Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Waarom mijn driejarige op Trump lijkt (of omgekeerd?)

Als je denkt dat je het met de babysprongetjes, de dreumespuberteit en de “ik ben twee en zeg nee”-fase wel gehad hebt, dan staat er na drie jaar nog een leuke verrassing voor je klaar, nl. de “ik ben drie en ik wil nie”-fase. In het Engels spreekt men niet voor niets over threenagers.

Drie jaar is een heerlijke leeftijd. Driejarigen zijn vol fantasie, worden al wat zelfstandiger en babbelen erop los. Kinderen van drie zijn zich meer en meer bewust van zichzelf én van de invloed die zij op iemand anders kunnen uitoefenen. Koppig blijven volhouden tot ze hun zin krijgen behoort helaas ook tot hun standaardrepertoire, samen met het commanderen van de troepen in de omgeving. En af en toe nog een gijzeling erbovenop.

Het woord tiran durf ik hier niet in de mond nemen, maar na het bekijken van het nieuws van de laatste weken, zou ik durven zeggen dat mijn zoon toch bepaalde karaktertrekken heeft van een zekere wereldleider. Enkele voorbeeldjes om mijn punt duidelijk te maken:

  • Mijn zoon kan zijn fouten niet erkennen. Het is altijd de schuld van een ander. Als hij iets heeft mispeuterd, wijst hij met zijn kleine vingertje al snel richting China zijn zus.
  • Hij is nogal dominant van aard en drijft heel graag zijn eigen zinnetje door. Alles moet gaan zoals hij het wil. Bemoeienis van anderen wordt afgedaan als fake news.
  • Als hij merkt dat het toch niet gaat lukken om zijn goesting te krijgen, zal hij gaan onderhandelen en daar altijd als de beste uit komen.
  • Hij kan niet omgaan met de consequenties van zijn daden.
  • Hij draagt al eens graag een pruik of knoeit met oranje verf op zijn gezicht.
  • Hij betrekt alles op zichzelf en mist een zekere ontwikkeling van empathie. Als iemand anders een vaccin aan het ontwikkelen is een lolly krijgt bij de dokter, behoort dat automatisch hem toe.
  • Hij commandeert zich een slag in de rondte. Als mijn zoon troepen had die 100% achter hem zouden staan, was er al een oorlog uitgebroken aangezien hij ervan houdt om anderen uit te dagen en relletjes te starten.
  • Hij steekt zijn kop in het zand voor belangrijke wereldproblematieken die op feiten gebaseerd zijn, zoals daar zijn: courgettes eten en in een zakdoek snuiten in plaats van in mama haar nek.
  • Vals spelen is zijn manier om een veldslag te winnen. Zelfs op heterdaad betrapt, kan hij nog blijven liegen. Wasn’t me!

Wat denken jullie: heb ik het hier nu over mijn zoon of over Donald Trump?

10 Antwoorden op “Waarom mijn driejarige op Trump lijkt (of omgekeerd?)”

Laat een reactie achter op Evi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd