Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Kasteelpark Born

Het is alweer een tijdje geleden dat we er nog echt op uitgetrokken zijn met de kindjes (als je de plaatselijke kermis, (binnen)speeltuin en kinderboerderij niet meetelt), maar afgelopen weekend stond er weer een uitstap op de planning.

Omdat De Zoon zich begint te interesseren voor diertjes, maar we er geen ganse dag op uit konden, besloten we naar Kasteelpark te gaan. Dit is een kleinschalig dierenpark in Born, zo’n 20 minuten van Maasmechelen.

De dag zelf was De Man ziek en bijna werd het uitje afgeblazen. Maar dat was buiten De Dochter gerekend, die al op de hoogte was van de plannen. “Dan gaan we toch gewoon alleen met mama?” waren haar wijze woorden. Ach ja, waarom ook niet.

Zo gezegd, zo gedaan. Alleen bleken die wijze woorden uiteindelijk toch niet zo wijs. Wie haalt het ook in zijn hoofd om er met een kleuter en een dreumes die net kan stappen (lees: niet meer in de buggy wil zitten) alleen op uit te trekken.

Een uitstap “gewoon alleen met mama” startte al rampzalig aan de kassa, waar De Dochter plots ontdekte dat haar haarelastiekje niet vast genoeg zat. En dat zijn drama’s voor een driejarige. Zodus was daar driftbui nummer 1. Al snel opgevolgd door driftbui nummer 2, toen ik haar staartje opnieuw had gemaakt maar het deze keer té vast zat.

Na een kwartier was ze weer gekalmeerd en konden we onze tocht langs de diertjes eindelijk beginnen. We zagen ezels, hertjes, lama’s en zelfs een kameel. Helaas was die het best zichtbaar van op een houten platform, waar je enkel met een trap kon geraken. Gevolg: De Zoon moest uit zijn buggy. Het begin van het einde…

 

 

Toen hij eenmaal uit zijn buggy bevrijd was, was het hek helemaal van de dam. Natuurlijk wou hij vanaf dan alleen nog maar stappen. Op zich geen probleem, alleen vond hij het interessanter om de weg die we al hadden afgelegd weer terug te gaan. Loop daar maar eens achter met een lege buggy, want die moest natuurlijk ook nog mee.  En ondertussen probeerde hij zo dicht mogelijk bij de diertjes te geraken (lees: zijn handjes tussen de hekken steken) dus het werd al snel weer tijd om hem terug vast te klikken.

Terwijl ik hem krijsend (driftbui nummer 3) in de buggy probeer te plooien (planking is zijn sterkste kant), komt er een vrouw naar mij toe die me zegt dat het toch zwaar is om een alleenstaande moeder te zijn. Maar dat het na een paar jaar beter wordt. Euhm???

Ik stond erbij en keek ernaar.

 

Dit dierenpark is kleinschalig, maar daardoor ook heel gezellig. Ook al waren we er op een zaterdagnamiddag, van drukte was niets te merken. Het park is gevestigd rond een oude kasteelruïne en sommige elementen hiervan zijn bewaard gebleven in de dierenverblijven. Dat geeft het toch wel een bijzondere sfeer.

 

 

In het midden van het park bevindt zich een kleine speeltuin met een airtrampoline. Even uitblazen, dacht ik toch. Want dat ding is niet geschikt voor een 16-maandertje. Maar door zijn grootheidswaanzin dacht hij zelf van wel (driftbui nummer 4).

 

 

Na de trampoline moesten de schoenen terug aan en daar was driftbui nummer 5. Alweer een wijze levensles om door te geven aan andere moeders: schoenen kunnen NOOIT van de eerste keer juist aangedaan worden.

Intussen moest ik dat andere monstertje nog gaan vangen, die had natuurlijk van de gelegenheid geprofiteerd om er vandoor te gaan. Het was weer buggytijd dus je raadt het al: driftbui nummer 6. Deze keer het grof geschut (koekjes) bovengehaald. Omkoperij werkt nu eenmaal beter dan een dreigende wanhopige moederblik. Opnieuw zag iemand dat ik aan het sukkelen was, en deze keer spraken ze niet mij maar De Dochter aan: “Heb jij geen papa?” Het kind reageert bij rare opmerkingen exact hetzelfde als haar moeder: ze stond erbij en keek ernaar, wat de vraag moet bevestigd hebben want ik kreeg de meest meelevende blik ooit toegeworpen. Ik lachte dan maar eens schaapachtig terug.

 

 

Onze tocht werd verdergezet naar het stekelvarken, dat onzichtbaar bleek te zijn, en naar de volière waar je (gelukkig met buggy en al) kon doorwandelen. We zagen ook nog uilen “zonder ogen” (hun kop was de andere kant uit gedraaid) en “regenboogvogels” (papegaaien).

Daarna kwamen we terug uit bij het punt met de trampoline. Ik heb nog nooit zo hard gewandeld terwijl ik wanhopig probeerde om De Dochter af te leiden zodat ze de andere kant zou uitkijken en niet weer op die trampoline zou kruipen. Uiteraard passeerde er net op dat moment een kind met een ijsje aan de andere kant. Ziedaar driftbui nummer 7. (Had ik eigenlijk al gezegd dat deze uitstap in totaal zo’n twee uurtjes geduurd heeft?)

Voor De Zoon had het niet veel uitgemaakt of we nu naar de plaatselijke kinderboerderij geweest waren (want alles is toch “koe!” voor hem), maar voor kleuters is dit wel een leuke belevenis. Ik zou jullie alleen heel hard aanraden om minstens één, indien mogelijk meer, volwassene per kind mee te nemen.

 

2 Antwoorden op “Kasteelpark Born”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *