Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Crèche of crash? De Zoon neemt afscheid

Het is zover. De laatste crècheweek is aangebroken, een historisch moment. Nooit zal ik nog die piep horen van de badge die mij toelaat tot een soort van mini-Wonderland, waar de muren fel gekleurd en de begeleidsters altijd goed gezind zijn. Een plaats waar sponzen broekjes een fashion statement zijn en alles elke dag veilig en voorspelbaar is.

Nooit nog zal mijn zoon zo onbezonnen en enthousiast ergens kunnen binnenwandelen om 7 uur ‘s ochtends. Vol verwondering over een tekening aan de muur, een nieuw speelgoedje of halloweendecoratie.

En ik? Ik zal niet meer kunnen zeuren over de moeilijke nachten of uitdagende driftbuien. Hem nooit meer stiekem wegbrengen als ik even tijd nodig heb voor mijzelf. Of Facebook checken tijdens het werk om te zien wat ze daar allemaal aan het uitspoken zijn. Niet meer ‘s avonds samen kijken naar die leuke foto’s of mooie stickers in zijn boekje.

Elke dag opnieuw stond hij te springen om naar zijn vriendjes te gaan, kwam hij thuis met de leukste verhalen, en hoorden we over al dan niet plaatsgevonden activiteiten (hoezo een uitstap naar de zee en ik wist van niks? :))

Na de crèche volgt dus de crash. Ik ben er vier jaar lang op mijn gemak geweest, nooit bezorgd om het welzijn van mijn kindjes omdat ik vanaf dag één vertrouwen had in dit fantastische team. Het systeem van horizontale leefgroepen (2 babygroepen, een kruiper- en een peutergroep) werkte voor mijn kindjes heel goed. Ze hadden altijd een activiteit op maat en het laatste groepje lijkt al een beetje op een mini-klas, waardoor de overgang voor De Dochter heel vlot verlopen is. Ik ben ervan overtuigd dat dat voor De Zoon ook zo zal zijn. Hij is er zo klaar voor.

 

 

Vanaf nu is het dus structuur, onmogelijk vroege ophaaluren en een totaal gebrek aan zicht op hoe zijn dagje is geweest. Door halve wilden vijfjarige reuzen omver gelopen worden in de jungle die een speelplaats heet. En een miljoen schoolvakanties overbruggen. Al denk ik dat ik af en toe nog wel eens “per ongeluk” (oeps ja, hij zit op school nu!) zal binnenwandelen in mijn favoriete kinderdagverblijf voor een update van mijn schoolgaande zoon.

Bedankt Kelly, Michelle, Inge en Melanie voor jullie eindeloze geduld, opbeurende knuffels en zotte dansjes. En dat elke dag opnieuw, en honderd keer na elkaar als het moet (#doebidabidee). Jullie zijn het beste opvangteam ter wereld!

 

 

 

 

5 Antwoorden op “Crèche of crash? De Zoon neemt afscheid”

  • Veel succes op school!
    Ik heb nog altijd ongelofelijk veel bewondering voor verzorgsters in een crèche. Die van ons waren ook top; ik heb me geen seconde afgevraagd hoe het zou zijn met J. Onlangs hoorde ik van een ‘schoolpoortmama’ dat onze verzorgsters er binnenkort mee stoppen, dus we gaan nog even langs om dag te zeggen. Kleine moeite voor ons, maar wellicht groot gebaar voor hen!

  • En is hij goed gestart op school? Ik was super emotioneel bij het afscheid van de crèche (niet bij de start van school, maar wel tranen bij het afscheid van de crèche dus).

    Bij ons valt het niet weten wat ze doen op school goed mee, omdat de leerkracht van de instapklas wekelijks een lange brief en -tig foto’s toevoegt. Jammer genoeg vermindert dat wel in de volgende kleuterklassen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *