Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Stockholmsyndroom – als je gegijzeld wordt door je kinderen

Het stockholmsyndroom is het psychologisch verschijnsel dat soms optreedt tijdens een gijzeling. Het verschijnsel houdt in dat de gegijzelde sympathie voor de gijzelnemer krijgt.

 

Volgens mij is het befaamde stockholmsyndroom niet uitgevonden bij een gijzeling in Stockholm, maar door een ouder. Dat bedenk ik me toch wanneer ik voor de veertiende keer die avond naar boven loop om de driejarige dochter op haar wenken te bedienen.

Kleine psychopaten zijn het, die kleuters. Ze maken je verliefd op hen en zo hebben ze jou in hun macht. Ze zorgen ervoor dat je niet anders kan dan toegeven aan hun grillen. Puur overleven is het soms voor ouders.

In willekeurige volgorde was het deze avond: een slokje drinken, naar de wc gaan, haar muziekknuffel die nog een keer aan moest, een geheim dat ze mij alleen ‘s avonds kan vertellen, NOG eens naar de wc gaan, een liedje dat ze wilde zingen,… zo gaat het een uur door.

En het probleem is: als ze niet snel op haar wenken wordt bediend, is het brullen geblazen en dan wordt kleine broer wakker en is het hek helemaal van de dam. Dus je kan geen kant uit. Zo moet het voelen om gegijzeld te worden.

Ook overdag ben ik een voortdurende gijzelaar: de controle over de afstandsbediening ben ik al lang kwijt (“umba!), evenals het eten uit mijn bord (nooit dat van papa want dat is uiteraard minder lekker). Alleen naar de WC gaan is een gunst, veters worden dertig keer per dag geknoopt, vlees wordt fijngesneden, ik haal korstjes van boterhammen en maak op goeie dagen nog eens vormpjes in die boterhammen ook…

En waarom? Omdat ik verliefd ben op mijn kinderen. En omdat ze met hun natte kusjes, plakkerige handjes en dikke berenknuffels alles van mij gedaan krijgen.

Ze maken je afhankelijk van hen -in plaats van omgekeerd- door je met hun grote, onschuldige ogen aan te kijken en eens lief te lachen. En jij plooit uiteraard.

Ze klemmen zich als een aapje vast aan je diepste wezen en zo binden ze zich aan jou. Je kan niet vluchten dus je moet wel sympathie ontwikkelen om te kunnen overleven. En is dat niet net wat het stockholmsyndroom is?

Oeps, mijn punt is gemaakt denk ik 😉

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *