Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Post-traumatische stress na vier jaar onderbroken nachten?

Het aantal keren dat allebei mijn kindjes tegelijk doorsliepen, kunnen wij nog steeds op twee handen tellen. Onderbroken nachten vind ik het allerzwaarste aan het hele ouderschap. Ouders met doorslapende kinderen beseffen echt niet in wat voor luxepositie ze zich bevinden. Of net wel, maar dat is dan hun “eigen verdienste” natuurlijk… Dat het vaak aan de kindjes zelf ligt, daar is niet iedereen van overtuigd. Maar ondanks rust, reinheid en regelmaat hebben wij nachtbrakers én vroege vogels. En dat is op sommige momenten loodzwaar. Toen ik een artikel onder ogen kreeg over post-traumatische stress, kon ik bijna alle symptomen afvinken! Zou het kunnen dat, als ik deze periode overleefd heb, ik nog altijd stress zal ervaren rond slapen?

PTS-syndroom uit zich nl. op de volgende vlakken:

 

  • Slaapproblemen

Hmm… door niet te slapen zou je inderdaad een slaapprobleem kunnen krijgen, dat lijkt me vrij evident. Sinds ik kinderen heb, is slapen niet meer zo simpel. En als zij dan wel eens een keer goed slapen, dan word ik uit gewoonte toch wakker. Ook als ze ergens blijven logeren, ben ik sowieso om 6 uur op. Uitslapen, dat kent mijn lichaam precies niet meer.

 

  • Last van prikkelbaarheid

Oeps. Maar ik heb dus een excuus 😉 Sleeping Beauty? Maak er maar Sleeping Bitchy van!

 

  • Altijd waakzaam zijn

Constant op de tippen van je tenen lopen (letterlijk) of ze worden wakker. Een krakende trede, een piepende deur of de wc die je zonder nadenken doorspoelt… het gevaar ligt overal op de loer!

Ik kan dus ook NOOIT ‘even snel gaan kijken’ bij de kindjes, voor ik zelf ga slapen. Ze worden gegarandeerd wakker. Een slapend kind, ik zou niet weten hoe het eruit ziet. Anderzijds heb ik ook nog nooit een kind moeten wakker maken, daar zorgen ze zelf probleemloos voor.

 

  • Concentratieproblemen

Het spreekt voor zich dat je met een slaaptekort niet meer functioneert zoals anders. Geheugenverlies, niet uit je woorden komen, een tragere reactiesnelheid… Je dagelijks functioneren komt onder druk te staan, en presteren op het werk gaat ook niet meer zo vlot. Gelukkig werk ik met veel mama’s samen, wij begrijpen elkaar. Zélfs als we onzin uitkramen door het slaaptekort 🙂

 

  • Schrikachtig zijn

Het geluid van een tut die in het midden van de nacht op een parketvloer valt, het zal me de rest van mijn leven bij blijven. Een hoestje, zucht of brabbelen in de slaap… Ik word letterlijk van elke scheet wakker.

 

  • Vermijdingsgedrag

Dit is misschien het enige symptoom dat niet echt klopt. Vermijden om te slapen? Verre van! Als ik om 20 uur mijn bed kan induiken, doe ik het. Hoe meer slaap hoe liever! Middagdutjes zijn ook mijn nieuwe beste vriend sinds vier jaar.

 

Herkennen jullie dit “syndroom”? En hoe gaan jullie ermee om?

Eén reactie op “Post-traumatische stress na vier jaar onderbroken nachten?”

  • Voor een stuk herkenbaar! Sinds J. (min of meer) doorslaapt, slaap ik met oordoppen. Mijn man doet de nachtshift; na vier maanden amper slapen was ik mezelf volledig kwijt en heb ik weer moeten leren slapen. Zonder oordoppen slaap ik nog steeds onrustig, en dat merk ik vooral wanneer mijn man niet thuis is. Ondertussen gaat slapen wel redelijk, maar de onderbroken nachten hebben hun sporen zeker nagelaten…

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *