Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Geef dat kind een slok jenever

Zoals jullie wel al weten, heb ik de vreemde gewoonte om af en toe een opvoedboek te lezen 😉 Het was weer tijd om aandacht te besteden aan deze hobby, en via mijn Kobo-abonnement kwam ik uit bij het boek “Geef dat kind een slok jenever”. De ondertitel luidt: Opvoeden met de kennis van toen en nu.

Het is een bijzonder vermakelijk boek, dat je best met een flinke emmer zout tot jou neemt. Want de opvoedingsadviezen van vroeger zijn al lang niet meer toepasbaar in de huidige tijdsgeest. Toch zijn er bepaalde ideeën en adviezen van toen, die we nu soms misschien beter toch niet in de wind zouden slaan. Ik bespreek ze in deze post.

Het boek begint met een contextschets over kinderen krijgen in de jaren ’50. In die tijd was de relatie het allerbelangrijkste. En de enige vorm van relatie die er mocht bestaan, was het huwelijk. Dit was dan ook dé pijler van halfweg de twintigste eeuw. Dit wordt duidelijk gemaakt aan de hand van de volgende quote: Ongetrouwde mensen hebben niets te zoeken in het gezelschap van getrouwde mensen: het heeft geen zin om iemand met zijn neus tegen de etalage te drukken waar de taartjes staan.

Men trouwde, en de kinderen kwamen eigenlijk vanzelf dus die waren bijzaak. Kinderen waren ondergeschikt aan de ouders. De ouders stonden centraal. Een kind op kostschool kunnen sturen was het summum van goed ouderschap. Vaders waren een soort sinterklaasfiguur waarbij je ‘s avonds even op de schoot mocht zitten.

Hoe meer kinderen in een gezin, hoe beter. Je kon er immers altijd eentje kwijtraken. Gezinnen met maar twee of drie kinderen hadden het dan ook heel moeilijk. Er ging teveel aandacht van de ouders uit naar die kinderen, dus zij waren meestal rotverwend. Vanaf zes kinderen telde je mee in de gemeenschap. Tot zover de historiek van het ouderschap.

Na dit hoofdstuk gaat de rest van het boek verder met praktische vragen van moderne ouders en het antwoord van de schrijfsters, die je als twee tantes doorheen het boek meeslepen. Een bloemlezing van deze goede adviezen:

 

-Mijn peuter gaat steeds in discussie. Hoe reageer ik daar het beste op?

Waarschijnlijk gaat het hier om een kind van hoogopgeleide ouders. Hoogopgeleide ouders zijn per definitie een recipe for disaster. Verbaal begaafde ouder zijn is een belemmerende factor voor de opvoeding. Want in die gezinnen heerst vaak een overlegcultuur. Een peuter de controle laten overnemen grenst aan kindermishandeling. De wereld is groot en onbekend en daarin snakt een peuter naar veiligheid. Ga dan ook niet in discussie. Wij propageren de terugkeer van de zin “Omdat ik het zeg”. Of: Waarom? Daarom!

 

-Mag ik mijn kind laten winnen bij een spel?

Neen, want dat leert hen niet met tegenslagen omgaan. Een kind kan zelfs onzeker worden hierdoor, want er komt een moment dat ze doorhebben dat het een toneelstuk is. En dan vertrouwt hij de ouder niet meer. (Maar tegen die tijd is hij gelukkig toe aan Memory, dan hoef je geen toneel meer te spelen.)

 

-Help mijn kind wil zijn nagels niet laten knippen!

Hiervoor worden maar liefst drie oplossingen aangereikt:

  • Knip de nagels als je kind diep in slaap is.
  • Knip twee nagels per dag, dan ben je na tien dagen rond en kan je opnieuw beginnen.
  • Laat de huisarts het werk doen, desnoods onder verdoving.

 

-Mijn kind scheldt veel. Hoe kan ik dit oplossen?

Door elke dag vijf minuten scheldtijd met het hele gezin te doen, je kind zal deze woorden na een tijdje dan ook niet meer cool vinden.

 

-Hoe kan ik ervoor zorgen dat broer en zus minder ruziemaken? (story of my life!)

Rechter spelen bij broer/zus ruzies is gedoemd om te mislukken. Het is nagenoeg nooit duidelijk wie begonnen is. Grijp niet in zolang het de spuigaten niet uitloopt. Ga niet op de stoel van de rechter zitten. Een ruzie zijn ze binnen de vijf minuten vergeten maar een onrechtvaardig vonnis van een ouder onthouden ze levenslang. Ga op de bank liggen met een boek en zet een koptelefoon op als het te luid wordt.

 

-Moet ik mijn baby laten huilen?

Er zijn twee oplossingen mogelijk: je troost hem of je laat hem huilen. Het is goed om na te denken over wat op lange termijn het meeste resultaat oplevert. Huilbaby’s werden vroeger in de garage gezet. Als de baby later zou kunnen kiezen tussen enkele nachtjes in de garage of opgroeien met ouders die uit elkaar gegaan zijn omwille van slaapgebrek, wat denk je dan dat hij zou kiezen?

Say whaaaat? De tantes hebben duidelijk nog nooit van de hechtingstheorie gehoord, was mijn eerste reactie. Wat later in het boek adviseren ze wel om de baby mee in jouw bed te nemen. Dat past al beter bij onze tijdsgeest.

Verder komen er nog vragen aan bod zoals: wat met weglopertjes (spoiler: iets met een leiband en een boom), wat met kinderen die met eten gooien, verlatingsangst hebben… Maar ik wil jullie het plezier van het lezen niet ontnemen, dus verwijs graag door naar het volledige boek 🙂

Er zijn wel nog enkele levenslessen die ik jullie niet wil onthouden:

1. Over straffen en belonen

Met stroop vang je meer vliegen dan met azijn. Waarheid als een koe! Hiermee bedoelen de tantes dat je met aandacht hebben voor positief gedrag meer bereikt dan het negeren van negatief gedrag. Maar pas op, want: Kinderen die teveel complimenten krijgen worden kleine narcistjes.

 

2. Over nieuw samengestelde gezinnen

Verliefdheid is een ziekte die een jaar duurt. Stel je nieuwe vriend(in) dan ook niet voor die tijd aan je kinderen voor. Het grootste misverstand van de 21ste eeuw is dat kinderen gelukkig zijn als hun ouders gelukkig zijn. Dat heet egoïsme.

 

3. Over het pamperen van zonen

Mannelijke gemakzucht wordt in stand gehouden door vrouwelijke toegeeflijkheid.

 

4. Over de zwaarte van het ouderschap:

Ga op een verlaten bouwterrein tegen de muren gillen als u thuis gek wordt

 

Kortom, een boek vol do’s maar vooral don’ts dat vlot wegleest en me meermaals luidop heeft doen lachen. Aanrader voor al wie al enige ervaring heeft met het ouderschap, ik zou het niet meteen cadeau doen aan pas bevallen moeders 🙂

 

 

Eén reactie op “Geef dat kind een slok jenever”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *