Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

De (domste) dingen die je kan doen als je peuter een driftbui heeft

Ik ben twee en ik zeg nee, ik ben drie en ik wil nie… we kennen allemaal deze leuke clichés. Maar een cliché zou er geen zijn als er geen kern van waarheid in zat. Hier zijn de terrible two’s duidelijk ook gearriveerd, al vinden we het qua drama beter meevallen dan bij De Dochter. Het gaat vooral over zelf willen bepalen, de dingen controleren en overzicht houden. Een perfect normale ontwikkeling dus, wat niet wegneemt dat we soms ook wel met onze handen in het haar zitten als hij weer eens begint te planken als hij in de autostoel moet of zich op de grond gooit omdat hij geen paaseitje krijgt om 6 uur ‘s ochtends.

Er zijn vele manieren om met deze buien om te gaan en door de jaren heen heb ik er al verschillende uitgetest, de ene met al wat meer succes dan de andere. Ik deel graag mijn ervaringen met jullie:

 

  • Praten

Rustig uitleggen waarom iets niet mag zonder erover in discussie te gaan. Het wordt in vele opvoedboeken aangeraden, maar ten huize Moederschip zorgt het alleen maar voor welles-nietes spelletjes.

 

  • Afleiden

Dit werkt fantastisch bij een dreumes, maar een “echte” peuter heeft je onmiddellijk door. Hij zal misschien nog even meegaan in de afleiding, maar nadien is het weer back to business. Wat een ongelooflijk geheugen hebben die kleintjes eigenlijk!

 

  • Jezelf mee op de grond gooien

Zorgt voor een korte pauze bij de peuter, maar na een paar seconden is het shockeffect voorbij en gaat hij onverstoorbaar door. Je kan er uiteindelijk noch qua volume noch qua dramagehalte aan tippen, dus bezint voor ge begint u belachelijk maakt op de parking van de Delhaize.

 

  • Onderhandelen

Een mooier woord voor omkopen. Ook dat lijkt soms een goede oplossing, met bewezen resultaten op korte termijn. Alleen zit je op de lange duur dan nogal met een probleem.

 

  • Zeggen dat hij moet stoppen met brullen

Resultaat: nog luider gebrul.

 

  • Jezelf opsluiten in de berging en chocola eten

Dit is een top tip, en besloot ik vol toewijding meerder keren uit te proberen. Als je een peuter hebt met dagelijkse driftbuien is dat misschien toch niet zo’n goed idee.

 

  • Time-out

Op deze leeftijd vinden ze dat vooral grappig en blijven toch niet staan waar je hen neerzet/neerligt. Het is een leuk spelletje. Met nul effect, want ze leren er echt niets uit.

 

  • Time-in

Zo’n twee jaar geleden, in mijn zoektocht naar hetzelfde probleem bij De Dochter, hoorde ik voor het eerst over dit begrip. Het is iets dat voor haar eigenlijk heel goed werkte (en nog steeds werkt), maar De Zoon wordt er zo mogelijk nog wilder door, dus voor hem is het zeker niet kalmerend.

 

Wat doen we dan wel?

Ik ben nogal fan van het principe “choose your battles”. Ik geloof daar zo hard in dat het bijna mijn levensmotto zou kunnen zijn, omdat het op veel vlakken toepasbaar is. Voor mij telt vooral het doel en niet zozeer de weg er naartoe. Als het doel is dat hij moet aangekleed worden, dan maakt het mij echt niet uit of dat nu een halve meter naast het aankleedkussen gebeurt, op het kookeiland of ondersteboven in de zetel. Maar voor De Zoon zijn die kleine dingen dus echt heel belangrijk. Hij wil het gevoel hebben dat hij zelf kan bepalen, een keuze kan maken. En dat is voor mij oké. Ik verschil hierin soms wel van mening met De Man. Hij ziet het meer als een machtsstrijd, maar die kan je toch nooit winnen. Is dat dan toegeven en niet consequent zijn? Ik vind van niet, het levert sociale en persoonlijke vaardigheden op voor De Zoon (duidelijk maken wat hij wil, onderhandelen, ontdekken wat hij leuk vindt…) en rust voor mij. Win-win 🙂

 

Zijn er nog manieren die ik niet heb uitgeprobeerd? Shoot!

8 Antwoorden op “De (domste) dingen die je kan doen als je peuter een driftbui heeft”

  • Tof artikel! Ik kijk al uit naar binnen een jaar, als mijn dochter in deze fase zal belanden 🙂 Eerst toch nog maar rap genieten van een baby die nog niet kan weglopen als iets haar niet aanstaat, of nog geen nee kan brullen.

    • Haha ja, geniet daar maar van! Elke fase heeft zijn charmes. Op deze leeftijd kunnen ze je ook echt wel helemaal doen smelten 🙂

  • Mezelf opsluiten in de berging moet ik echt eens proberen 😉. Ik probeerde ook negeren (maar we zitten hier met een volhouder) en probeer hem vaak toch een keuze te geven tussen dingen die nog enigszins toelaatbaar zijn. Net zoals jij doet waarschijnlijk.

    • Bij sommige kinderen lijkt dat inderdaad te werken, negeren. Ik vind wel dat hij zijn gevoelens mag hebben, zodat hij zich goed ontwikkelt. Daarom dat ik graag zou willen dat praten werkt. Maar hij is er nog wat te klein voor denk ik 🙂

  • Oh, en ik maar denken dat twee de ergste leeftijd was. Heb ik even fout gedacht! Tegenwoordig is het ‘wil niet!’ en drama to the max. Wij ouders, doodop en vermoeid, roepen al eens mee, ook al zouden we dat liever niet doen. Korte lontjes, maar dat werkt zeker niet. Momenteel lijkt even laten uitrazen en dan rustig uitleggen waarom (niet) het beste te werken, maar dat kan evengoed morgen alweer niet meer het geval zijn…

    • Ooow ja, drie is drrrama, zeker bij meisjes (is mijn indruk). En als je denkt dat je doorhebt waarom ze over iets moeilijk doen, dan is het de volgende dag idd iets anders 😀 De dochter wordt zaterdag vier en ik heb jet gevoel dat we het ergste nu wel gehad hebben. Laat die gouden jaren maar komen 😀

  • Bij is het choose your battles (belangrijk!) en dan een keuze van een tijd negeren en dan gaan babbelen (en dat kan herhalingen nodig hebben) ofwel zelf boos worden en dan time-out geven (en de daaropvolgende driftbui negeren).

    Ik ben wel vrij goed geworden in negeren.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *