Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Van hemel naar hel op repeat

Je kan wel zeggen dat de voorbije maand een rollercoaster is geweest. We kenden pieken, maar ook heel wat dalen. Ik neem jullie voor een weekje mee in onze coronacocon. Pak u er gerust een koffietje en een paaseitje bij, want het is nogal een lange post geworden. Het leven zoals het is:

Zondag 5 april

Na een zoveelse helse nacht (dat lijkt niet beter te worden door niet naar school te gaan), worden we gewekt door het stemmetje van De Zoon. Het is 5u31. We nemen hem in ons bed en hij houdt zich gelukkig rustig. Een halfuur later is De Dochter ook daar, ze kruipt erbij. Zeldzame momentjes om te koesteren. Het lukt ons om een vol kwartier zo te blijven liggen.

We zijn moe, maar we rapen onszelf bij elkaar want het belooft een prachtige dag te worden. Doordat we op hetzelfde moment wakker zijn, kunnen we samen ontbijten. Dat gebeurt niet vaak, aangezien het eerste wat De Zoon zegt als hij wakker is: “Mag ik mijn flesje”, gevolgd door: “Welke dag is het vandaag?” Om te weten of hij kussentjes krijgt (een bepaald soort cornflakes). Het is zijn lucky day, het is kussentjesdag.

Na het ontbijt ga ik lopen en De Man fietsen. Alles indoor vandaag, want terwijl we normaal nooit iemand tegenkomen, lijkt heel België zich deze week in onze buurt te begeven. Ik ben de volle drie kwartier alleen. Wat een luxe. Ook nog douchen daarna is teveel gevraagd, vijf keer komt er iemand de badkamer binnen met een “wat ben je aan het doen”, “mogen we al middageten (om 9u56)”, “gaan we vandaag naar school”…

Als iedereen bewogen heeft, gedoucht en gekleed is, besluiten we de tuin aan te pakken: tafels en stoelen worden bevrijd van hun stof, de kussens gaan in de tuinzetels… We eten voor het eerst onze lunch in het zonnetje. Genieten! Daarna is het tijd voor een gezamenlijke middagdut, gelukkig hebben we die nog.

In de namiddag zijn we buiten. Broer en zus hebben daar minder crisissen dan binnenshuis, waar het om het kwartier wel kermis in de hel lijkt omdat samen spelen echt niet lukt. Er wordt in de zandbak gespeeld, voor vijf minuten. Totdat de ene vindt dat zijn schepje niet zo goed is als dat van de andere. Er wordt geschommeld, tot de ene de andere er afduwt omdat die er al lang genoeg had op gezeten. Tijd voor het grove geschut, het ultieme strijdmiddel: waterspuitjes. Ze spelen er een halfuur stil mee.

Ik durf me zelfs in de ligstoel te leggen. Even voelt het als vakantie. Letterlijk heel even, want een kwartier later word ik naar de trampoline gecommandeerd omdat ze met hun tweetjes nog niet hoog genoeg geraken. Ik veins na tien minuten een spierziekte, waardoor ik weer even mag uitrusten in mijn stoel. Een helse kreet weerklinkt na een paar minuten. De ene heeft het gewaagd om in de andere zijn schaduw te gaan staan! Stel.je.voor.

Zo kabbelt de middag rustig en minder rustig voort. In de late namiddag gaan we met z’n vier fietsen, maar ook daar lijkt heel België hetzelfde idee te hebben gehad. ‘s Avonds eten we nog een keer buiten, worden de zwarte zomervoetjes gewassen en daalt de stilte neer in huis.

Maandag 6 april

Werkdag vandaag! We proberen onze shiften zoveel mogelijk af te wisselen, maar op maandagochtend hebben we allebei overleg. Om stipt 9 uur zetten we voor de vierde keer de film van Sjakie en de chocoladefabriek op, ons maandagse ritueel. Zo is het zeker een uur rustig. Of tenminste, dat hadden we gedacht. Gelukkig bestaat er zoiets als een mute-knop, helaas enkel voor de laptop.

In de namiddag ben ik vrij en gaan we nog eens fietsen. De rest van de middag spelen/vechten ze in de tuin, met als dieptepunt een kwartier durende krijsbui (het gele schepje was onvindbaar). Als hoogtepunt was er de nestschommel, waar we met z’n drietjes in lagen en elkaar om de beurt een zelfverzonnen verhaal vertelden.

‘s Avonds dansen we gelijk zotten in de living, het ultieme ontladingsmoment.

Dinsdag 7 april

Werkdag. Ik word in de voormiddag geïnterviewd door een studente voor haar thesis. Daar kan ik écht geen afleiding bij gebruiken, dus ik sluit het traphekje bovenaan de trap en geniet even van de rust. Ships, mijn waterfles vergeten. Is het dat waard om me terug in de vuurlinie te begeven? Nope, mijn hoofd eens onder de badkamerkraan houden zal ook wel lukken.

De Man haalt zijn bakkunsten boven en zorgt voor bananencake. We lunchen weer in het zonnetje. In de namiddag bel ik afspraken voor het consultatiebureau af. Een lijst van 117 namen, en dus 117 telefoons. Met een propvol hoofd kruip ik nog een keer op de trampoline.

Woensdag 8 april

Gelukkig werk ik halftijds en heb ik woensdag en vrijdag vrij. In de voormiddag proberen we mijn creatieve kant nog eens een kans te geven. Helaas. Ik vrees dat die voor de rest van mijn leven dood en begraven zal blijven.

Ik onderneem een poging tot poetsen, wat met twee “helpers” in theorie ook dubbel zo snel zou moeten gaan. In de praktijk doen we er vijf keer zo lang over, maar het is een toffe activiteit.

Na de middag verandert De Zoon plots in een monster. Nu zijn zus sinds vandaag geen middagdut meer doet (ze is bijna 5) wil hij dat ook niet meer. We besluiten het een kans te geven, maar oh boy dat was de slechtste beslissing die we de afgelopen maand konden maken. De ene driftbui volgt de andere op, soms weet hij zelf niet eens meer waarom hij kwaad is. Alles van de laatste weken lijkt naar boven te komen. Eerst probeer ik nog te troosten, maar na twee uur van dit wordt het ook voor mij teveel. We storten allebei een beetje in.

‘s Avonds krijgen we hem met veel gedoe in bed en knuffel ik extra lang met De Dochter, die de hele namiddag al om knuffels vroeg maar daar was gewoon geen tijd voor. Today was not a good day.

Donderdag 9 april

We herbeginnen met een schone lei. Ik ga aan het werk, maar zo ongeveer om de 10 minuten word ik gestoord voor al die dingen waar een mama blijkbaar beter in is dan een papa, zijnde: water in een beker gieten, een nieuwe onderbroek aantrekken, een sticker van een vel prutsen… of gewoon om naar te staren. Terwijl ik in mijn home-office (een tafel in de slaapkamer) ‘telefonische huisbezoeken’ doe, staren twee aapjes me met grote ogen aan van op het bed. “Waar is dat knopje voor?” “Waarom gebruik jij zo’n moeilijke woorden?” “Wat betekent een voedselpakket?” “Ik wil ook een voedselpakket.” Zucht, zelfs met de minister van werk naast me zou ik me nog minder op mijn vingers gekeken voelen.

Na de middag check ik de zomergarderobe van vorig jaar. Het lijken wel kabouterkleren! Konden mijn kinderen daar vorig jaar echt nog in??

In de late namiddag doen we voor de tweede keer mee met de live Kids disco in uw kot. Aanrader!

Vrijdag 10 april

We hebben weer een week overleefd. Ik prijs me nog eens gelukkig dat ik halftijds werk. We rommelen een beetje met magisch zand en klei, die ik kon hamsteren de dag voordat de Action sloot. We knutselen gipswerkjes en trekken daarna met de fiets rond in onze gemeente om deze bij familie en vriendjes van De Dochter te droppen. Eén van de vriendjes is thuis en we doen een raambezoek, vonden ze geweldig!

De namiddag brengen we weer buiten door, waar De Zoon de watertafel sloopte (3 cm hard plastic) om god weet welke reden.

Paasweekend

Vandaag zou het Pasen moeten zijn, al voelt het helemaal anders. Het Paasweekend bestaat normaal uit verschillende lunches met familie, iets snoepen bij de overgrootouders… Nu houden we een barbecue met ons viertjes. Ook fijn, maar vandaag is het gemis toch extra groot.

Ik probeer een beetje aan deze blog te schrijven, maar het valt me zwaar. Normaal zijn er door de week zeker een aantal momenten dat ik echt alleen kan zijn. Nu ben ik dagelijks van 5u30 tot 19u30 omringd door drie mensen, en na vier weken is mijn emmer stilaan vol. De uitzichtloosheid begint door te wegen. En zo breekt er alweer een nieuwe week aan… de vijfde al in quarantaine. Houden jullie het nog vol?

4 Antwoorden op “Van hemel naar hel op repeat”

  • Hier gaat het met ups en heel veel downs en bijhorende tranen van mijn kant. Het begint heel zwaar te wegen, door allerlei omstandigheden. En ik merk dat ik de looptoertjes meer en meer nodig heb, maar ook dan mijn hoofd niet meer tot rust kan brengen. En toch zijn er ook heel wat mooie momenten, dus ik probeer daar vooral op te focussen en van te genieten. Hang in there! Je bent niet alleen (al zegt dat natuurlijk ook niet veel he). X

  • Als ik dit lees denk ik dat wij veel meer rust krijgen door de kinderen veel meer schermtijd te geven. Er zijn al een paar dagen geweest dat zowel mijn man als ik 6u of meer in videovergadering zaten…tja, dan zaten we met 4 achter een scherm. Dan is het maar zo. ‘k heb na week 2 mijn verzet daar al tegen opgegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd