Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Waarom het ouderschap een looptraining is

Nu ik wat vaker en langer loop (het 10 km-doel is bereikt, woehoew!) ervaar ik ineens alles in functie van het lopen. Plots zie ik het moederschap ook als een marathon, waar je toch wat training en ervaring bij kan gebruiken als je het goed wil doen. En ik ontdekte nog wel meer gelijkenissen, zoals:

  • Je hebt geen idee waar je op voorhand aan begint.
  • Moe zijn en honger hebben zijn twee allesbepalende factoren.
  • Je wil het af en toe opgeven, want de eindmeet lijkt soms heel veraf.
  • Er zijn bepaalde obstakels te overwinnen: weinig verschil tussen een omgevallen boomstronk op een bospad of een krijsende peuter in een gangpad, toch?
  • Je doet het beter als je wat gesteund en aangemoedigd wordt door je netwerk.
  • Er zijn makkelijke, vlotte kilometers waar je doorheen vliegt, en andere kilometers die je lood in de schoenen bezorgen.
  • Je voelt pas dat je zwaar bergop bent gegaan als je op de top staat en het weer vlot bergaf gaat.
  • Na het lopen ben je soms compleet uitgeput.
  • En tegelijk krijg je er ook veel energie van.
  • Je moet voorbereid zijn op onverwachte gebeurtenissen: een driftbui regenbui, een troep losgeslagen kleuters everzwijnen die je pad kruisen, getuige zijn van een ruilhandel in stickers van de carrefour drugsdeal aan het kanaal (true stories, damn you grensgemeente Maasmechelen!)
  • Als je denkt dat je niet meer kan, dan is er plots licht aan het einde van de tunnel.
  • Ook al is het bij momenten zwaar, je mag niet vergeten om onderweg te genieten van alle afgelegde kilometers. En goede schoenen te dragen, die tegen een stootje kunnen 😉

Dus… gaat het hier eigenlijk nog wel over lopen? 🙂

12 Antwoorden op “Waarom het ouderschap een looptraining is”

  • Geen ervaring met lopen hier, maar ik kan me er iets bij voorstellen als ik bovenstaande blogpost lees. Het enige wat ik wil zeggen is: wauw, 10 km lopen. Zo veel bewondering voor iedereen die dit kan!

    • Hihi, ondertussen zelfs al 12. Eens je 5 km kan lopen, is het eigenlijk eerder een mentale kwestie. En die 5 km heb ik ook gewoon door start to run geleerd 😉 Als ik dat kan, dan kan iedereen dat! Mijn vrienden moeten nog steeds een beetje lachen om mijn “sportieve dertigerscrisis”. Tot een jaar of 3 geleden was ik de minst sportieve mens op aarde! Het kan verkeren 🙂

      • Ik wou dat ik ook zo veel doorzettingsvermogen had… Als ik iedereen zie lopen denk ik: ik wil dat ook kunnen. Maar mijn knieën kunnen dat niet aan, helaas.
        Enkele weken geleden probeerde ik Pilates, en hoewel ik voelde dat het voor ál mijn spieren goed was, ik had té veel last van mijn staartbeen (dat ik vorig jaar heb gebroken). Verder zoeken naar een sport die me wel ligt, zeker nu het zwembad maar heel beperkt open is (en ik er niet zo voor sta te springen om er terug naartoe te gaan).

        • Oh dan is het natuurlijk geen mentale kwestie als je echt lichamelijke ongemakken hebt 🙁 Ik heb snel last aan mijn knieën als ik op straat loop, en in een bos nooit. Maar dat staartbeentje kan je niet negeren bij het lopen vrees ik 🙁

  • Wat een leuke en grappige vergelijking! Waauw 10 km, goed bezig! Ik kan me ook wel voorstellen dat die 10km alleen zeer veel deugd kunnen doen als je al een ganse dag dat ‘andere parcours’ aan het afleggen bent 😉

Laat een reactie achter op fieke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd