Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Meisjesmama jongensmama

Als je een bloglover bent, kom je heel vaak artikels tegen over wat er nu zo leuk is aan een meisje of een jongen hebben. Daarbij vliegt de #boysmom of #girlsmom je dan om de oren. Ik maak daarin niet echt een onderscheid. Ik durf absoluut niet zeggen dat wij hier bewust genderneutraal opvoeden, want wat dat woord eigenlijk precies inhoudt weet ik nog altijd niet. Wil dat zeggen dat je zogezegde “geslachtsgebonden” dingen aan allebei gaat aanbieden, of dat je net “geslachtsloze” voorwerpen (in hoeverre dat mogelijk is) introduceert voor iedereen? Het is me nog steeds een raadsel.

Er zijn gewoon dingen die mijn kinderen wel of niet leuk vinden ongeacht hun geslacht. En ook ik als mama vind sommige activiteiten of speelgoed in het algemeen leuk, of dat nu iets voor jongens of meisjes is.

 

Kledij

Zelf draag ik heel graag kleedjes (wat wil je, je hoeft maar één stuk uit je kast te kiezen en je bent al helemaal aangekleed!) dus voor mijn dochter kocht ik dat automatisch ook, Gelukkig draagt ze die ook heel graag. Voor de twee turnmomenten per week is het elke keer gezeur omdat ze een broek moet aandoen. Zelfs een pyjamabroek is er teveel aan, voor haar is het elke dag No Pants Day (toevallig valt dat altijd rond haar verjaardag :p)

Voor mijn zoon verval graag in het cliché van auto- en dinoprints. Hij vindt die ook wel leuk, maar dat is waarschijnlijk door de Ooh’s en Aah’s die mama dan uitroept. Wanneer zijn zus veel bewondering oogst in haar prinsessenkleedjes, trekt hij er met plezier ook eentje aan. Het lot van een jongen na een meisje te krijgen 🙂 Ik vind dat eigenlijk heel logisch: hij is nog net geen 2 jaar, wat kan hij nu van besef hebben van maatschappelijke normen? Toch merk ik dat dat vooral bij de oudere generatie nog heel hard leeft, die vinden zoiets echt niet kunnen. Daarom krijgt hij geen bewonderende blikken als hij een prinsessenkleed aandoet. Probeer dat maar eens te begrijpen als 2-jarige. Tot nu toe heb ik hem altijd even veel bewonderd als grote zus. Hij zal op school snel genoeg leren wat typisch jongens en typisch meisjes is. En als hij zich daar dan niet aan wil binden, mij goed. Al zal ik toch even moeten slikken de dag dat hij naar carnaval gaat in een roze glitterkleed. Niet omdat ik dat niet vind kunnen, maar omdat hij het zichzelf waarschijnlijk moeilijker zal maken. Want de rest van de wereld is hiervoor nog steeds niet klaar, al is er wel beterschap de laatste jaren.

 

Speelgoed

Had ik al gezegd dat ik van auto’s en dino’s hou? De Zoon is nog niet echt into fantasiespel, maar de dag dat dat wel het geval is, zal ik vol overgave dinogevechten houden in de zetel. Hoezo mama’s doen dat niet? Mijn imitatie van een T-rex is niet te evenaren!

Met de poppen spelen, dat is dan weer helemaal niet aan mij besteed. De Dochter laat dat ook aan zich voorbij gaan (behalve de schminkpoppen dan). En De Zoon, die koerst graag met de buggy door het huis. Maar daar hoort dan niet bepaald een pop bij (of die vliegt door de lucht).

Op vlak van bouwspeelgoed is er een goeie match tussen vader en zoon, echt schattig om zo’n klein ingenieurtje torens te zien bouwen (en afbreken).

 

Activiteiten

Ravotten in de modder, iets dat “typisch is voor jongens”, dat zal hij met zijn mama moeten doen, terwijl vader en dochter binnen kappertje spelen. Ik speel even ‘wild’ met hem als de papa doet: vliegen op de benen, op bed gooien, trampolinespringen… Shoppen mogen ze wel met de papa doen later, daar blijft deze mama met plezier voor thuis.

Knutselen en prullen is ook echt mijn ding niet, terwijl ze dat alle twee fantastisch vinden. Kleien, verven, kleuren… dat mogen ze dan allemaal bij de grootouders doen 🙂 En wanneer De Dochter haar nagels wil lakken, gaat ze naar de tantes. Als De Zoon het toevallig ziet, krijgt hij ook een gelakte teennagel want: “oh, mooi!”. En glunderen dat hij dan doet.

Hobby’s hebben ze nog niet echt. De Dochter deed na lang zeuren eens een dansles mee, maar was toch meer fan van de freestyle dan van een choreografie waar iedereen binnen de lijntjes moet kleuren (#proudmama).

Willen ze later zwemmen, voetbal, turnen, ballet… allemaal goed. Als het kind maar gelukkig is toch? Ik ga overal mee naartoe, al heb ik wel geen directe voorkeur voor een modderig voetbalveld. Alles waar ik rustig met een boek langs de kant kan zitten, is goed 🙂

 

Zelfbeeld

Kinderen van nu zijn veel sneller veel meer zelfbewust. Ik kreeg als kind de zin “gaan we een foto maken” zo ongeveer één keer per jaar te horen tijdens de jaarlijkse vakantie. Nu worden ze dagelijks om de oren geslagen met “selfies” (ik haat dat woord).

Zoon en dochter krijgen even veel en gelijkaardige complimenten. Ik zal dus niet alleen tegen haar zeggen dat ze mooi/lief is, en tegenhem dat hij stoer/slim is. Allebei mijn kinderen zijn uiteraard grappig/lief/mooi/stoer/slim… maar daar heeft de rest van de familie toch ook nog wat werk aan.

Ik ben dus vooral GEEN jongens- of meisjesmama, ik ben een trotse mama die hoopt dat ze zichzelf gaan kunnen ontwikkelen zoals ze dat willen. Ik zal er alleszins alles aan doen om daarvoor te zorgen.

 

 

En jullie? Zijn jullie wel “typische” jongens- of meisjesmama’s?

 

 

 

 

 

 

2 Antwoorden op “Meisjesmama jongensmama”

  • Kan niet zeggen dat ik het een ben of het andere. Ik voel me persoonlijk net iets meer verbonden met mijn dochter, maar zal de zoon niet anders behandelen. Of m minder doen voelen. Ik denk dat het maar normaal is dat je een bepaalde kleine voorkeur hebt. Zo lang de andere kinderen er geen last van hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *