Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

De tut naar de vergeetput!

(Ja zo onnozel enthousiast en content ben ik dat er zelfs een stom rijmpje in de titel moest :p)

De tut, drie jaar lang was ze even belangrijk voor De Dochter als mama en papa zelf. Zag je haar, dan wist je dat de tut niet ver uit de buurt kon zijn. Gelukkig konden we deze vanaf 2,5 jaar in haar bed laten liggen. Dit had heel wat voeten in de aarde maar na een paar dramadagen was het voorbij en bleef de tut boven. Toen al wisten we dat het een zware taak zou worden om haar ervan af te krijgen.

Enkele weken later probeerden we haar ook te laten wennen aan het idee van slapen zonder tut. Zo lazen we boekjes over kindjes die hun tut weggaven, probeerden we de Sint erbij te halen en bezochten de tutjesboom.

Geen succes. De boekjes vond ze vooral amusant, de Sint brengt alleen maar dingen en neemt niets af en HAAR tut zou toch niet buiten in een boom in de regen gaan hangen zeker??

Uiteindelijk haalden we nog een doe-boekje in huis waarbij ze na het verhaal haar tut in een doosje mocht stoppen, dit in de tuin begraven en de volgende dag zou er een cadeautje klaarliggen. De tut ging in de doos! En een uur later er weer uit.

 

Ik denk dat ze zo’n 2 jaar en 9 maanden was toen we besloten om het maar te laten rusten. De magische kaap van 3 jaar zou haar misschien weer op andere ideeën brengen. Of plan B: we zouden de tut gewoon “vergeten” meenemen op reis, de week nadat ze 3 was.

Zo gezegd, zo gedaan. Enkele weken voor ze 3 werd, besloten we het onderwerp opnieuw ter sprake te brengen. “Grote meisjes van 3 jaar hebben geen tutje meer nodig.” Volgende stap: een beloning (je mag het ook omkoperij noemen). Al weken aasde ze op een Nijntje-juwelenset, die we uiteindelijk kochten en ongeopend in huis lieten liggen. We beloofden haar dat ze de set zou krijgen als ze zonder tutje sliep. Hoe graag ze dit ook wilde, het lukte haar niet. De tut bleef haar houvast.

Op de avond voor haar derde verjaardag besloten we dan toch door te zetten, want als we haar tempo zouden respecteren, had ze er op haar zestiende nog één. En intussen was het aan haar gebit ook wel al te zien, dus tijd om in te grijpen.

Tutje ging weer de doos in, en al snel daarna haalde ze weer alle trucs uit de kast om ze toch maar terug te krijgen. Kleine manipulators zijn het, die driejarigen! Eerst probeerde ze te onderhandelen (nog 1 laatste keertje mama). Toen dat niet pakte, probeerde ze op ons gevoel te spelen (ik ben zooo verdrietig zonder tutje) en uiteindelijk zette ze het op een brullen.

Daarna begon het echte protest: ze zei dat ze dan niet ging slapen en ging spelen op haar kamer (heel vreemd voor ons want ze gaat altijd zonder problemen in bed liggen). Gezegd dat dat haar eigen keuze dan maar was en de deur dicht gedaan. Meeeeeega driftbui! Dit zou nooit lukken…

Na een paar minuten toch nog eens naar haar gegaan en gepraat over hoe moeilijk dit voor haar is, maar voet bij stuk gehouden. Daarna weer weggegaan en na nog wat gemompel kroop ze uiteindelijk in bed om te gaan slapen.

De volgende dag heeft ze er nog een keer naar gevraagd, maar toen was het makkelijk om te zeggen dat het tutje al weg was. Na wat bevestiging dat ze nu echt groot is, en complimenten van de hele familie op haar verjaardagsfeest, was het voorbij! Ze bleek er dan toch meer klaar voor dan we dachten. En wij zijn ontzettend trots op onze grote meid 🙂

 

 

Hoe is dit afwennen bij jullie gegaan?

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *