Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

De dreumespuberteit

Zo rond een jaar begint het. Plots besef je dat je geen baby meer in huis hebt. Maar ook nog geen peuter. Je kind is in deze korte tijd zelfs zo speciaal dat er nog een aparte naam voor uitgevonden is. De dreumes, iets tussenin een baby en een peuter dus. In deze intense periode leren ze stappen, zelfstandig eten, soms al zindelijk worden, de eerste woordjes… Je zou er voor minder een firstlife crisis door krijgen.

Want dat is het ook echt, een periode waarin ze al zoveel willen maar nog maar weinig kunnen. En waarin je als ouder met heel wat ‘leuke’ dingen wordt geconfronteerd bij je meneertje/mevrouwtje in miniatuurversie.

 

Verlatingsangst

Je kan/mag niets meer alleen doen door die extreme verlatingsangst (vooral naar mama toe). Naar de wc gaan staat gelijk aan krijsen alsof mama een weekje naar New York zou gaan (hmm, dat schept mogelijkheden als het voor hen toch hetzelfde aanvoelt).

De Zoon hangt echt constant aan mijn broek en wil o-ve-ral bij zijn. Het maakt niet uit wat ik doe: handdoeken plooien, stof afdoen, mijn benen scheren… hij vindt het allemaal even interessant! Vooral tijdens het koken is hij letterlijk een blok aan mijn been. De Learning Tower heeft ons daar wel al enorm bij geholpen. Daarover post ik later deze week meer.

 

Willen maar niet kunnen

Claimgedrag is misschien nog één van de schattigere kenmerken van de dreumespuberteit.

Maar het feit dat ze zoveel willen en nog maar weinig kunnen, is andere koek. Dat is de oorzaak voor heel veel frustraties. En in combinatie met zijn grote durfgehalte (wat De Dochter helemaal niet had), zorgt dit voor vele val- en stootaccidentjes. Er is altijd wel een blauwe plek te vinden bij De Zoon.

 

Nog geen besef van gevaar

Daarnaast begrijpt een dreumes totaal nog niet waarom iets niet mag of waarom dingen die hij doet gevaarlijk zijn. We proberen zoveel mogelijk te beveiligen zodat we zo min mogelijk neen moeten zeggen of constant achter hem aanlopen. Maar je kan nu eenmaal niet alles babyproofen. Vermoeiend!

In deze periode gaan ze ook op voorhand al eens kijken of je wel ziet wat ze aan het doen zijn. En lachen maar wanneer mama of papa doorheeft dat je richting de trap aan het kruipen bent. Gelukkig bestaat er zoiets als een traphekje (dan moet je er wel aan denken om het toe te doen natuurlijk).

 

Besef van hun ikje

Plots hebben ze door dat als ze iets doen, dit een reactie kan uitlokken bij iemand anders. Hoe meer geluid (als in: gillen of neen roepen), hoe plezanter ze het vinden.

Doordat ze zich bewuster worden van zichzelf, willen ze ook meer en meer zelf gaan doen. Van eten, over stappen tot de pamper verversen: trial and error voor de dreumes, frustratie voor de ouders.

 

Ik wil (niet)

Het besef van hun eigen persoontje, brengt nog een ander concept met zich mee: zelfbepaling. Iets wel of niet willen doen. En testen maar! Planken in de autostoel, de lepel door de lucht gooien, omrollen als de pamper wordt verschoond…

Een neen aanhoren, iets dat wordt afgepakt of grote zus die al iets kan en hij niet: een garantie voor drama!

Waar ik zelf heel moeilijk mee om kan, is dat als hij zijn zin niet krijgt, hij met zijn hoofd op de vloer gaat bonken. Meestal is één keer gelukkig wel genoeg om te beseffen dat dit pijn doet. Dat is nieuw voor ons als ouder. De Dochter zette het op een gillen als dramaqueen, maar deed zich daarbij geen pijn.

 

Ik denk dat ik mijn punt duidelijk heb gemaakt: de dreumestijd is niet mijn favoriete periode 🙂 En tegelijk zijn ze door hun onhandigheid en uitvergrote emoties toch stiekem ook wel heel erg schattig.

Heb jij ook een dreumosaurus in huis? En zijn deze dingen herkenbaar?

 

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *