Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Hoe mijn kinderen omgaan met dit nieuwe normaal

Voor kinderen is deze situatie niet altijd even begrijpelijk. Elke ouder gaat hier anders mee om. Er zijn ouders die hun kinderen niet inlichten over de coronacrisis en het benoemen als vakantie. Mijn kinderen zijn hier te kritisch voor: als het gewoon vakantie zou zijn, zouden ze vragen stellen over bezoekjes aan familie, waarom we niet naar het zwembad of zelfs maar naar de supermarkt kunnen, waarom ze hun vriendjes niet mogen zien… Na de crisis zal er op school vermoedelijk ook wel nog over gepraat worden, ik zou zelf niet willen dat ze dan compleet uit de lucht komen vallen.

Wij zijn er dus heel open over. Van in het begin hebben we gezegd dat er een virus aan het rondgaan is, dat zijn kleine beestjes die je niet kan zien en waar vooral oude mensen heel ziek van kunnen worden. Kindjes kunnen dit doorgeven aan de oude mensen en daarom moet iedereen binnenblijven. We kijken ook naar Karrewiet, waar alles altijd heel goed en zonder paniek op kindermaat wordt uitgelegd. Ook Marc Van Ranst is daar te gast, en intussen is hij zowat het nieuwe idool van De Zoon. Hij wordt ook als maatstaf gebruikt: “zou ik een ijsje mogen eten van Marc Van Ranst?”, “als ik mijn zus sla, gaat Marc Van Ranst dat zeker zien!” Kortom: een nieuwe Sinterklaasfiguur is opgestaan.

Ondanks dat ze totaal niet angstig zijn, voelen mijn kinderen toch allebei perfect aan dat er iets niet “normaal” is nu. Ze hebben ook elk hun eigen manier om met dit nieuwe leven om te gaan. De Dochter vraagt vooral meer knuffels en nabijheid, en stelt meer vragen. Met de dood is ze meer bezig dan anders, waarschijnlijk heeft ze daar ook wel iets over opgepikt. Begin volgende maand is ze jarig, en dat vindt ze nog het meest jammer: niet kunnen trakteren op school en geen familiefeestje thuis. Dit jaar was ook het eerste jaar dat ze een feestje voor de klasgenootjes mocht geven, maar dat zal pas iets voor in de zomervakantie worden vermoed ik.

De Zoon lijkt het allemaal van zich af te laten glijden op het eerste zicht. Maar door het gebrek aan voorspelbaarheid en structuur, heeft hij een enorme controledrang en veel meer driftbuien. Hij probeert dan alles naar zijn hand te zetten en zijn willetje door te drijven om die controle weer terug te krijgen. Ik heb genoeg pedagogische achtergrond om dit allemaal te begrijpen, tot zover de theorie. De praktijk is echter andere koek. Ik verlies al eens meer mijn geduld dan anders.

Ook in hun fantasiespel begint de crisis zich te uiten: ze spelen met een strandparasol het spelletje van “elk in uw eigen kot”. Of De Zoon vraagt aan de Dochter om eens te hoesten, want “dan heb jij corona en ben ik Marc Van Ranst.” Ik zei het al, een nieuw kinderidool is opgestaan. Ik vind het observeren van hun spel wel heel interessant om te weten wat er in hen omgaat.

Ze zijn voorlopig, misschien wel meer dan volwassenen, wel nog positief over de toekomst en hebben al een hele lijst van alle dingen die ze willen doen “als de corona voorbij is”. Gaande van frietjes eten in de binnenspeeltuin tot zwemmen in de zee en Mickey Mouse knuffelen in Disneyland (we hadden geboekt voor juni). Maar al bij al houden die twee kleintjes dus wel goed stand hier ten huize Moederschip. Misschien moet ik me maar eens door hen laten inspireren en ook zo’n post-corona lijstje opstellen om weer wat positieve vibes te krijgen 😉 Laat me gerust weten wat daar volgens jullie zeker moet opstaan!

4 Antwoorden op “Hoe mijn kinderen omgaan met dit nieuwe normaal”

  • Mijn post-corona? Een uitgesteld paasfeestje. Hoe zalig is het om de kinderen dolenthousiast paaseieren te zien rapen in familieverband. Wat heb ik dat gemist. Misschien kunnen we iets verzinnen à la zomerfeest met verstopte ijsjes of watermeloenen? Al zouden de ijsjes misschien te snel smelten en de watermeloenen nogal moeilijk verstopbaar… Verdere uitwerking van het concept is nog nodig 😉

  • Wij zijn ook altijd open geweest met de kinderen. De oudste had ook al vanalles begin maart op Karrewiet gezien.

    de jongste leek alles van zich af te laten glijden tot nu laatste paar weken waar hij echt een “als Corona voorbij is” wenslijstje maakt en bijna dagelijks nu vraagt wanneer die Corona echt gaat voorbij zijn. Ocharme.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd