Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Brief aan mijn vierjarige zoon

Lieve Simon,

Vandaag word je vier jaar. Het moet raar zijn om al een vierde van je leven in coronatijd door te brengen, of eigenlijk je volledige ‘bewuste’ leven, want ik las ergens dat je geen herinneringen kan hebben aan je eerste drie levensjaren. Maar dat laatste gaat voor jou absoluut niet op. Wat een geheugen heb jij! Alsof je er al een heel leven op hebt zitten. Eén van je favoriete zinnetjes is dan ook: “Weet je nog toen…”, en eerlijk gezegd: ik moet al serieus graven om jouw herinneringen te kunnen bijhouden. Regelmatig staan we hier verbaasd over wat jij allemaal onthoudt.

Je bent een super attent ventje. Als mijn haar nog maar een tint donkerder gekleurd is of ik een nieuw kleedje draag, ben jij de eerste die het zal zien. Zelfs voor een slaapkleedje krijg ik uitgebreide complimenten 🙂 Dat oog voor detail uit zich op vele vlakken: technologie, constructie, logica, inzicht… Alles waar een knopje of schakelaar aan zit, is niet veilig voor jou. Het verschil met je zus kan niet groter zijn, die heeft jou nog nodig om de TV aan te zetten. Iets dat je dan ook met veel plezier doet (zowel die TV aanzetten als je zus helpen). Jullie komen voor elkaar op en zijn de beste vriendjes. In de buitenwereld welteverstaan, want binnenshuis kan het er soms hard aan toe gaan. The Hunger Games is er niks tegen!

Je maakt het ons soms niet gemakkelijk, met die gewelddadige opstoten en driftbuien die uit het niets opkomen. Al zijn die snel vergeven wanneer je voor het slapengaan ‘trompetkusjes’ aan mij vraagt, speciale kusjes die maar één persoon je kan geven. Zelfs papa volstaat dan niet, nochtans je grote held voor de andere 23 uur en 55 minuten van de dag (want ja, ook ‘s nachts wil je alleen maar papa… vreselijk is dat! 🙂 )

Je bent fan van alles met wielen eraan, van games op de X-box (die je als driejarige al beter speelt dan ik ooit heb gedaan, maar dat is misschien niet echt een referentie…), van torens bouwen tot tegen het plafond van robots, dino’s, superhelden zoals daar zijn Captain “Demewica” en “Iden man”, van balletjes in tomatensaus, jeansbroeken (alleen blauwe want anders is het geen jeansbroek!), basketbal… Je lijst met interesses is eindeloos. Ik heb er geen idee van waar dat ooit zal eindigen, want homo universalis is helaas nog geen erkend beroep.

Ik hou van jou mijn kleine Simonster, van je snoetje in opperste concentratie wanneer je probeert om niet te bewegen tijdens 1, 2, 3, piano. Van je vestimentaire keuzes (zijnde onderbroek en niets dan onderbroek). Van de liedjes die je keihard verkeerd meezingt, je oogjes die beginnen blinken als je iets stiekem doet en denkt dat we het niet doorhebben. Van je zelf bedachte spelletjes (schaar-steen-prot, iemand?), je veel te volwassen woordenschat, je kleuterhandjes die nog steeds lekker mollig zijn…

Voor mij hoef je niet te veranderen, al is er één dingetje dat ik toch graag terug wil omdat ik het verloren ben op de dag dat jij geboren bent: mijn slaap. Doorslapen is een superheldenkracht, wist je dat? En je bent nu toch al vier… Kunnen we dat afspreken voor het komende jaar?

Liefs,

je mama

7 Antwoorden op “Brief aan mijn vierjarige zoon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *