Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Is onze generatie te egoïstisch om kinderen te krijgen?

Er was deze week heel wat te doen over een interview in De Standaard met Linde Merckpoel. Ze is zwanger van haar eerste kindje en heeft het daar heel moeilijk mee. Zo deed ze de uitspraak: “Het klinkt erg, maar ik ben echt in de rouw geweest over wat ik allemaal dreig te moeten opgeven”. Op sociale media werd ze uiteraard meteen afgeschoten door de moedermaffia: Waarom was ze dan aan kinderen begonnen? Hoe egoïstisch is zo’n uitspraak wel niet! Het deed me wat denken aan haar collega bij de radio, die een paar jaar geleden ook de volle laag kreeg op sociale media met de woorden dat ze blij was als “die kleine fuckers” in hun bed liggen.

En ik? Ik begreep haar eigenlijk wel. Vroeger was kinderen krijgen niet eens een keuze, het gebeurde gewoon. Nu willen mensen van mijn generatie (ja, je mag ons gerust millenials noemen) ook nog andere dingen daarnaast: een succesvolle carrière, een boek schrijven, een marathon lopen, de wereld zien… Alles lijkt mogelijk, en door dat overaanbod is keuzes maken heel moeilijk. Er wordt verwacht dat je voor 100% voor iets gaat, want ah ja je hebt toch kunnen kiezen?

Alleen is zoiets als het ouderschap maar moeilijk op voorhand in te schatten. Je hebt gewoon geen idee van de impact, dus een echt doordachte keuze is het nooit. Linde zegt in het interview dat ze een controlefreak is. En als er één ding is, waar je in je leven geen enkele controle over hebt, dan is het wel een zwangerschap. Gevolgd door het ouderschap. Je weet niet hoe je zelf gaat zijn als ouder (want nee dat is echt niet hetzelfde als babysitten), wat voor kind je gaat krijgen, waar je prioriteiten gaan liggen…

Om het met het welbekende cliché te zeggen: kiezen is verliezen, en bij verlies hoort een rouwproces. Het is volgens mij helemaal normaal dat je afstand neemt van een bepaalde fase in je leven, en dat je een beetje bang bent voor al het bekende dat je achterlaat, en het onbekende dat je gaat moeten leren omarmen. Je wéét ook ergens wel dat bepaalde dingen niet meer gaan lukken, maar je hebt er echt niets aan om dat te horen. Hoe vaak ik “slaap maar goed nu, want dat zal de komende jaren niet meer lukken” gehoord heb… (Het bleek wel volledig te kloppen maar soit.) Als Linde zegt dat ze vier maanden na haar zwangerschap een Ten miles wil lopen en nog wat later een hele maand naar Tokio wil reizen voor haar werk (zonder kind), laat haar dan toch dromen. Hadden we niet allemaal bepaalde ideeën tijdens de zwangerschap die later als een zeepbel uit elkaar zijn gespat? En als het niet zo is en dat kan wel allemaal doorgaan, ook prima toch? De baby heeft ook nog altijd een vader he, dat wordt in het land der moeders nogal eens vergeten 😉

Tegenwoordig word je om de oren geslagen met het Mild ouderschap, maar dat lijkt alleen niet te gelden voor moeders onder elkaar… Voila, dat moest ik nog even kwijt op deze Antwerpse moedertjesdag. Amen.

15 Antwoorden op “Is onze generatie te egoïstisch om kinderen te krijgen?”

  • Iedereen schreeuwt altijd maar dat de mensen eerlijker en open moeten zijn, maar o wee als die eerlijkheid niet overeenkomt met hoe ze het zelf ervaren. Realisme wordt vaak verward met negativisme, net zoals optimisme vaak als naïviteit wordt aangezien.
    Als we elkaar nu eens hielpen in plaats van aanvallen, of er gewoon voor elkaar zijn… Ik ben voor mildheid, zoals je dat zo goed beschrijft! x

  • Mooi verwoord!! Ik riep vroeger altijd dat ik geen kinderen wilde, maar nu ben ik er toch uit dat ik er wel graag wil. Maar dat onbekende en die dingen opgeven schrikt mij ook nog heeeeel erg af. Gelukkig heb ik nog wel een paar jaar om van die dingen te genieten! Dus als corona even kan oprotten kan ik de wereld beginnen rondreizen haha.

  • Mooi verwoord. Ik vind het juist heel erg goed als mensen open zijn over zoiets, maar er rust toch nog altijd een taboe op voor sommigen – zo blijkt maar weer. En open zijn over de moeilijke dingen maakt je echt geen slechtere ouder.

  • Ja echt. Waar is die momsunited? Sommige mensen hebben op alles commentaar. Je mag vandaag de dag niks meer zeggen, of er is altijd wel iemand die het niet oké vindt. Terwijl het ouderschap toch best heel erg intens is. Dus vind ik het goed dat er zo’n blogs als de onze zijn die deze roze wolk doorprikken 😉.

  • Ik, als voorlopig nog kinderloze twintiger, ben juist blij dat zulke uitspraken ook eens aanbod komen. Kwestie van een beetje een realistisch beeld te krijgen. Op kinderen krijgen en het moederschap ligt toch echt nog een taboe hé. Durf niet te klagen want het was je eigen keuze… Zo een foute ouderwetse ingesteldheid. Net zoals dat vaak de minder mooie kanten van zwanger zijn, bevallen en het moederschap verzwegen worden. Die moet je maar allemaal zelf ontdekken… Dus dankjewel aan alles en iedereen die ook eens de minder positieve kanten durft benoemen. Wij onwetenden zijn jullie hartelijk dankbaar ;).

    • Fijn om dit te lezen! Soms vind ik het moeilijk om het evenwicht te vinden tussen realistische boodschappen meegeven en tegelijk ook niet afschrikken. Ik denk bvb niet dat ik op voorhand had willen weten dat ik 4 jaar niet zou slapen 😂 Maar de impact op je leven, of dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is, daar praatte 10 jaar geleden inderdaad nog niemand over. Blij dat dat aan het veranderen is!

  • Bewust kinderloos doet het ook niet zo goed als je een dertiger bent. Ik heb al vaker de vraag gehad of ik kinderen haat. Ik denk dat kinderen tegenwoordig ook lang zo makkelijk niet is als vroeger. Ze spelen nog amper buiten, kinderen moet veel meer en ouders ook. Ik denk dat de waarheid flink zou verfrissen, ik weet van vriendinnen en buurvrouwen dat het allemaal niet altijd leuk is.

    • Dat is inderdaad het andere taboe, bewust kinderloos blijven. Nog zo’n egoïstische beslissing 😉 (hopelijk sijpelt de ironie tussen mijn geschreven woorden door). Mij lijkt het ook moeilijker dan vroeger, maar ik kan natuurlijk niet vergelijken.

  • Ik las het interview met Linde en dacht de hele tijd: o zo herkenbaar. Zo voelde ik me ook en voel ik me soms nog. Dus ik snap haar en die andere collega van haar maar al te goed. Wat ik dan weer niet verstond was inderdaad waarom ze zo aangevallen moest worden op social media. Anders is het de hele tijd van #momsunited, tot er eentje blijkbaar durft te verwoorden wat anderen soms echt denken en die idiote roze wolk toestanden durft te doorprikken.

  • Waarom oordelen we toch altijd? Kinderen krijgen is een sprong in het duister, zwanger zijn is overweldigend. Ik heb geen idee wat Linde allemaal gezegd heeft, maar heb er wel heisa over gehoord. En dan? Ze voelt wat zij voelt en daar kan niemand toch iets van zeggen. En als ze schrik heeft, rouwt, dromen heeft…dat maakt haar kinderwens niet minder relevant of oprecht.

    persoonlijk ben ik maar laat zwanger geworden. Dit had als voordeel dat we veel vrienden hebben met al tieners terwijl wij pas in de pampers kwamen. En dat gaf dan weer als voordeel dat ik zie hoe die vrienden weer tijd vrij krijgen, hobbies oppikken die in de kast zaten enz. En wijzelf hadden al heel veel gereisd, carrière gemaakt enz, vooraleer we kinderen kregen. Dat geeft me zelf het vertrouwen dat ik nu misschien wel veel opgeef/ moet opgeven, maar dat het een fase is die voorbij gaat. Dus dit is wonderwel iets waar ik in slaag me niet zelf in op te jagen of teveel te rouwen. Mijn sociaal leven is echt heel erg ingekrompen maar op dit moment is dat prima. Het zal wel weer groeien later.

Laat een reactie achter op Evi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd