Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Drie jaar non-stop in de pampers

Op 5/05/2015 ververste ik mijn eerste pamper. Jawel, u leest het goed, pas een dag NA de geboorte van mijn eerste kind. Niet omdat ik het fysiek nog niet aan kon, maar de papa moest toch ook een band kunnen krijgen met zijn dochter zeker 🙂

Ik weet nog dat ik na die eerste pamper plots het idee had dat mijn dagen alleen nog maar hieruit zouden bestaan. Gelukkig krijg je die dingen wel gauw onder de knie (bij de baby best erboven) en duurde het al snel geen kwartier meer om één pamper te verversen.

De maanden en de pampers vlogen voorbij en voor ik het wist, was De Dochter 20 maanden en haalde ik een potje in huis zodat ze er alvast aan kon wennen. Het duurde niet lang voor ze spontaan op het potje ging zitten met de kleertjes aan. Later deed ze er af en toe ook iets in, meestal een keer per dag voor het slapengaan. We lieten haar daarna dan ‘s ochtends en ‘s avonds op een vast moment eens proberen. Soms lukte dat, soms niet.

Toen ze 2 jaar was en er een verlengd weekend voor de deur stond, besloten we het erop te wagen: de grote zindelijkheidstraining. Cold turkey zoals de oma’s het vroeger ook deden: pamper uit en een paar dagen fulltime thuis blijven om haar in haar blote kont te laten rondlopen en om het halfuur op dat potje neer te planten.
Je hoort het al aan mijn toon: het was geen succes. Zowel mama als dochter raakten gefrustreerd en dit was duidelijk niet de goede manier voor ons. We besloten het te laten rusten en in de zomervakantie opnieuw te beginnen.

Zo gezegd, zo gedaan. We probeerden een andere methode die wel beter bij ons paste. Ze mocht een pamper(broekje) aanhouden en we zouden haar op vaste momenten op het potje zetten. We merkten dat deze eigenlijk heel lang droog bleef, soms zelfs 4 uur lang. Dus controle over haar blaas had ze zeker.

We deden het een aantal weken op deze manier en merkten dat het echt goed werkte. Vaste momenten, zowel thuis als op de crèche. Ik had er wel niet altijd een even goed gevoel bij want als wij moesten zeggen wanneer ze pipi moest doen, was zij toch niet zindelijk? Dit bewees enkel dat haar ouders zindelijk waren. We besloten de pamperbroek weg te laten en eens te kijken wat dat gaf. Af en toe had ze een ongelukje.

Op de crèche raadden ze aan om gewoon door te zetten, ze zou het dan op een bepaald moment wel zelf komen vragen. En dat moment kwam er inderdaad, zo’n twee maanden later wel pas. Maar ze was zindelijk overdag, hoera!

De pamper was al heel lang ‘s nachts droog dus een dikke week nadat haar broekje overdag goed droog bleef, durfden we het aan om de pamper ook ‘s nachts ook weg te laten. Op een tweetal accidentjes na was dit wel meteen groot succes.

Toen De Dochter 2 jaar en 4 maanden was, was ze dus dag en nacht droog. Reden voor een feestje! Helaas konden we nog niet juichen, want intussen was De Zoon (en zijn bijhorende pampers) daar ook al een paar maanden. En de geschiedenis herhaalde zich…

Achteraf bedacht ik me dat we eigenlijk vrij laat begonnen zijn met het wennen aan een potje. De Zoon is nu 15 maanden en weet eigenlijk al goed waar het voor dient. Als zijn zus erop gaat zitten, zegt hij steevast “kaka”! Zelf voelt hij het ook wanneer de grote boodschap passeert, en dan mag iedereen het geweten hebben.

Dus denken we erover om bij hem al deze zomer (rond 17 maanden) al eens te proberen om te beginnen wennen aan het potje. Want na drie jaar non-stop in de pampers hebben we er wel genoeg van! En 30 jaar is voor mij persoonlijk best wel een mooie leeftijd om letterlijk en figuurlijk uit de pampers te zijn 😉

Iemand ervaring met zo vroeg zindelijk worden?

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *