Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Kinderarmoede, dichterbij dan je denkt

Vandaag is het werelddag van het verzet tegen armoede. Ook al weet ik niet hoe het is/voelt om arm te zijn, door mijn werk als sociaal werker bij Kind en Gezin zijn mijn ogen het laatste jaar serieus open gegaan. Nu ik (in mijn eigen gemeente!) achter zoveel gevels kom in plaats van er voorbij te rijden, zie ik echt hoeveel verschil er op dit vlak is binnen hetzelfde dorp, wijk of zelfs straat.

Ik probeer mijn kinderen ook mee te geven dat niet elk kindje het even goed heeft. Hun spullen worden doorgegeven aan gezinnen die ik ken, we praten over rijk en arm en dat het niet vanzelfsprekend is om op vakantie te gaan. Ik moet wel goed bewaken dat ik het niet te beladen maak, want het zijn tenslotte nog kleuters en vooral de oudste is heel gevoelig voor onrecht en kan dit moeilijk van zich afzetten als het te zwaar wordt. Maar ik wil wel dat ze hier iets over weten.

Kinderarmoede gaat over meer dan (alleen) het niet hebben van geld. Het is een vijfjarig meisje dat met carnaval als enige zonder prinsessenjurk in de klas zit. Het is een peuter met een ontwikkelingsachterstand omdat zijn ouders simpelweg bezig zijn met overleven en niet met zijn ontwikkeling.

Het is een gezin zonder dak boven hun hoofd omdat hun woning onbewoonbaar werd verklaard na een brand doordat de huisbaas weigerde de elektriciteit te herstellen. Het is recht hebben op een voedselpakket, maar geen vervoer hebben om het te gaan halen. Een laptop krijgen van de overheid in coronatijden, maar geen internetabonnement kunnen betalen. Het is op je zesde niet weten wat een zwembad is, gewoon omdat je er nog nooit één zag. Het is een achterstand oplopen op zóveel vlakken: niet kunnen puzzelen omdat je gewoon geen puzzels hebt, een taalachterstand omdat het Nederlands niet je moedertaal is, niet kunnen lopen omdat er simpelweg geen loopruimte is in je huis…

En daarom ben ik trots dat ik als sociaal werker elke dag een verschil kan maken. Ik kan armoede niet oplossen, ik kan het wel zichtbaar maken en kleine dingen doen die voor gezinnen heel veel betekenen. Want een prinsessenjurk zou een basisrecht voor elke vijfjarige moeten zijn.

Doe iets, en kom in actie. En dan heb ik het niet per se over geld doneren. Geef je babyspullen weg aan een armoedevereniging of aan Kind en Gezin (die perfect weten in welke gezinnen dit goed gebruikt kan worden). Vraag eens een klasgenootje die het minder breed heeft mee als je met je kind op uitstap gaat. Doe vrijwilligerswerk in een centrum voor maaltijdbedeling. Alle kleine beetjes helpen. Maar doe niet alsof kinderarmoede niet bestaat. Want kinderarmoede is realiteit, ook in jouw straat.

3 Antwoorden op “Kinderarmoede, dichterbij dan je denkt”

  • Goed om te weten dat je spullen ook bij Kind en Gezin kan brengen! Wij hebben heel wat babykleertjes die we niet meer nodig hebben. Ik zal eens informeren, bedankt voor de tip!

  • Ja op school zie ik ook vaak kinderen die geen logopedie kunnen betalen of die geen speelgoed krijgen van de Sint. Mijn hart breekt dan. We hebben nu al verkregen dat ze niet meer mogen trakteren voor hun verjaardag, maar dat wij zorgen voor snoepjes. Zo hoeft het kind zich niet te schamen als het met niks kan trakteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd