Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Stoppen met foppen

Een coronaquarantaine (gegarandeerd een topscore bij Scrabble) biedt naast grijze haren en bloed vanonder je nagels ook wel heel wat kansen aan ouders (waarover later deze maand ongetwijfeld nog meer volgt). Eén van die kansen is tijd om dingen aan te pakken. Tijd om bvb. bezig te zijn met de zindelijkheidstraining, om het middagdutje af te bouwen of te stoppen met de tut. En dat laatste is hier afgelopen weekend met succes gelukt!

Tutjes, you love them are you hate them. De eerste twee jaar is het hier altijd het eerste geweest, daarna werd het andere koek. Bij De Dochter waren we er heel radicaal in: de avond voor ze 3 werd, ging de tut weg. Hoe dat verliep, konden jullie hier al lezen. Het was even doorbijten, maar achteraf hadden we spijt dat we het niet eerder hadden gedaan. En dat was nu ook zo.

Zo rond oktober, een maand na de schoolstart, begonnen we met een missie die nog moeilijker leek dan mensen bij het uitbreken van een virus in hun kot te houden. We besloten om, net zoals bij De Dochter, dit boekje te introduceren. Hij vond het een leuk verhaaltje, maar geen haar op zijn hoofd dat eraan dacht om zijn tutje aan een andere baby af te staan (“die kunnen er eentje kopen in de winkel”, was het antwoord).

Over naar plan B : het tutje aan Sinterklaas geven. Dat vond hij een topidee, en daarna kon hij dan aan de Sint een nieuw tutje vragen. Tot zover het concept… In dezelfde categorie: met je tutje betalen in de speelgoedwinkel. Dat leek mij echt dé ultieme parenting hack toen ik hem ergens las. Maar dat was buiten De Zoon gerekend: “Jij kan in de speelgoedwinkel toch met centjes betalen, dan moet ik mijn tutje niet afgeven.” (Drie jaar he mannekes)

Plan C was dit boek, met de veelbelovende boodschap dat je kind binnen de 15 dagen van de tut af zou zijn.

Het was een heel leuk boekje met allerlei opdrachtjes en op het einde een verrassing. Het ging dag per dag en stap per stap (van je tutje in een doos doen tot een bootje plooien en hem op een rivier te water laten gaan). We doorliepen het in twee weken, maar het leek niet echt door te dringen dat hij dan ook echt zijn tut zou moeten afgeven op het einde. Het bracht misschien wel al wat meer bewustwording dan voor het lezen.

Plan D was het tutje aan Bollo (de mascotte van Landal) te geven, maar dat werd al snel afgewimpeld want “Bollo heeft toch geen echte mond mama, die kan niet tutten.”

Plan E dan maar: de adventskalender. Hierover schreef ik al in mijn vorige maand-ABC, en dit hielp alleszins om de tut boven te houden overdag. Het was een begin!

Intussen kregen we te horen dat hij eind maart zou moeten geopereerd worden, en vonden we het plots niet meer zo dringend om die tut weg te krijgen. Misschien zou het op zo’n moment zijn enige houvast kunnen zijn. Maar toen kwam corona en werd de operatie (waarschijnlijk voor heel lange tijd) on hold gezet. Tijd voor Plan F dus: korte metten ermee! (Ja, daarvoor moet een mens eerst plan A tot E doorlopen, om dan op dit geniale idee te komen :p).

We besloten door te zetten en te beginnen met het hoogste goed in het ouderschap: omkoperij. Beide kinderen vragen al lang om een tablet en die wilden we deze zomer aanschaffen voor in de auto op reis. Maar in tijden van crisis is alles gerechtvaardigd en we besloten dit wondermiddel nu al in te zetten. Plots was De Zoon wél akkoord om zonder tut te slapen, althans toch voor twee uur, want toen ‘s middags dutjestijd aanbrak, trok hij zijn staart weer in. Hij wilde plots geen tablet meer, maar wel extra hoofdstukken uit Sjakie en de chocoladefabriek (zoon van zijn moeder of niet ;)). Dat kon geregeld worden! Na een halfuur kregen we hem dan in bed (met De Dochter ook als afleidingsmanoeuvre bij hem op de kamer) en hij viel zowaar in slaap!

Na het ontwaken was hij natuurlijk supertrots (en misschien ook wat overmoedig), want we gingen er samen voor zorgen dat er definitief komaf gemaakt werd met dat ding. Omdat hij graag alles wat los en vast zit onherroepelijk kapot maakt, vloog meteen de schaar erin.

No way back! We wisten dat we voor een lastige nacht zouden staan maar nu was het doorbijten. Het inslapen viel redelijk mee, wat afleiding met stemmetjes (je wil het niet weten!) en hij sliep. Of toch voor twee uur want toen werden we gewekt door een krijsconcert dat we zelfs in zijn babytijd niet hadden gehoord. Ontroostbaar was hij! Ik nam hem in ons bed (normaal zou ik bij hem gaan liggen, maar dan zou De Dochter ook wakker worden) en we bleven de hele nacht gewekt worden door korte snikjes, zuchtjes en fantoomgesabbel op een denkbeeldige tut.

‘s Ochtends was hij wel weer supertrots, en het besef dat dit iets definitiefs was begon door te dringen. De tweede nacht heeft hij er zelfs niet meer naar gevraagd! En zo is huize Moederschip sinds deze week dus tutvrij 😉

Vertel me eens: was dat bij jullie ook zo’n huzarenstukje, of verliep dit toch wat vlotter dan bij ons?

4 Antwoorden op “Stoppen met foppen”

Laat een reactie achter op Mie Kids Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd