Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Introvert en mama

Van sommige blogposts zou je willen dat je ze zelf had geschreven. Deze is daar zo’n voorbeeld van. Toen ik dit artikel (intussen een jaar geleden) voor de eerste keer las, leek het wel alsof het over mij ging. Shirley beschrijft zo mooi de dingen waar een introverte mama mee worstelt. Het inspireerde mij om mijn eigen visie op introverte moeders neer te schrijven.

Ik vind dat er rond introversie veel misverstanden bestaan. Introvert zijn is niet hetzelfde als asociaal zijn. Ik heb een beroep waar het mijn hoofdtaak is om met mensen en kinderen om te gaan, dus ik zou mezelf niet asociaal durven noemen. Het grootste verschil tussen introverte en extraverte mensen zit in de manier waarop ze energie opdoen. Introverte mensen laden op door alleen te zijn, extraverten doen dat door contact met anderen. En alleen zijn, dat is nu eenmaal moeilijk verenigbaar met het moederschap. Zeker niet bij jonge kinderen.

 

Rustmomenten

Je bent 24/7 mama, dat gegeven kan je niet uitschakelen. Maar bewust kiezen voor rustmomenten, dat is voor mij van cruciaal belang. Middagdutjes op zondag zijn dan ook heilig. Op tijd in bed liggen ook, want ‘s ochtends vroeg (héél vroeg) moet je er weer staan. En dat elke dag opnieuw. Een mama die zegt dat ze nog nooit blij is geweest als de kinderen in hun bed liggen, geloof ik niet (sorry An Lemmens!) Die tijd is gewoon noodzakelijk om jezelf weer een beetje op te laden voor de volgende dag.

 

Me-time

Introverten worden soms aanzien als egoïstisch. Ja, ik heb tijd nodig voor mezelf. Niet om gekke dingen te doen, maar gewoon om even stil te kunnen vallen. Om al de hersenspinsels die ik geparkeerd heb in mijn hoofd, eruit te laten. Een soort van pauze in het moederschap (hoewel we allemaal weten dat dat een illusie is). Ik kan echt balen als een gepland me-time momentje dan plots niet doorgaat. En als het te lang duurt, dan durf ik die tijd ook echt wel op te eisen. Op vrijdag ben ik thuis voor de kindjes, op vrijdagavond staat De Man nog niet met twee voeten over de drempel of ik zit al in bad om te bekomen.

Dat wil niet zeggen dat ik niet graag bij mijn kinderen ben, ik heb het gewoon soms nodig om alleen te zijn. Ik vind dat niet ongezond en mis mijn kindjes dan ook juist meer, net omdat ik hen niet constant bij mij heb. Jullie konden hier eerder al lezen hoeveel moeite ik had met een maand ouderschapsverlof. Het viel mij zwaar om dit toe te geven, maar het is gewoon niet anders. En dat aanvaarden begint nu pas te komen, na drie en een half jaar mama zijn. Het brengt mij heel wat nieuwe inzichten over hoe ik mijn tijd beter kan indelen om er toch voor de volle 100% te kunnen zijn voor mijn kindjes.

“Mijn verlangen naar tijd voor mezelf is geen indicatie van hoeveel ik van mijn kinderen hou”, is een quote van Kristen Howerton, een psychologe, blogster en moeder van vier kinderen. Ik had het zelf niet mooier kunnen zeggen.

 

Activiteiten kosten energie

Als moeder zijn er dingen die je doet omdat het je kinderen gelukkig maakt. Eén van die dingen zijn activiteiten of uitstapjes op maat van het kind. Grote evenementen zoals een sinterklaasshow, maar ook eenvoudige dingen zoals een speeltuin, de dierentuin, gaan zwemmen… het zijn allemaal dingen waar een introvert moeite voor moet doen, terwijl dit bij een extravert vanzelf lijkt te gaan. Ik vind het leuk om die blije snoetjes te zien, enthousiaste uitroepen te horen, maar evenzeer om voldaan naar huis terug te keren en in de zetel neer te ploffen.

Playdates zijn soms vermoeiender voor mij dan voor de kindjes. En toch doe ik dat graag, omdat ik zie hoeveel deugd het hen doet. Het contact met andere mama’s vind ik dan wel weer heel tof, ook al vraagt dat veel energie.

 

Persoonlijk contact

Ik vind het geweldig om één-op-één contact te hebben, iets met één kind doen in plaats van met allebei tegelijk. Een uitstapje met één kind is voor mij pure ontspanning, met twee… not so much (remember deze?) Terwijl ik er dan weer wel van geniet om met z’n vieren weg te gaan, omdat ik weet dat er dan altijd een mogelijkheid is van één-op-één contact.

Ik weet dat nu, en voel me dan ook niet schuldig als ik een keer iets leuks ga doen met maar één kind. De volgende keer is de andere dan wel aan de beurt.

 

Overbevraagd worden

Als moeder ben je heel vaak nodig. Het gevoel hebben dat iemand niet zonder jou kan, er constant moeten zijn en altijd maar in waakmodus staan, dat zuigt me af en toe helemaal leeg. Het MOETEN zorgen voor iemand, en die verpletterende verantwoordelijkheid die dat met zich meebrengt. Dat vind ik één van de moeilijkste dingen aan mama zijn.

Ik denk dat introverte moeders heel vaak twijfelen aan zichzelf. Ze zijn niet die easy going, vlotte, relaxte mama’s die alles op orde hebben. Nu op mijn dertigste heb ik er vrede mee dat dit nooit zal veranderen. Ik zal mij niet meer krampachtig forceren om extravert over te komen. Want dat lijkt toch nog steeds de maatschappelijke norm te zijn.

 

De toekomst

Ik ben heel benieuwd of mijn eigen kinderen ook introvert gaan zijn, of het iets genetisch is. In ieder geval zal ik hen begrijpen wanneer ze op hun zestiende nog liever thuis zitten dan uit te gaan, waarom ze een binnenspeeltuin een krijspaleis noemen en ze liever één vriendje uitnodigen in plaats van twee of drie. En ik zal hen zeker niet vanaf de zijlijn staan aanmoedigen dat ze het anders moeten aanpakken.

Laat ons introversie omarmen in plaats van scheef te bekijken. Lang leve de introverten!

 

 

 

 

4 Antwoorden op “Introvert en mama”

  • Ik kan je geruststellen, ik ben een zeer extraverte mama en zelf ik heb alles wat je omschrijft en heb die tijd voor mezelf ook nodig.
    Ik durf ook eens vloeken (ik ben een ochtendmens) als één van de kids vroeg op is en ik gepland had om nog een uurtje rust te hebben voor de krant, netflix,…. Ik heb die ME tijd ook echt nodig!
    En jawel, ik durf die tijd ook opeisen.
    Zelfs bij een extraverte-altijd-vrolijke mama (schijn) kost het energie om bepaalde activiteiten te doen en ben ik OH ZO blij als alles voorbij is en ik even rust heb. Uiteraard geniet ik van de kinderen te doen en zien genieten en hen bepaalde zaken te gunnen.
    Ook ikzelf als extraverte mama ween soms eens omdat ik twijfel of ik het wel goed aanpak, of heb ik spijt om iets wat ik zei tegen één van onze tieners.
    Iedereen kent me als een extravert type, maar ik ben nooit een plakker geweest en vind uitgaan niet super super, ik lig graag op tijd in bed, noem me maar gerust wat saai op dat vlak.
    Ik vind je artikel MEGA interessant. Maar ik vraag me af of het introvert – extravert gebonden is, of eerder persoonsgebonden. Net omdat ik me zo goed in alles herken, ook in wat Shirley schrijft. Inclusief het twijfelen aan jezelf. Bij extraverte mensen is het vaak misschien ook schijn, ik toon zelden hoe ik me echt diep vanbinnen voel en ben altijd enthousiast. Maar diep vanbinnen is dat soms anders.

    • Heel mooi geschreven. Hoe je jezelf omschrijft, klinkt het idd niet als een extravert. Misschien ben je dan een introvert die nog uit de kast moet komen 😉 Ik geloof trouwens ook niet in 100% extravert of introvert. Er bestaan testen voor en die geven altijd een gradatie aan. Heel interessant!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *