Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Het leeftijdsverschil tussen mijn kinderen

Het is me opgevallen dat ik de laatste tijd vaak de vraag krijg of ik blij ben met het leeftijdsverschil tussen mijn kinderen. En een nog gekkere vraag: met wat ik nu weet, zou ik het opnieuw zo hebben gedaan?

Kinderen krijgen is natuurlijk geen keuze. Je kan nu eenmaal niet incalculeren wanneer (en of) er een volgende kind komt. Wij hadden Het Plan dat er een tweede mocht zijn als de eerste naar school ging. Dat is wel even anders uitgedraaid: een jaar ernaast gemikt (maar toch raak geschoten, moet je kunnen ;)).

Voor de curieuzeneuzemosterdpotten die zich nu afvragen hoe je je in godsnaam een jaar kan misrekenen: het is de schuld van de gynaecoloog die me aanraadde om op tijd te starten met medicatie als we aan een tweede dachten. Ik hoorde dus alleen maar: ook een tweede kind zal er niet vanzelf komen. Maar De Zoon besliste daar anders over, en de rest is geschiedenis.

Nu schelen Broer en Zus maar 21 maanden. Ik zeg “maar” omdat we door dit leeftijdsverschil onder de term “babybunchers” vallen. Twee kinderen binnen de twee jaar dus. Ik schreef er eerder al deze blog over. De voordelen die ik in die post opsomde, golden natuurlijk alleen voor wat ik op dat moment wist over de combinatie van een 1-jarige en een 2,5-jarige.

Ik schreef dit toen De Zoon een jaar oud was, en we weten allemaal dat je in termen van opvoeding het eerste jaar eigenlijk nul werk hebt.  Ook voor de relatie tussen je kinderen is dat jaar geen moeilijke periode: de baby slaapt veel, kan nog niet van zijn plaats wegvluchten, speelgoedjes afpakken of de toren van zijn zus omgooien.

Dat is nu wel even anders, op 20 maanden en 3 jaar. Nu pas begint het echt pittig te worden, omdat Broer dingen doet die Zus niet zo leuk vindt, en hij nog niet helemaal begrijpt waarom iets niet mag. Gelukkig hebben we een dochter die haar broertje wel nog altijd heel lief vindt, en wat vaker water bij haar wijn doet dan nodig is.

Ik heb me ook zwaar mispakt aan het feit dat we na een dochter een zoon zouden krijgen. Oef, dan zouden ze alleszins geen ruzie maken om dezelfde kledij of speelgoed. Ha.Ha. Ook al zit er bijna 2 jaar tussen, het peuterspeelgoed is nog steeds interessant voor een kleuter. En ook de peuter doet nog het liefst na wat grote zus doet, inclusief hoge hakken en een roze sacoche met glitters.

Het heeft ook wel z’n voordelen, die gemeenschappelijke interesses. Allebei zijn ze nog dolgelukkig met een tripje naar de supermarkt, een middagje kinderboerderij of speeltuin. We moeten nog geen gekke dingen gaan doen om de oudste tevreden te houden, terwijl de jongste daar dan niets aan zou hebben.

Als ik had kunnen “kiezen”, had ik waarschijnlijk wel iets langer gewacht, zoals ik hierboven al aangaf. Als nummer 1 naar school gaat, heb je weer bijna evenveel tijd voor de tweede als toen je nog maar één kind had. Ik heb soms het gevoel dat ik hem niet genoeg aandacht heb kunnen geven tijdens mijn bevallingsverlof, want er was nog een drukke peuter die mij nodig had. En op praktisch vlak is het ook wel handig als de oudste al een beetje zelfstandiger is.

Ik vind twee kinderen wel nog altijd leuker dan eentje, aangezien die mekaar entertainen. (Dat ze elkaar dan ook af en toe eens de kop inslaan, verzwijgen we maar). Ze hebben een hele sterke band en die twee samen zien, zorgt voor de mooiste momenten uit mijn prille moederschapsleventje. Ik hoop echt dat dat voor altijd zo mag zijn.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *