Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Het was een nacht… (die je normaal nooit eens in films ziet)

Er zijn zo van die nachten waarna je uit bed stapt en denkt: Heb ik eigenlijk wel geslapen?? Gelukkig zijn die hier het laatste half jaar eerder uitzondering dan regel aan het worden, maar afgelopen nacht was er weer zo eentje. Alles begon rustig en vredig zoals altijd.

We hebben dan misschien geen goede doorslapers, en uitslapen (als in: na 6 uur) heeft ook nooit in hun woordenboek gestaan, maar op vlak van inslapen hebben we wel heel veel geluk. Een kort ritueeltje, daarna de deur toe en na 19 uur is het muisstil. HEAVEN!

Rond middernacht (niet voor niets het spokenuur) durft het al eens misgaan: een plasje, een tutje, een deken dat niet goed ligt, de knuffel die verdwenen is… allemaal niet onoverkomelijk. Maar afgelopen nacht was van een ander kaliber.

Het begon met een gil. Om 23u40. Omdat De Man de meeste nachten voor zijn rekening neemt en ik om 5 uur met De Zoon opsta, mocht hij eens gaan kijken wat er aan de hand was.

Een mug in de kamer. Alle hens aan dek! Terwijl andere kinderen dat niet eens horen en dan ‘s morgens pas merken dat ze vol beten staan, staat het geluid van een mug voor mijn dochter gelijk aan het opstarten van een bouwwerf om 6 uur ‘s ochtends.

Of het nu een echte mug was of een fantoomgeluid, we zullen het nooit weten. Er was alleszins niets te zien. Dochter gerustgesteld, en iedereen ging weer vredig slapen. Dachten we.

23u46: nog eens een gil. Dat ze de mug weer had gehoord. Haar muggenstick opgevist en haar ermee ingesmeerd.

23u58: hetzelfde liedje. Omdat we wisten dat er niet meer zou geslapen worden en wij daar absoluut geen zin in hadden, besloten we haar bij ons te leggen. (Recipe for disaster, dat weten we eigenlijk al en daar schreef ik hier en hier ook al over. Maar ja, het zou deze keer maar eens moeten lukken.)

0u50. Ze is nog steeds wakker. En ik ook. De Man daarentegen ligt zoals altijd weer gewoon te snurken. Zij woelt en blijft woelen. Terug maar haar bed in dan. Het blijft even stil, oef.

2u16. Pipi doen!

3u05: De Zoon is zijn tutje kwijt.

4u12. De Zoon besluit dat het ochtend is (vermoedelijk is zijn biologische klok in de war en is het winteruur al gestart). Nog een uurtje bij ons nemen dan maar. Wat is dat toch met die ezel en die steen?!

4u30: Ligt nog steeds te babbelen en vindt het leuk om mij af en toe eens te stampen om te voelen of ik er nog ben.

4u34: Heeft mijn haar ontdekt en trekt eraan.

4u41: Probeert mijn ogen open te doen met zijn vingertjes.

4u52: Lijkt mijn neusgaten nu interessanter te vinden en probeert het dan maar eens langs die weg.

5u10: De strijd is gestreden, mama geeft het op. We gaan naar beneden.

Nu nog 14 uur proberen overleven. En het voor de 100ste keer in mijn leven vreselijk vinden dat ik geen koffie lust. Mombie.for.life.

4 Antwoorden op “Het was een nacht… (die je normaal nooit eens in films ziet)”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *