Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Hoe mijn loopbaan zo gelopen is

Loopbaan is een raar woord. Het doet me denken aan een atletiekpiste waar je letterlijk banen hebt om op te lopen. Maar carrière vind ik nog erger, dat staat gelijk aan ambitie en toekomstgerichtheid en laat dat nu net twee dingen zijn die totaal niet bij mij passen. Loopbaan dus maar.

Aangezien ik dit onderwerp bij Irene heel leuk vond om te lezen, wil ik jullie ook eens meenemen in de geschiedenis van mijn studies en jobs. Want dat zijn er toch wel al wat geweest.

Mijn loopbaan begon op een lagere school waar de gezusters Benigna en Goretti de plak zwaaiden (geen idee of dat hun echte namen waren, of schuilnamen zoals bij de maffia). Over die periode valt weinig noemenswaardigs te vertellen, behalve dan misschien die ene anekdote waar ik mijn buurmeisje haar tanden eruit klopte bij een spelletje met een ton, water en snoep en meer weet ik er ook niet over of heb ik compleet verdrongen.

In het eerste middelbaar deed ik Latijn. Ik vond dat wel een toffe richting eigenlijk, en na twee jaar koos ik voor Latijn-Wiskunde. Serieus, 14-jarige Sanne, wat bezielde jou?? Ik was eigenlijk niet eens goed in wiskunde, maar raakte wel met veel vijven en zessen (letterlijk) tot in het vijfde middelbaar. Daar besloot ik dan maar over te stappen op Latijn-Wetenschappen want IK WAS ZO GOED IN FYSICA EN CHEMIE. Ook niet dus. Echt waar, hoe verkeerd kan een mens beslissen soms… maar ja, ik wou laborant of patholoog worden (jep, zo eentje die lijken onderzoekt), dus dat was dan de beste studierichting.

En hoe ging het dan verder op mijn achttiende? De droom van patholoog had ik toch ergens in die laatste twee jaar weer opgeborgen blijkbaar, want er stonden nu verschillende andere opties open: pedagogie, psychologie, criminologie, rechten… Ik wou wel unief doen, dat zag er in de films altijd heel cool uit (ooit een film gezien die zich op een hogeschool afspeelt?) Het werd pedagogische wetenschappen want ik zou als job zéker iets met kinderen gaan doen, daar was ik intussen wel uit. Na een half jaar had ik al door dat unief toch echt niks voor mij was, en dan vooral die statistiek niet. Ik vond het eerlijk gezegd ook maar saai om een ganse dag in zo’n aula te zitten, het werd tijd voor actie!

Ik besloot over te stappen naar de hogeschool en daar orthopedagogie te volgen. Dat bleek al meer mijn ding te zijn, al was het een richting met toch vrij veel creatieve vakken en wat ben ik niet… Juist ja. Mijn stage deed ik in een centrum voor verslavingszorg, waar ik een leefgroep van volwassen mannen begeleidde. Laat ons even stellen dat groepen blijkbaar ook echt mijn ding niet waren. Weer iets bijgeleerd. Ik studeerde wel met onderscheiding af en vroeg me af wat ik nu zou gaan doen, want ik had het gevoel dat ik met dit diploma toch nog niet kon doen wat ik wilde.

Orthopedagogie was het ‘m dus ook nie, zoals we allemaal weten is er geen opvoedtalent aan mij verloren gegaan. Oké, geen groepen dus. En misschien dan toch ook maar niks met kinderen. Maar het sociale aspect lag me wel, dus ik besloot sociaal werk bij te studeren (in Kortrijk kon dat in één jaar en zonder nog een eindwerk te moeten maken, het is maar een tip…) Na dat jaar wist ik dat ik eindelijk op mijn plek zat: ik kon zowel administratieve taken doen als mensgerichte, een perfecte combinatie die mij nu nog steeds kan boeien.

Ik deed mijn laatste stage op de sociale dienst van het psychiatrisch centrum in Beernem en kon meteen daarna (vrij letterlijk te nemen want ik studeerde 30 juni af en begon 1 juli) beginnen met een zwangerschapsvervanging op de afdeling verslavingszorg. Na die vervanging kon ik blijven op een andere afdeling (persoonlijkheidsstoornissen en psychoses) en zo zaten de eerste twee jaren van mijn loopbaan erop.

In die periode begon onze huizenzoektocht en vielen we van onze stoel door de woningprijzen in het Gentse, waar we toen woonden. We besloten onze opties eens te verkennen in Maasmechelen, de hometown van De Man. Wonen (en zelfs bouwen) bleek daar een pak betaalbaarder te zijn en zo geschiedde. Aangezien een ritje Beernem-Maasmechelen toch al gauw een 2,5 uur in beslag neemt, moest ik op zoek naar ander werk. Ik deed heel veel sollicitaties die op niets uitliepen en kwam uiteindelijk terecht bij een organisatie die beschut wonen aanbod voor (jawel, alweer) verslaafden. Hoewel ik een supertof team had, vond ik de job zelf niet zo leuk. De bewoners hervielen vaak en na enkele maanden had ik het gevoel dat mijn werk compleet zinloos was. En wat ik echt haatte: er mocht in die huizen gewoon gerookt worden. De hele dag stonk ik naar sigaretten. Vreselijk! Gelukkig werd ik na een jaar zwanger en moest ik meteen thuisblijven.

Na de geboorte van De Dochter wist ik dat ik dit werk echt niet meer wou doen en ging op zoek naar iets anders. Ik deed een aantal sollicitaties maar er kwam niet echt iets uit de bus. In 2016 solliciteerde ik bij Pleegzorg en dat was wel een succes. Ik heb er heel graag gewerkt, ik had weer veel geluk met het leuke team en de job op zich lag me ook wel. Na bijna vier jaar begon er toch weer iets te knagen. Ik zag heel wat gebroken kinderen die volledig verscheurd werden tussen ouders en pleegouders. In 2017 werd bovendien De Zoon geboren en toen hij 2,5 jaar later naar school mocht, besloot ik dat ik meer wilde thuis zijn voor de kindjes.

In 2019 ging ik dus op zoek naar een halftijdse job. Ik kwam terecht bij Kind en Gezin als sociaal werker. Zoals ik hier op de blog al schreef, was het daar ook niet helemaal wat ik zocht, op meerdere vlakken. Ik ontdekte dat teveel thuis zijn voor mij toch ook niet ideaal is en wilde weer wat meer gaan werken. Maar na tien jaar wilde ik nu toch echt eens iets doen dat 100% Sanne zou zijn, dus ik besloot loopbaanbegeleiding te volgen om te kijken wat echt bij mij paste. Nog geen week nadat ik die begeleiding afsloot, kwam de vacature voor justitieassistent op mijn pad. Ik werd eerst afgeschrikt door de intensieve sollicitatieprocedure, maar ik doorliep het hele profiel nog eens met mijn loopbaancoach en die job bleek op alle vlakken op mijn lijf geschreven te zijn. Ik slaagde voor de procedure en nu ben ik dus justitieassistent. Voor het eerst heb ik het gevoel dat alles klopt, zowel qua work-life balans als jobinhoud, een tof team, afwisseling in taken… Ik heb na vele omzwervingen mijn plekje gevonden en voel me helemaal thuis in deze job.

Ziezo, dat was mijn (lange) verhaal. Hoe liep jullie loopbaan?

9 Antwoorden op “Hoe mijn loopbaan zo gelopen is”

  • Wat ik dan weer eens wil weten, is hoe de loopbaanbegeleiding verliep en wat jij er hebt uitgehaald. Voer voor nog een blogpost? 🙂

    • Daar kan ik eigenlijk zóveel over vertellen en tegelijk is dat voor iemand anders niet interessant omdat het zo persoonlijk was 🙂 We waren standaard begonnen met het bepalen van mijn kwaliteiten en waarden enz, maar al heel snel begon ze wat dingen af te toetsen en kon ze me helemaal doorgronden. Toen kwam ter sprake dat zij ook HSP-coach is, en van daaruit zijn we eigenlijk verder gegaan. Want die karaktereigenschap blijkt dus ook in je werk super belangrijk te zijn.

  • Super interessant om te lezen en ik herken wel veel van mezelf in jou 🙂 Ik heb ook loopbaancoaching gedaan. Heb niet echt geleerd wat ik wel nodig had maar heb er wel veel tips aan overgehouden en vooral ook het besef dat een job niet per se een droomjob moet zijn.

  • Nogal een bewogen pad als ik het zo lees! Sowieso, ge kunt er alleen maar uit geleerd hebben he. Ik vind het anders knap hoe ge u van het één naar het ander hebt geworpen om te ervaren of het iets voor u zou zijn. Vergt toch wel wat moed 🙂

    Wel heel fijn om te lezen dat je je nu zo goed thuis voelt in je huidige job!

  • Mijn zus heeft ook eerst ortho gedaan en dan sociaal werk! Ze werd bij ortho gek van al dat geleuter over talenten hahaha, dat heb ik toen vaak mogen aanhoren. Ik heb taal-en letterkunde en bedrijfscommunicatie gestudeerd, en heb al op de communicatiedienst van een verzekeringskantoor gewerkt, op een redactie en nu bij een reclamebureau! Als ik veel kan schrijven ben ik content 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd