Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Tien jaar samen! Ode aan de monogamie

Op 13 oktober waren De Man en ik tien jaar samen, waarvan vijf jaar en één maand getrouwd. Om dat te vieren trokken we naar Spa, waar we in het zotste hotel ooit verbleven. Nog nooit meegemaakt dat je vanuit je kamer in je badjas naar een kabellift moet stappen, die je dan hoog boven op een berg naar de wellness brengt. Genieten!

 

 

Getrouwd zijn en kinderen hebben met de je eerste lief, het blijft toch iets speciaals. We waren nog jong en naïef toen ik hem op een kotfeestje leerde kennen. De organisator zat bij mij in de klas, en De Man was zijn benedenbuur. Op het moment dat hij binnenstapte, was het liefde op het eerste gezicht. (Er begonnen nog net geen engelen te zingen). Toen dit dan ook nog eens wederzijds bleek te zijn (het duurde even voor ik dat durfde geloven), kon mijn geluk niet op. We babbelden de hele avond en wisselden GSM-nummers uit.

Ik had twintig jaar op dit moment gewacht, dus ik moest het ijzer smeden nu het heet was. De volgende dag al ging ik met een smoes terug naar mijn klasgenoot, want die stoelen van het feestje zouden toch niet vanzelf beneden geraken zeker? Bereidwillig als ik was, bracht ik de stoelen terug naar De Man. Daar bleek hij gelukkig nog steeds dezelfde te zijn als de avond ervoor en we raakten opnieuw aan de praat. Zo ontdekten we dat we elke vrijdag dezelfde trein naar huis namen, en toch waren we elkaar nog nooit tegengekomen. Op dag 3 lieten we er geen gras over groeien en spoorden we dus samen naar huis. Het gemis op dag 4 was enorm, ik voelde de leegte van het weekend een gat in mijn ziel branden. Toen ik op zondagavond terug op mijn kot was, begonnen we te chatten op MSN en lokte ik mezelf naar zijn kot. (De nieuwe CD van MGMT? Nee die had ik nog nooit gehoord en natuurlijk was ik daar keihard fan van!)

We praatten tot het ochtend was en de rest is geschiedenis. Al een decennium houden we het met elkaar uit, dat is dus een derde van mijn hele leven. Als vriendinnen mij vragen of ik het niet raar vind dat ik maar één lief heb gehad, is mijn antwoord altijd: waarom zou je een andere auto willen als je al een Ferrari hebt?

De grootste beproeving voor onze relatie is/was kinderen krijgen. Want kinderen en een Ferrari, dat is misschien niet de beste combinatie. Maar deze bleek wel isofix te hebben, uitgerust te zijn met een gigantische brandstoftank en een automatische pamperwissel-functie. Meer had ik niet nodig om verder te kunnen gaan.

En wordt dat dan nooit saai, zo altijd dezelfde auto? Ik ben alleszins van plan om er nog heel lang mee te rijden. Tot nu toe geraakt hij toch elk jaar door de keuring en als dat niet meer zo zou zijn, dan kunnen we nog altijd voor een ge(fine)tunede versie gaan met weer nieuwe snufjes. Ik ben er zeker van dat deze auto nog heel lang in mijn garage zal parkeren.

Leve de monogamie!

 

5 Antwoorden op “Tien jaar samen! Ode aan de monogamie”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *