Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Moederschip

Halftijds werken, hoe bevalt het?

Een tijdje geleden schreef ik over het opzeggen van mijn job bij Pleegzorg om halftijds te gaan werken bij Kind en Gezin. Het was een sprong in het diepe, waarover ik lang getwijfeld heb omdat ik afscheid zou moeten nemen van een fijne job met superleuke collega’s. Maar mijn gezin ging voor. Gelukkig is het allemaal goed uitgedraaid!

Ook net voor ik zou starten, heb ik nog vele nachten liggen piekeren of het nu wel de goede beslissing geweest was. Dat bleek het geval te zijn. De organisatie op zich is boeiend, de uren flexibel en de jobinhoud enorm interessant. Letterlijk geen enkele dag ziet er hetzelfde uit, ik heb in de twee maanden dat ik er werk nog geen twee keer hetzelfde gedaan. Die variatie is enorm leuk: als ik naar een gezin ga, weet ik op voorhand ook niet altijd of de reden van mijn bezoek ook echt het onderwerp van het gesprek gaat zijn. Vaak vertrek ik met een ‘agenda’, op basis van iets dat de verpleegkundigen hebben aangegeven, maar meestal komt er tijdens zo’n eerste gesprek veel meer naar boven dan enkel dit ene probleem. Mensen op weg helpen naar de juiste dienst- en hulpverlening, hen ondersteunen om hun eigen leven weer in handen te nemen of samen een kort traject aangaan met bvb. OCMW, school, CAW… het is nooit saai en ik kan me ook niet voorstellen dat het dat ooit wordt. Ook het feit dat ik geen “eigen” dossiers heb, maar altijd iemand van het team kan meenemen waar nodig (afhankelijk van hun expertise) is een meerwaarde.

Nog een dikke vette plus is werken in mijn eigen regio. Ik krijg zomaar anderhalf uur per dag cadeau nu ik op een paar kilometer van mijn voordeur werk. Ik moet niet meer de hele provincie doorkruisen (het enige minpunt hierbij is dat mijn te-beluisteren podcastlijstje minder snel slinkt). Maar huisbezoeken doen op de fiets is dan weer ideaal om je hoofd leeg te maken.

Daarnaast heb ik nooit meer avondwerk. Bij Pleegzorg had ik wekelijks één of twee huisbezoeken bij pleegouders die overdag werken en dus niet op een ander moment konden afspreken dan ‘s avonds. Nu kom ik in gezinnen waar de dag doorkomen (of misschien beter gezegd: overleven) al de grootste doelstelling is. Waar ik op zoveel verschillende vlakken iets kan betekenen voor kinderen die echt in nood zijn.

Deze problemen neem ik wel meer mee naar huis dan in mijn vorige job, waar de kinderen geplaatst waren en ik hen met een veiliger gevoel kon achterlaten. Ik ben hierdoor naar mijn eigen kinderen toe soms misschien iets minder vergevingsgezind. Als ze bvb. zeuren over dat er alleen nog maar honing cornflakes zijn, en ze wilden die met chocola… moet ik me echt inhouden om te zeggen dat zij tenminste cornflakes hebben, terwijl de kinderen bij wie ik kom het moeten doen met een droge boterham (in het beste geval).

Maar dus, ik ging het hebben over halftijds werken en niet over mijn jobinhoud 🙂 Voor mij voelt dit allemaal nog een beetje als een langgerekte vakantie: sportmomenten op woensdag- en vrijdagochtend, rustige(re) ochtenden en avonden, de kindjes die na school gewoon naar huis kunnen, niet moeten rushen in het weekend omdat de boodschappen, de was en de strijk al gedaan zijn… En ook al verdien ik dan een pak minder, die rust is gewoon onbetaalbaar.

Over een paar jaar is het de bedoeling om een voltijdse of viervijfde sociaal werker in elk team te hebben, dus dat komt wel mooi uit want dan zijn de kindjes al wat groter (en wellicht ook veel duurder :D). Maar laat mij in de tussentijd dus nog maar wat genieten van dit halftijds werkende leven.

4 Antwoorden op “Halftijds werken, hoe bevalt het?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *