Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

De man met de baard

Met de intrede van de Sint doen ook de leugentjes weer de ronde. Ik merk bij andere mama’s dat het een thema is dat leeft. We willen onze kinderen opvoeden met bepaalde waarden, en daar hoort eerlijkheid zeker en vast bij. Maar hoe verantwoorden we dan het jarenlange liegen? En wat met kinderen die zich niet zo veilig voelen omdat er een vreemde figuur in hun huis ronddwaalt ‘s nachts? (Dat heb ik onder andere al gezien bij enkele pleegkinderen.)

Anderzijds is er het kamp van de ouders die vinden dat je die magie niet van een kind mag afnemen, dat ze al snel genoeg volwassen worden en dat ze wel kunnen relativeren dat je als ouder over zoiets tegen hen hebt gelogen. Ik denk nu ook wel dat de meeste kinderen daar goed mee om kunnen, maar ik herinner me nog haarfijn hoe verontwaardigd de oudste van mijn drie jongere zussen hierover was. Ze kon maar niet begrijpen dat ouders over zoiets konden liegen, en heeft hen dit nog lang kwalijk genomen.

Een trend die ik in ouderschapsland merk, is iets hier tussenin. De manier waarop de dingen verteld worden, is helemaal anders. In plaats van te zeggen dat er een man is die met een paard op de daken klimt en cadeautjes laat rondstrooien door zwarte (roet/regenboog/…) pieten, kan je zeggen dat we op 6 december de verjaardag vieren van de Sint. En bij een verjaardag horen natuurlijk cadeautjes. Alleen zijn de scholen nog niet mee in dit verhaal, dus meestal krijgen ze daar dan toch de versie van de man met de baard die cadeautjes brengt voor brave kindertjes. (En dan zit je weer met een probleem, want dat klopt niet met de versie van thuis).

Die cadeautjes, dat maakt het liegen ook niet makkelijker. Wat doe je dan als ze iets heel duur willen? Wat is het nut van een brief maken, als ze toch niet krijgen wat ze vragen? En het feit dat een oude man met alle credits gaat lopen voor de mooie cadeaus die wij zo zorgvuldig hebben uitgekozen, maakt het er ook niet beter op voor mij 🙂

Ik blijf toch in twijfel zitten rond het hele gebeuren. Dus ik besloot te kijken naar hoe De Dochter ermee omgaat. Vorige week gingen wij een middagje varen met de Sintcruise. Hoe geweldig was dit! (Er volgt nog een uitgebreid verslag.) Als ik dan zie hoe ze meegaat in die wereld, hoe ze eerst schrik heeft van de pieten maar hen daarna trots durft ‘highfiven’, en hoe bewonderend ze keek naar de blinkende ring van Sinterklaas en zijn gouden boek… hoe erg zou het zijn om haar die droomwereld af te nemen?

Ik blijf wel sceptisch in hoe ver je dan moet gaan in het liegen. Van zodra er vermoedens zijn, zal ik de bal terugspelen met het geweldige antwoord: “wat denk je zelf?” Maar, hoe oud ze ook is, ik ga niet staalhard blijven zeggen dat het wel waar is. Zodra ze vermoedens hebben, is het mooi geweest. En dan kan ze hopelijk voor kleine broer nog een paar jaar de magie behouden.

 

Hoe denken jullie over dit thema?

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *