Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Mijn fantasiekinderen

Voordat ik kinderen had, had ik een bepaald beeld in mijn hoofd van hoe het moederschap zou zijn. Ik zou met mijn gezin geweldige reizen beleven, gezellige momentjes aan tafel hebben en hen elke avond gelukzalig en voldaan te slapen leggen. Turns out dat de realiteit toch een beetje anders is.

Sidenote. Deze niet al te positieve post moet gelezen worden met het idee in het achterhoofd dat de scholen hier voor MINSTENS nog een extra week gesloten zijn. Met dank aan een burgemeester die zijn verantwoordelijkheid niet durft opnemen en één halfslachtige maatregel invoert om de gemeente van de ondergang te redden.

Sneeuw

Samen met je kinderen een sneeuwpop maken op een koude maar zonnige winterdag, idyllisch toch? Dat bleek wel eventjes een realitycheck toen mijn kleuter na 5 minuten al gillend naar binnen rende omdat hij kwaad was dat de sneeuw koud en nat was. Warme sneeuw, de uitvinding van de toekomst.

Shoppen

De snoezigste rokken en kleedjes passen samen met je dochter, een droom voor heel wat moeders. Tot jullie in het pashokje ruzie maken over een eenhoornregenboogtrui of flashyroze panty’s met minnie mouse erop. Het zal Zalando worden voor de rest van haar leven.

Film kijken

Gezellig met z’n vieren onder een dekentje… deze klopt wel helemaal! Voor 10 minuten althans. Want dan is er altijd iemand die toch een andere film wilde (bijvoorbeeld die film die ze al 20 keer gezien heeft) of iemand die liever 50 rondjes rond de tafel loopt in plaats van stil te zitten, ik zeg zomaar wat.

Aan tafel

Gezellige maaltijden waarbij iedereen zijn verhaal kan doen en luistert naar hoe de ander zijn dag heeft beleefd… Zo utopisch hoeft het voor mij zelfs niet te zijn. Dat iedereen al eens op zijn stoel blijft zitten en er geen beker tegen de grond vliegt zou al een mooi begin zijn.

Reizen

Een roadtrip naar Italië? Leek me dolle pret! Nu ben ik blij als we al heelhuids de Noordzee bereiken. Een lange autorit met twee kleuters op de achterbank is intussen zo’n beetje mijn voorstelling van de hel geworden. Dat, en telewerken met de kinderen in huis.

Aan welke ouderlijke activiteiten hebben jullie je een beetje mispakt?

13 Antwoorden op “Mijn fantasiekinderen”

  • Haha! Herkenbaar 🤪 ik had het idyllische idee dat ik van piepjong al onze brede muzieksmaak ging loslaten op onze dochter… daar ging ze niet mee akkoord én liet dat ook sterk blijken. Baby shark for life dus 😆

  • Ik vind dat je op zowat elke activiteit het “ik moet plassen” principe kan toepassen. Gelijk welke activiteit wordt na maximum 10 minuten verstoord door iemand die moet plassen. In het geval je thuis bent, vaak nog gevolgd door “ik heb GEDAAAAAN” waarna je billen kan gaan afvegen, of op verplaatsing kan je gaan zoeken naar een toilet. Ook zoiets waar je op voorhand geen rekening mee houdt 🙂

  • Samen naar de supermarkt gaan met een kindje dat braaf in de kar zit, is er ook nooit bijgeweest.
    Een leuke boswandeling betekent gezeur nog voor het vertrek.
    Al wat je schrijft is herkenbaar. Dvd-schermpjes voor lange autoritten redden hier de boel wel enigszins, tot de zon op het scherm schijnt/ze een andere film willen/ ze op elkaar slaan/ honger en dorst hebben/ pipi moeten doen.

    • Ooh ja die supermarkt! Sinds ik hen opdrachtjes geef (genre: “Wie vindt er als eerste een broccoli”? lukt het wel beter. Maar ga toch liever alleen 🙂

      • Als ik dàt zou zeggen, lieve Sanne, zijn er in het geval van mijn kinderen twee scenario’s mogelijk. Scenario 1 lijkt mij nog het beste: de zoon vindt de broccoli het eerst, waarop beide dochters het op een huilen en gillen van het-is-niet-eerlijk zetten.
        Scenario 2: één van de dochters vindt de broccoli, waarop de zoon die afpakt, er een gevecht ontstaat en ik op mijn knieën in het gangpad eindig om stukjes broccoli op te rapen.
        Ik ga ook liever alleen. 🙂

        • OMG mijn diepste medelijden met jou! En ook heel veel respect (en wijn of chocola) want ik hoor daar 3 kinderen 😀

  • Dat reizen is vooral herkenbaar. Op zich helemaal niet zo’n opdracht hier, gezien we maar met 1 peuter zitten voorlopig, maar toch is het anders, hé. Dan zie ik zo’n bloggers die niet anders doen dan reizen met hun (kleine) koters en dan denk ik: nope. Dat wordt ‘m niet bij mij. Ik wacht wel tot ze wat groter zijn :p

  • OMG, zo herkenbaar! Ik had nu wel verwacht dat gaan shoppen met een kleuterjongen geen pretje zou worden, maar o boy heb ik me daar toch wel ff serieus aan mispakt. Hier trouwens ook eentje die na tien minuten film kijken (die hij zelf koos) liever opstaat en gaat spelen of iets anders gaat doen 😉 .

  • Met veel activiteiten (wandelen, reizen, winkelen, en ja ook sneeuw) is het mijn ervaring dat het oefening/ gewoonte baart. De eerste keren zijn het moeilijkst maar uiteindelijk groeit interesse of kennis wat er van hen verwacht wordt. Uiteraard loopt het daarom nog niet op rolletjes maar het betert omdat verwachtingen beter op elkaar ingesteld raken.
    Behalve dat niet stilzitten bij een film eh, ‘k word daar bloednerveus van van al dat gespring, gewriemel, geduw.

    Dat shoppen vind ik voor mezelf al zo’n horror, dus da’s 100% aan mijn man uitbesteed overigens (altijd zonder kinderen…nog nooit met kinderen erbij geshopt. Die vinden de dingen dan wel in hun kast).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *