Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

De moeder die ik (niet) ben

Intussen heb ik vier jaar ervaring met het moederschap. Door de jaren heen heb ik geleerd wat voor moeder ik ben, en vooral welke ik niet ben. En daar heb ik vrede mee. Toen ik op mijn zevenentwintigste voor het eerst mijn baby vasthield, was ik ook helemaal nog niet bezig met opvoeden. Dat is gaandeweg gegroeid, en gelukkig maar.

Ik bewonder ze hoor, die moeder

  • die paasmandjes maakt van lege melkbrikken
  • die de brooddoos van haar kleuter doet lijken op een kunstwerkje van Picasso
  • die zelf een carnavalspakje naait
  • die een zak met eindeloos geduld lijkt te hebben
  • die educatief speelgoed voorziet en niets in huis haalt dat begint met een V en eindigt op tech
  • die kinderfeestjes kan organiseren alsof ze dit als fulltime job doet
  • die verre reizen aandurft met haar kinderen (ja, ik heb het over jou Lies ;))
  • die de haren van haar dochter prachtig kan invlechten
  • die geen TV opzet als ze even rust wil hebben
  • die erin slaagt een verjaardagstraktatie er tegelijk gezond en toch geliefd bij de kinderen te laten uitzien
  • die nooit koffie nodig heeft, gewoon omdat ze uitgeslapen is
  • die zonder gezucht de verf of de klei boven haalt
  • die haar striemen benoemt als overwinningsstrepen en ze durft te showen in het openbaar

Ook de ‘mevrouwenmoeders’, zoals Hanne het zo mooi omschrijft in haar boek (#Nietaankindengezinverklappen), zijn vreemd voor mij. Zo eentje die zich altijd stijlvol weet te kleden en perfect gekapt en op hoge hakken aan de schoolpoort staat. Helaas is dit niet aan mij besteed. Maar ik sta dan wel standaard een kwartier te vroeg aan die poort, zo ben ik wel.

Ik rijd met plezier klasgenootjes rond voor een schooluitstap (zodat ik nog snel die van mij een verdwaalarmband kan aandoen). Ik ben een moeder die zo goed is in plannen dat in januari de hele zomervakantie al geregeld is. Ik ben een moeder die nooit iets vergeet, de natte droom van elke juf (een koek in de boekentas op fruitjesdag, never gonna happen!). Een moeder die haar kinderen elke avond voorleest, die zich zelf rot amuseert op gezinsuitstapjes, die meestal gezond kookt… En bovenal: eentje die haar kinderen doodgraag ziet, en er ondertussen ook helemaal van overtuigd is dat dat wederzijds is. Ik moet al serieuze flaters begaan om het bij die twee spookjes te verbrodden. Onvoorwaardelijke liefde jongens, dat is iets ongelooflijk schoons.

 

8 Antwoorden op “De moeder die ik (niet) ben”

  • Oh ik ben ook zo’n controlefreak op schools vlak. Briefje in de boekentas zit de dag erna ingevuld terug. Iets vergeten overkomt me niet. Brooddoos is niet veel speciaal maar wel altijd iets extra erbij. Mama’s mochten in de klas voor moederdag. Gelukkig had ik vrij en kon ik die vlieg zijn die ik al een schooljaar wil zijn.
    Ook altijd op tijd of te vroeg bij het ophalen. Als het kan te voet of met de fiets.
    Op dat vlak 10/10. 😉

    • Hihi ja! Ik snap dat niet, ouders die op een schoolvrije dag aan de schoolpoort staan omdat ze het niet wisten, dat kan ik me dus echt niet inbeelden 😀 Ooooh wij zijn nog nooit mogen gaan kijken, dat zou het summum zijn voor deze helikoptermoeder hahaa!

    • Hihi vermoedelijk helemaal anders dan hoe je je het voorgesteld had 😉 Leuk dat je dat vooruitzicht nog hebt!

  • Alweer een heel herkenbare blogpost! Het gaat over prioriteiten stellen, en ik kies ook liever voor elke dag gezond koken, dan perfect gevlecht haar en al. Al zou ik wel eens een workshop ‘haartooi voor peuters’ of zoiets willen volgen. Juliette wil altijd twee staartjes, en zelden tot nooit zijn ze symmetrisch 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *