker deel uitmaakt van ons “team”, zoals ik ons gezin ook wel eens zie. We gaan allemaal voor hetzelfde doel: die kleintjes gelukkig maken.

 

Wat een prachtige woorden! Bedankt voor je openhartigheid Lindsay.

Morgen is het de beurt aan een ouder om haar verhaal te doen.

Eén reactie op “Week van de Pleegzorg – Vijf vragen aan… een pleegzorger”

  • Waw geweldig van jullie het zal nooit simpel zijn maar de kids gaan jullie hun leven lang dankbaar zijn net zoals ik nu 53 jaar mijn pleegouders

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *