Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Stop de tijd? Liever niet!

Je komt ze echt overal tegen in blogland: de foto’s vergezeld van #stopdetijd. Mama’s die moeilijk kunnen loslaten. En het is geen hype van het moment. Al jarenlang wordt die hashtag gebruikt: bij elke mijlpaal die hun kind bereikt is het van dat. De eerste keer uit een flesje drinken, dus niet meer bij mama. Loslaten. De eerste stapjes, weer verder weg van mama. Loslaten. Eerste schooldag, tranen met tuiten.

En ik? Ik sta te juichen bij elke stap die ze vooruitgaan. Want dat betekent een stap naar de zelfstandigheid. Ik sta dan zo hoog te springen dat zelfs de denker van Rodin er nog van zou opkijken. Het is het einde van het tijdperk der pampers, flesjes en slaapzakken. Een handtas van onder het stof halen omdat je geen luiertas meer nodig hebt. Het is je huis dat plots twee keer zo groot lijkt omdat er geen luiertafel, park of speelmat meer in ligt. Hoe meer babyspullen de deur uitgaan, hoe liever ik het heb.

En dan voel ik me een eenhoorn op een achtbaan in Bobbejaanland. Want geniet ik dan wel genoeg als ik zo graag wil dat ze vooruitgaan? Ik kijk hen soms letterlijk groot… Maar ik denk dat ik gewoon echt niks heb met baby’s, net zoals ik ook niets heb met zombiefilms of baardagamen. Is dat verkeerd? Ik heb het intussen wel al helemaal aanvaard van mezelf. Als ik hier met ‘oudere ouders’ (lees: boven de kleuterleeftijd) over praat, bevestigen zij allemaal dat het gemakkelijker wordt als de kindjes zelfstandiger worden. De gouden jaren zijn die tussen het eerste leerjaar en de puberteit. The best is yet to come!

De leeftijd die ze nu hebben vind ik dus al veel leuker dan de babytijd, misschien dat ik daar over een paar jaar wél op terugkijk met een stop-de-tijd-gevoel. Maar voorlopig juich ik nog elke dag, want bij elke stap die zij zetten, lijkt het wel of ik ook meer en meer terug mezelf word.

 

En dan nu nog even een foto het wereldwijde web insturen, want zo snoezig als hieronder blijven ze natuurlijk ook niet.

 

 

Eén reactie op “Stop de tijd? Liever niet!”

  • Ik herken het niet. Ik heb de hashtag nog niet tegengekomen maar ik denk hem wel vaak.

    Ik geniet echt van elke nieuwe tijd, want elke nieuwe tijd brengt geweldige zaken. Met mijn bijna 6jarige kan ik nu zo leuke gesprekken al houden. Maar hij knuffelt echt veel minder. Zijn kleinere broertje kan nog veel spontaner op de schoot kruipen en komen knuffelen. Ik mis al dat ze dat niet meer beide doen.

    En ik kijk vaak nostalgisch op oude foto’s. Die eerste onzekere wiebelpasjes, maar dat was toch zo schattig. en dat samenslapen met een baby, de borstvoeding. Oh ja, er zijn heel veel dingen die ik sterk mis. Ik zie het niet zitten om compleet opnieuw te beginnen maar serieus, ik meen het echt, ik zou doodgraag nog eens een heel weekend op een babytje babysitten. Maar ik ben jongste in vriendenkring en familie en laat aan kinderen begonnen dus geen babytjes meer in kennissenkring .

    Het gevoel van “stopdetijd” is helemaal niet omdat we tegen de vooruitgang zijn en niet genieten van de nieuwe zelfstandigheden, trots kijken welke nieuwe vaardigheden ze krijgen en welke nieuwe mogelijkheden dat biedt…We vertrouwen erop dat die eraan komen en blijven. Maar wat weggaat komt nooit meer terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *