Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Een maand ouderschapsverlof: een vloek of een zegen?

Oké, shoot me! Ik heb het verdiend omwille van de titel. Ouderschapsverlof is bedoeld om een maand enkel en alleen met je kindjes te moeten bezig zijn. Een prachtig cadeau voor een ouder. Of toch niet? Voor mij betekent het: één maand lang 24 uur op 24 met mijn twee spookjes doorbrengen. Er zullen dagen zijn dat het monsters zijn die elkaar in de haren vliegen en niet luisteren of de ene na de andere driftbui hebben, en andere dagen waarop ze mooi samen spelen en braaf doen wat mama vraagt.

Het is een beetje zoals het openen van een doos pralines: je kan verrast worden, maar het kan ook serieus tegenvallen. De ene keer zie je een praline waarvan je verwacht had dat die heel lekker zou zijn, maar dan blijkt er plots marsepein in te zitten. Een andere keer blijft alleen een zwarte met drank erin nog over, maar blijkt die toch lekkerder te zijn dan verwacht.

Alleen kan je een slechte praline nog vrij snel daarna vervangen door een betere, wat een beetje moeilijk is bij een dag ouderschapsverlof. Want die duurt 24 uur. Je kan dus maar beter geen verwachtingen hebben.

 

Tussen de foto hierboven en deze zaten nog geen 30 seconden… met kindjes kan het dus heel snel keren!

 

De mooie kant van ouderschapsverlof is dat je 24/7 met je kindjes doorbrengt. Alles kan een maand lang op het tempo van je kind. Wat prachtig is. Ze moeten ook niet naar de opvang, of van kampje naar grootouders gesleurd worden. Gewoon 31 dagen lang rustig bij mama. Wat een luxe!

De keerzijde van ouderschapsverlof is dat je 24/7 met je kindjes doorbrengt. Als in: doodvermoeiend. Ik ben lang zo moe niet na een lange werkdag als na een halve dag met de kindjes. Een ander soort vermoeidheid, dat wel. Maar moe is moe(der).

Ik zie mijn kinderen doodgraag, daar niet van. Maar ik doe mijn werk ook doodgraag. En daar wringt het schoentje. Want mijn werk zou in theorie ook gewoon een maand moeten blijven liggen. Ik ben pleegzorgwerker en kan eigenlijk mijn dossiers niet voor een maand parkeren, of tegen de mensen zeggen: “beste pleeggezinnen, kinderen en ouders: deze maand eventjes geen crisissen alstublieft. Ik kom in augustus terug en dan praten we er wel weer verder over.” Dus voelt het alsof ik mijn pleeggezinnen een maand in de steek laat en mijn collega’s in mijn plaats laat opdraven als er rampen gebeuren. Een heel dubbel gevoel.

 

Nog eens 30 seconden later

 

Ik vind mezelf meestal wel een goede moeder, laat ons zeggen zo’n 90% van de tijd. Maar dat komt vooral doordat ik naast het moederen nog andere dingen kan doen om mijn eigen batterijen weer op te laden, zoals gaan lopen, bloggen, afspreken met vriendinnen…. Af en toe heb ik nu eenmaal een pauze nodig in het moederschap,. Een moeder ben je 24/7, en daar heb ik het soms moeilijk mee. Als iemand mij constant nodig heeft, niet zonder mij kan en voortdurend beroep doet op mij, kan ik daar heel onrustig van worden. Ik heb er geen idee van wat het zal doen om zolang alleen maar bij mijn kindjes te zijn.

En tegelijk is het heerlijk om te weten dat ze op één maand tijd weer gaan groeien en ontwikkelen en dat ik daar geen seconde van hoef te missen: nieuwe woordjes leren, nieuwe vaardigheden uitproberen en gewoon rustig zonder gejaag en gestress de dag doorkomen. Om in het zwembad te stoeien, plakkerige handen te hebben van teveel waterijsjes, en ‘s avonds de meest voldane knuffels te krijgen als ze fris gewassen weer in bed liggen.

Of het voor mij deze maand zeevruchten waren of mon chéri’s, ik bezorg jullie zeker nog een update!

6 Antwoorden op “Een maand ouderschapsverlof: een vloek of een zegen?”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *