Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Tien bevindingen na tien weken lockdown

Tien weken al. Tien hele weken! Ik zie me die vrijdag de 13de maart nog vrolijk zwaaien naar de juffen: “Tot over vijf weken dan maar he!” Ha.ha. Kon ik maar teruggaan in de tijd en mezelf waarschuwen voor wat komen zou. Alhoewel, had ik dit allemaal op voorhand willen weten?

  1. Ik ben niet gemaakt om 24/7 bij mijn kinderen te zijn. Ik word al gemist als ik tien meter loop om de konijnen eten te geven en ja, ik word daar gek van!
  2. De seizoenen zijn ook in de war. De ene dag is het 27 graden, de dag erna regent en waait het alsof het al herfst is. En mijn kinderen gedragen zich net zoals het weer: wisselvallig met kans op (drift)buien.
  3. Een dag zonder een omgevallen beker aan tafel is een dag niet geleefd.
  4. De band tussen broer en zus is plots ijzersterk. Ze zijn nu zeker 60% van de tijd lief voor elkaar en kunnen spelen zonder dat er een gewonde valt. Die andere 40%… daar is nog werk aan 😉
  5. Hoeveel mooie plekken zijn er eigenlijk in mijn eigen dorp!
  6. Mijn kinderen zijn 5 cm groter dan tien weken geleden. Ik ben elke dag bij hen en zie die twee gewoon groeien waar ik bij sta.
  7. Mijn dagen lijkt alleen nog te bestaan uit preteachen, stofzuigen en brandjes blussen. Oh en af en toe wat werken ook, dat zouden we nog vergeten.
  8. Na elke maaltijd lijkt het hier alsof 37 kabouters hun verjaardagsfeestje onder onze tafel hebben gevierd.
  9. Speelgoed en vuile sokken vermenigvuldigen zich als je even niet kijkt.
  10. Weet er hier iemand nog wat een normaal leven is. Gewekt worden? Ochtendrush? Aankleden? Het lijken vage begrippen uit een ander tijdperk.

Hebben jullie al baanbrekende inzichten opgedaan?

8 Antwoorden op “Tien bevindingen na tien weken lockdown”

  • Haha, zo herkenbaar! Vooral nummer 7 (hoewel ik gelukkig mijn baby niet moet preteachen) en nummer 1 eigenlijk. Ik ben wel echt heel graag bij mijn kind, 24/7 heb ikzelf geen probleem mee maar toch word ik er soms ook wel gek van (maar eerlijk weet ik niet goed wat ik zou kiezen, mocht ik gewoon de keuze hebben).

  • Hier ook herkenbaar. Als ik een dagje naar school moet om opvang te doen, dan is het precies alsof ik op reis vertrek voor 10 dagen (was het maar waar, haha).

  • Ongelooflijk herkenbaar! Het aantal keren dat ik per dag stofzuig en probeer om het huis hier wat proper te houden stijgt hier per dag. Zondag werd er op dat vlak trouwens een record gebroken: een uur nadat ik gedweild had zag je het al niet meer. En tegenwoordig is zelfs een toiletbezoek niet meer zonder publiek. Zo eens een dag het huis voor mij alleen hebben, ik snak er soms wel naar 😉

  • Hahaha, heerlijk lijstje! Ik weet nog dat ik in maart tegen mijn collega’s zei “nou, tot morgen, of tot in april, he?” Nou, maak daar maar juni van…

  • Hier ook blij dat ik het niet op voorhand wist. En ojee, zo herkenbaar weeral. Nummer 1 vooral (ook al hebben we geen konijnen :-)), maar 8 en 9 keihard ook.
    De voorbije weken heb ik eigenlijk vooral gewerkt, en één van de inzichten daar is dat als je een mail lang genoeg ‘vergeet’, ‘ie vanzelf net meer relevant wordt :-).

    • Haha goeie tip, helaas is het omgekeerd als je met mensen werkt. Een mail niet zien, geeft al snel escalatie in mijn gezinnen 🙁 Blij dat ik met 8 en 9 niet alleen ben hihi

  • Ik nuanceer puntje 1: ik ben wel gemaakt om 24/7 in buurt van mijn kinderen te zijn maar niet om 24/7 met hen bezig te zijn. Ik heb nooit een issue op 3 weken vakantie enkel met ons gezin van 4 te zijn en ook in de lockdown vond ik hun aanwezigheid niet lastig op voorwaarde dat ik momenten had dat ik ongestoord kon bloggen, lezen, even alleen in badkamer. Maar in badkamer zijn en uit verte gejoel , blokjes die geklopt worden enz horen vind ik best wel fijn. Nu ze terug naar school gaan en ik nog blijf thuiswerken is het opeens zo doodstil. Geen gekke opmerking of verhaal dat snel moet meegedeeld worden als ik even mijn koffie kom bijvullen in de keuken.
    Maar nee help, ik kan niet op mijn knieën zitten meerijden met autootjes of het lang volhouden als de decibels de lucht inschieten enz.

    Voor puntje 6 is er evolutie bij ons geweest: de kinderen hebben al doende geleerd dat mama en papa moesten werken en begonnen zich steeds zelfstandiger bezig te houden. Dat wil dan zeggen dat ze ‘s ochtends de ipad oppakten met youtube of netflix en die ‘s avonds onder luid protest neerlegden. Zelfs als ik een pauze nam om iets met hen te doen , kwam er al protest want ze wilden verder filmpjes kijken. En als je zit te werken in bureau en je wordt niet gestoord (en je verzuipt in werk) komt je zo in concentratie en stel je soms tot onsteltenis vast dat je al 2u niet gaan checken bent hoe het met de kinderen ging….heel handig voor werk en in mei is mijn werklast en werktijd echt weer fel gestegen naar “perfect” normaal of zelfs wat overuren. Maar in feite was het niet goed dat de kinderen zo “goed” zich bezighielden en ‘k ben wel opgelucht dat er door terug naar school te gaan weer diversiteit in hun dagen zit en ze meer geprikkeld worden dan wat ik de laatste weken met hen deed.

    Ja die kabouterfeesten onder tafel, da’s ongelooflijk. Soms sta ik te vegen en vraag ik me af of er wel een stuk eten in hun buik is beland.

    • Hahaa dat laatste! Hoe oud zijn jouw kinderen? Want met die van 3 en 5 lukte werken zelfs nog geen kwartiertje. Allez bij de oudste begint dat te lukken, maar de jongste is een handvol. Morgen mogen ze allebei halve dagen naar school, de rust in huis en in mij zal neerdalen :d

Laat een reactie achter op Tamara Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd