Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Taboe: ik speel niet graag met mijn kinderen

Als je kinderen krijgt, ga je er automatisch van uit dat je samen leuke dingen zal doen, fijne momenten zal beleven en vooral ook heel veel samen zal spelen. Ik heb drie jongere zussen, ik babysitte op de kinderen van vrienden, ik was leidster in de chiro en animator op het speelplein… dus ja: spelen met kinderen, ik vond het zalig. Vond, inderdaad. Want blijkbaar veranderde dat toen ik zelf kinderen kreeg en niet meer een paar uurtjes, maar 24/7 in hun omgeving vertoefde. Daarbovenop kwam nog een job en een huishouden om draaiende te houden en die combinatie maakt dat er niet altijd veel wordt gespeeld hier in huis. Gelukkig zijn ze met twee en kunnen ze intussen ook elkaar entertainen 😉

Er zijn zeker wel dingen die ik heel graag doe met hen, zoals uitstapjes, gezelschapsspelletjes spelen (behalve 37 keer na elkaar UNO), boekjes lezen, trampolinespringen… Maar er zijn ook dingen die ik vreselijk vind en waar ik me echt toe moet forceren soms, zoals:

Verkleden

Nee, ik wil geen brullende draak spelen en twintig toertjes rond de tafel lopen achter een ontsnapte Ninja, of een zwaardgevecht houden met een ridder in een tijgeronesie. Ik zal wel kijken naar de show vanuit de zetel 🙂

Op de mat

Iedere oudere zal dit wel kennen, het ‘spelen op de mat’. Dit kan met auto’s/ dino’s/barbies… de mogelijkheden zijn onbeperkt! Na een kwartier kom je dan recht met een pijnlijke rug en is de fun er weer af.

De zandbak

Zandtaartjes bakken, wie heeft dat ooit bedacht? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, maar zand nog veel meer. Tegenwoordig is het nochtans hip om dingen met je handen te doen om te aarden en al. Voor mij is zoiets helaas compleet hersendodend.

Schminken

Nagels lakken zonder buiten de lijntjes te kleuren, spidermanwebben of elfenkronen zo goed mogelijk op dat kindergezichtje krijgen… Niet aan mij besteed!

Knutselen

Heb ik hier ooit al eens gezegd dat ik knutselen haat? Hmm, kan ik me niet herinneren. Frullen en prullen, ik vind het echt verschrikkelijk en ik ben er ook enorm slecht in. Ik heb nochtans al vaak geprobeerd om iets te vinden dat nog haalbaar is (genre: een raket maken uit een WC-rol), maar helaas… Een ramp voor een creatieve dochter, maar voor alles is een oplossing want ze kan zich sinds dit jaar uitleven op de kunstacademie.

Bouwen

Constructiespeelgoed, zéér goed voor hun ontwikkeling. Helaas niet voor de mijne. Horendol word ik ervan, van dingen die je moet bouwen volgens een boekje dat ‘slechts’ 89 stappen heeft. En als ik zelf iets moet bedenken (bouw eens een zeemeerminnengrot mama!) lijkt het dan weer nergens op.

Fantasiespel

“Kom je nog eens iets kopen in mijn winkeltje?” is mijn meest gevreesde vraag (na: “Wie heeft mijn chocola opgegeten?”), van theekransjes houden met knuffelberen zakt mijn IQ instant met 20 punten naar beneden en van doktertje spelen krijg ik een acute paniekaanval. Een welgemeende sorry, arme kindertjes van me!

Herkenbaar? Of zijn jullie wel allemaal legobouwende, in eenhoorn verklede speelouders?

10 Antwoorden op “Taboe: ik speel niet graag met mijn kinderen”

  • Haha! Dat zal wel aan onze introversie liggen, denk ik 🙃 rustige spelen, zoals kleuren, strijkparels, voorlezen, gezelschapsspellen, … dat ligt in mijn straatje. Maar fantasiespel of stoeien? Horror! Daar is extraverte papa dan weer ideaal voor. Ik bak dan eerder eens samen, of maak een uitstap. Wandelen en fietsen kan ik ook echt smaken. Maar wat ik dan ook echt Haat (ja, met een hoofdletter 😆), is samen gaan zwemmen. Dat ravotten in het water is echt niks voor mij. Brrr! Helaas is de dochter eerder extravert en ik kan me daar dan ook best schuldig om voelen, ook al betert dit met de jaren (omdat ze ondertussen zichzelf beter en beter kan entertainen). Een vriendje uitnodigen is dan ook weer een gouden tip. Elk zijn kwaliteiten, zeg ik dan maar 😉 zolang we q-time kunnen hebben, op eender welke manier, zijn we goed bezig!

  • Heel heel herkenbaar. Een gezelschapsspelletje zal ik wel meedoen, maar verder zijn er hier wel eerder op zichzelf aangewezen qua spel. Ik zou zeggen: ze lijken dat ook geen issue te vinden, maar ze zijn misschien niet veel anders gewend …

  • Haha, moest wel lachen. Ik knutsel wel heel graag maar ik zie zo op tegen die rommel altijd :p Gelukkig hier nog geen kind die al om die dingen vraagt. Schminken zou ik nog leuk vinden! En dingen bouwen ook, al ben ik daar dan weer niet zo goed in (ik heb zelf mijn boeket Lego bloemen in elkaar gezet en me toch een paar keer gemist met stukjes). Verkleden vind ik dan wel weer heel stom. Nooit graag gedaan ook.

  • Haha! Mijn kinderen zijn nog niet zo ver dat ze dit allemaal kunnen, maar ik heb wel gemerkt dat ik ook niet iemand ben die goed met haar eigen kinderen kan spelen. Ik ben veel beter op mijn plek als buitenstaander. Het lijkt me wel leuk als ze oprecht interesse gaan tonen in lego en dingen bouwen enzo, maar heel veel van de bovenstaande dingen die je noemt lijken mij ook niet zo leuk. Fijn dat je hier zo eerlijk over bent. Dat vind ik soms best lastig.

  • Knutselen en schminken is ook niks voor mij, gezelschapsspelletjes spelen en lego bouwen dan weer wel. Kinderen mogen weten dat hun moeder ook voorkeuren heeft he 🙂

  • Als het voor even is, kan ik wel meegaan in de fantasie van de neefjes of van kinderen van vrienden. Maar hele dagen, dat zou ik ook niet kunnen, haha. Knutselen doe ik niet, daar heeft tante Samaja echt geen kaas van gegeten.

  • Haha grappig geschreven wel. Ik ben heel erg van de gezelschapsspelletjes, maar verkleden of zo vind ik ook niet zo tof. Enfin een pakje aantrekken, tot daar aan toe, maar dan zo die fantasiewereld die daarbij komt kijken. Benieuwd hoe dat ooit zal gaan haha!

  • 37 na elkaar UNO, dat is precies een dingetje hé?
    Wij hebben één dochter, en daardoor spelen wij vaak zelf mee. Net als jij vind ik niet alles even leuk, maar gelukkig knutselt dochterlief graag en dat vind ik wel nog leuk.
    Wij hebben gelukkig bouwende en fantasierijke nonkels in de buurt :-).
    Ik kijk al zo hard uit naar het moment dat J. kan lezen. “Dan kunnen we alletwee in ons boek lezen en dan is het stil hé, mama!” Aaaaaaah, heaven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd