Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

De zeven hoofdzonden van kinderen

Een tijdje geleden was er in blogland een Tag over ouderzonden. Je kon op verschillende blogs antwoorden terugvinden op dezelfde vragen rond het ouderschap. Ik was toen net te laat met mijn blog gestart om nog te kunnen meedoen, maar voor een volgende Tag houd ik me zeker klaar!

Niet alleen ouders, ook kinderen hebben zo hun zonden. Laten we even kijken hoe dat er hier bij ons thuis aan toegaat.

 

Traagheid:

Als er één ding is dat kinderen typeert, is het wel traagheid. En als er één ding is waar ik me dood aan erger, is het wel traagheid. Een match made in heaven dus tussen moeder en kinderen!

In Limburg hebben ze er zo’n schoon woord voor: taffelen (iets uitvoeren op een zeer langzame wijze). Elke ochtend is het hier van dat. Getaffel van de bovenste plank. Hoe traag kan je één sok aantrekken of een boterham eten, serieus. “Gelukkig” zijn mijn kindjes standaard zéér vroeg wakker, zo hebben we hier ‘s ochtends toch tijd genoeg om alles op het gemakje te kunnen doen. Van mij mogen ze zich dus nog wel een tijdje bezondigen aan die traagheid. Ze zullen al snel genoeg moeten meelopen in de ratrace.

Deze zonde wordt soms ook wel eens benoemd als “luiheid”, maar dat is dan weer iets dat die twee van mij niet kennen. De jongste is om 5 uur al in vijfde vitesse aan het rondstuiteren, de oudste volgt maximum een uurtje later. Om 7 uur al in de sneeuw of in de zandbak spelen, welcome to my life!

 

Woede

 

Een dreumes en een verse kleuter, ik moet er geen tekeningetje bij maken zeker? Laat dit nu net een fase in hun leven zijn waarin woede nogal centraal staat.

De Zoon uit dit vooral op lichamelijke wijze: krijsen, bonken met zijn hoofd, zich op de grond gooien…En de reden is altijd hetzelfde: als hij iets niet mag doen of hebben. Heel gemakkelijk in te schatten, een duidelijke oorzaak en bijhorend gevolg.

De Dochter is op dat vlak een ander paar mouwen. Zij kan niet alleen lichamelijk maar ook verbaal al zeer veel kwaadheid laten zien. De “stomme mama’s” vliegen dan nog sneller door de lucht dan haar schoenen, gevolgd door gestampvoet en gebrul dat het toch allemaal “niet eerlijk” is. Je zal maar een mama hebben die vindt dat kinderen schoenen aan moeten naar school… Het onrecht van de wereld, ze trekt het zich nu al aan.

 

Onkuisheid

Kinderen en onkuisheid, daar willen we liever niet aan denken. Toch zijn die kleintjes, of je dat nu wil of niet, ook al bezig met hun seksuele ontwikkeling. Vooral vanaf het moment dat de pamper uitgaat, is het friemelen geblazen! En dat was zowel bij De Dochter als De Zoon het geval, geen onderscheid daarin. Ik zal ook nooit de woorden vergeten van De Dochter toen ze voor de eerste keer in bad ging met haar broertje: “Oooooh kijk mama, broertje heb een dikke bol!”

En eens er geen pamper meer is… halleluja! Dan kan het concept seksuele voorlichting pas echt van start gaan. Ik ben keihard voorstander van een kat een kat te noemen, maar noem een poes vooral geen poes. De woordenstroom die voor dit lichaamsdeel bestaat, is op peuterleeftijd verschrikkelijk uitgebreid. Hoe moet een juf nu nog weten wat er bedoeld wordt wanneer een kind over haar “punani” praat? En eens de benaming er is, moeten ze ook nog leren wat ze ermee wel of niet mogen doen. En vooral wanneer. Een hele klus als ouder!

 

Jaloezie

Kinderen en jaloezie, het is me toch wat. Uiteraard willen ze net altijd het speelgoedje dat een ander kind heeft, ook wanneer dat identiek hetzelfde is. Iets dat buiten hun bereik valt, is gewoon veel aantrekkelijker.

De laatste tijd begint De Dochter zich ook te focussen op uiterlijke kenmerken van andere meisjes (ja, nu al!) Niet dat het echt om jaloezie gaat, maar ze zegt dan bvb. “X. heeft mooie lange haren en ik niet he.” Als ik dan zeg dat zij mooie krulletjes heeft is dat (gelukkig) ook weer goed.

Ik houd mijn hart al vast voor de puberteit…

 

Gulzigheid

 

Sharing is caring, op vlak van eten moet daar nog serieus aan gesleuteld worden bij de oudste. Ze weet heel goed wat dit inhoudt en wanneer (en vooral wanneer niet) ze dit wil inzetten. Prei deelt ze vlotjes uit: want “samen delen is fijn he, mama.” Als ik dan hetzelfde principe toepas op haar paaseitjes, is het plots allemaal wel voor haar alleen want “dat is niet goed voor mama haar tandjes.” Ik zeg het u, er is nog werk aan de winkel.

De jongste steekt dan weer spontaan alles wat hij vindt in de mond van iemand anders, dus daar valt het nog best mee op vlak van delen. Hij maakt geen onderscheid in eten, speelgoed of wat hij maar tegenkomt op de grond. Eerst testen en goedkeuren, en dan is mama of papa aan de beurt. Ook daar nog werk dus.

 

Hebzucht

Hebzucht is ook een vorm van gulzigheid, maar dan eerder het verlangen naar bezittingen. Ik denk dat dit iets van alle tijden is bij kinderen. Hoe vaak worden er een half jaar op voorhand al lijstjes opgesteld voor verjaardagen, sinterklaas, kerst… Zolang het bij ideeën en fantaseren blijft, is dat voor mij allemaal ok. Maar als een kind echt hebzuchtig wordt en nooit tevreden is, mag er toch iets veranderen. Vooral dankbaarheid vind ik daarin belangrijk. Zelfs wanneer ze het ene na het andere cadeautje krijgen toegegooid op hun verjaardagsfeest (wat eigenlijk niet hun eigen schuld is), moeten ze toch altijd dankjewel kunnen zeggen.

 

IJdelheid

Dit is dé nummer 1 waaraan alle kindjes zich bezondigen: ijdelheid. Ze vinden zichzelf allemaal toch zo geweldig! En wij vinden dat als ouder ook, geef maar toe 🙂 Met dank aan Facebook mag de hele wereld hier ook getuige van zijn.

Hoe vaak ik hen allebei voor de spiegel betrap om te kijken hoe mooi ze zijn… Laat ons daar maar van genieten totdat die eerste onzekerheden de kop opsteken en er van die zelfzekerheid geen spat meer overblijft.

 

Zo, dat waren de zeven hoofdzonden voor mijn kindjes. Hoe gaat dit bij jullie thuis?

 

2 Antwoorden op “De zeven hoofdzonden van kinderen”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *