Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Slow life ten top! Hoe ik met De Zoon een hele voormiddag spendeerde op een pad van anderhalve kilometer

Als er één ding is dat kinderen mij geleerd hebben, is het wel trager leven. Een hele wijze les voor mijn ongeduldige ik. Alles wordt weer interessant: een mier op het gras, een streepje schaduw over de trampoline, een wolk in een gekke vorm… ik heb door de jaren heen opnieuw die kinderlijke verwondering mee ontdekt.

Zo ook vorige week toen De Dochter op vrijdag haar laatste kampdag had en ik alleen thuis was met De Zoon. Dat gebeurt zelden, aangezien ik verlofdagen zo goed als altijd tijdens de schoolvakanties neem. Het omgekeerde gebeurt vaker: een dagje alleen met de oudste wanneer de jongste naar de crèche is.

Ik besloot er dus met hem op uit te trekken en koos voor het Zandloperpad in ons dorp, een wandelpad van anderhalve kilometer rond een meertje en een zandberg (je waant je bijna aan zee).

 

Het begon al met de fietstocht naar daar: de hele fietskar voor zich alleen, het kind wist niet wat hem overkwam. Vier keer heeft hij van plaats gewisseld, gewoon omdat het kon. Toen hij uiteindelijk geïnstalleerd was, konden we vertrekken. Een fietstocht verloopt echt helemaal anders met twee kinderen in die kar. Dan zijn ze vooral op elkaar gefocust, wat de gemoedsrust niet altijd ten goede komt: de ene trekt aan de haren van de andere, er wordt al eens teveel in elkaars richting gekeken en knuffels worden afgepakt of in het ergste geval overboord gegooid…

Het was dus een rustige rit, waarbij De Zoon zijn ogen uitkeek en kon wijzen naar hertjes langs de weg, een liedje zingen over het bos, “hallo” echoën onder de brug… Alleen maar idyllische taferelen. Wat een rust!

Toen we aankwamen, was mijn plan om het pad te volgen en gewoon rond het “strandje” te lopen, maar dat was uiteraard buiten De Zoon gerekend. Die bestormde onmiddellijk de zandberg en raapte elke steen op die hij tegenkwam, om hem daarna in het meertje te gooien. Zo ging dat een halfuur door, tot wanneer hij zowat alle stenen uit het strand gevist had en er niet beter op had gevonden dan een half rotsblok te proberen opheffen.

 

 

Daarna zetten we de tocht verder. Elke tak werd opgeraapt, op elke rots geklommen, elke druppel water besprongen. En als kers op de taart probeerde hij een stenen muur te laten instorten door er wat kiezels uit te vissen (The Wall afbreken, zijn ambitie reikt ver!)

 

 

Deze voormiddag heeft me nog maar eens doen beseffen hoe graag ik iets alleen doe met één kind. En hoe ik na zes jaar nog altijd heel graag in Maasmechelen/Limburg woon, dat ook. Ik denk dat ik bewust vaker één-op-één dagen ga installeren, want het komt zowel mij als hen ten goede. Laat de zomervakantie nu maar echt beginnen 🙂

 

 

Rustig lopend

Langs de waterrand

Die kleine vingers

in mijn grote hand

De tijd staat stil

Wij twee

Afgeremd

Hoe prachtig ben jij

In dit moment

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

4 Antwoorden op “Slow life ten top! Hoe ik met De Zoon een hele voormiddag spendeerde op een pad van anderhalve kilometer”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *