Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Hoe dat nu écht is met twee kinderen

Meer dan een jaar geleden schreef ik een blogpost met de veelbelovende titel “Waarom twee kinderen hebben makkelijker is dan eentje”. De Dochter was toen bijna 3, De Zoon net 1. Wist ik veel wat er een jaar later nog allemaal op mijn pad zou komen 🙂 Daarom een kleine update van deze post. Want twee kinderen hebben is inderdaad af en toe gemakkelijker, en tegelijk op sommige momenten ook écht niet.

Ik schreef dat ik het een pluspunt vond dat twee kinderen elkaar kunnen entertainen. Als dat eenrichtingsverkeer is, en de jongste zijn zus de kop nog niet kan inslaan nog niet kan bewegen of reageren, is dat inderdaad supertof. Hoe vaak heb ik niet verliefd zitten staren naar De Dochter die haar broer voorlas in zijn wipper, of De Zoon die toen hij pas kon zitten toekeek hoe zijn zus danste om dan dolenthousiast in zijn handjes te klappen. Toen kon ik inderdaad eens achteruit gaan zitten, mét een boekje in de zetel en de benen omhoog. Twee kinderen, easy peasy.

Tot zover de zoetsappigheid die van je scherm afdruipt. Later was er van dat boekje en de zetel absoluut geen sprake meer, zelfs aan zitten kwam ik nauwelijks toe op een dag dat ik met hen allebei thuis was. Toen De Zoon een maand of 11 was, was het plots andere koek. Hij kreeg een eigen mening en wist goed wat hij wou (namelijk dat waar zus mee speelde, altijd). Vanaf dan veranderde ik in een soort politieagent-bemiddelaar die constant op de tippen van haar tenen moest lopen, want het gevaar loerde om elke hoek. Die maand ouderschapsverlof in de zomer, dat was geen hoogtepunt in mijn moederschap.

Intussen is ook dat op magische wijze een heel pak beter geworden. Twee jaar is een mijlpaal geweest op dat vlak. Hij kon vanaf dan veel beter duidelijk maken wat hij wou, was niet meer zo gefrustreerd en begon te begrijpen wat mocht en niet mocht. Doordat hij meer dingen leerde (om de zwaartekracht te testen hoef je niet van een glijbaan te springen of door te bonken met mijn hoofd straf ik alleen mijzelf bijvoorbeeld) was hij niet meer zo’n ongeleid projectiel. Vooral de doorbraak van zijn spraak heeft veel goedgemaakt voor hem en voor mij. Als hij nu zegt: “Ikke beetje boos”, geef ik hem een knuffel en is het weer snel voorbij. Er zijn zeker nog momenten dat hij zichzelf volledig verliest, maar ze duren niet meer zo lang en komen ook minder vaak voor. Laat ons zeggen dagelijks in plaats van uurlijks 🙂

Het is opvallend dat ik zowel bij De Zoon als bij De Dochter geen fan was van die periode tussen één en twee jaar, de zogenaamde dreumespuberteit. Ik denk dat het allemaal te maken heeft met het gebrek aan communicatie, want dat heb ik dus echt wel nodig om goed te kunnen moederen.

Waarschijnlijk is het not done om dit te zeggen, maar het is wel de waarheid voor mij: ik vind het moederschap pas echt leuk vanaf een jaar of 2. Als ik kant en klare kinderen zou kunnen krijgen op die leeftijd: graag! Nog 107 dagen en dan gaat ook de jongste naar school. Op 2 september zal ik te herkennen zijn als die moeder die een dansje doet aan de schoolpoort in plaats van te wenen. Sorry not sorry 😉

 

6 Antwoorden op “Hoe dat nu écht is met twee kinderen”

  • Heerlijk eerlijk! Ik vind vooral de periode tussen 2 en 3 een uitdaging eigenlijk. Het communiceren lukt, maar er is zo veel testen en zien hoe ver ze kunnen gaan.
    Hier zal het bij ééntje blijven. J. zal thuis dus alleen moeten spelen, maar het is zoals je zegt: het is niet omdat er een broer of zus is, dat ze ook altijd mooi samen zullen spelen. In mijn omgeving ken ik genoeg boers en zussen die het niet zo goed met elkaar kunnen vinden…

    • Dat is waar! Gelukkig is dat hier wel het geval voor 90% van de tijd 😀 Dat testen is idd een uitdaging, maar eentje waar ik beter mee om kan dan een dreumes die mij met grote ogen aanstaart en het in Keulen hoort donderen als ik zeg dat iets niet mag 😀

  • Geef mij toch nog maar een fastforwardknop, hoor.
    Naar mijn gevoel hadden we eerst de fase ‘ik kan nog niet zoveel, dus ik lever nog niet zoveel problemen op’ (yay!), ‘ik kan al wel veel, maar ik begrijp geen woord van wat je zegt’ (pure horror), ‘ik begrijp je’ (haaaalleluja) en sinds ze twee jaar zijn ‘ik begrijp je, maar ik luister lekker niet’ (haren-uittrek-emoticon).
    Ze zijn inmiddels drie, maar de afgelopen vierentwintig uur heb ik toch ook al 3 driftbuien mogen bezweren (allemaal van R). En terwijl M voordien nooit driftbuien had, vindt hij drie jaar kennelijk een goede leeftijd om er ook mee te beginnen. Not amused.

    Ze blijven hier ook altijd het meest geïnteresseerd in het stuk speelgoed dat broerlief in handen heeft. En dat leidt tot bijten, slaan met speelgoed op elkaars hoofd…

    • Hihi prachtig omschreven die fasen, nagel op de kop 🙂 Vooral die tweede bedoel ik dus, waar ze het echt niet beseffen en je op je kop kan gaan staan maar ze geen woord snappen van wat je bedoelt. En dus ook geen gevaar kennen! Vrrreselijk. Wij zitten ook nog volop in de niet-luisteren fase hoor! Maar daar heb ik intussen wel al een weg in gevonden, wat niet altijd wil zeggen dat het fijn is natuurlijk 🙂 Maar zó gefrustreerd als ik vorig jaar was, dat zie ik gelukkig niet meer snel gebeuren.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *