Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Stop de tijd? Liever niet!

Je komt ze echt overal tegen in blogland: de foto’s vergezeld van #stopdetijd. Mama’s die moeilijk kunnen loslaten. En het is geen hype van het moment. Al jarenlang wordt die hashtag gebruikt: bij elke mijlpaal die hun kind bereikt is het van dat. De eerste keer uit een flesje drinken, dus niet meer bij mama. Loslaten. De eerste stapjes, weer verder weg van mama. Loslaten. Eerste schooldag, tranen met tuiten.

En ik? Ik sta te juichen bij elke stap die ze vooruitgaan. Want dat betekent een stap naar de zelfstandigheid. Ik sta dan zo hoog te springen dat zelfs de denker van Rodin er nog van zou opkijken. Het is het einde van het tijdperk der pampers, flesjes en slaapzakken. Een handtas van onder het stof halen omdat je geen luiertas meer nodig hebt. Het is je huis dat plots twee keer zo groot lijkt omdat er geen luiertafel, park of speelmat meer in ligt. Hoe meer babyspullen de deur uitgaan, hoe liever ik het heb.

En dan voel ik me een eenhoorn op een achtbaan in Bobbejaanland. Want geniet ik dan wel genoeg als ik zo graag wil dat ze vooruitgaan? Ik kijk hen soms letterlijk groot… Maar ik denk dat ik gewoon echt niks heb met baby’s, net zoals ik ook niets heb met zombiefilms of baardagamen. Is dat verkeerd? Ik heb het intussen wel al helemaal aanvaard van mezelf. Als ik hier met ‘oudere ouders’ (lees: boven de kleuterleeftijd) over praat, bevestigen zij allemaal dat het gemakkelijker wordt als de kindjes zelfstandiger worden. De gouden jaren zijn die tussen het eerste leerjaar en de puberteit. The best is yet to come!

De leeftijd die ze nu hebben vind ik dus al veel leuker dan de babytijd, misschien dat ik daar over een paar jaar wél op terugkijk met een stop-de-tijd-gevoel. Maar voorlopig juich ik nog elke dag, want bij elke stap die zij zetten, lijkt het wel of ik ook meer en meer terug mezelf word.

 

En dan nu nog even een foto het wereldwijde web insturen, want zo snoezig als hieronder blijven ze natuurlijk ook niet.

 

 

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *