Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Brief aan mijn zesjarige dochter

Lieve Lena,

Het afgelopen jaar was voor jou een hele beproeving. Bijna een jaar zonder familiefeestjes, binnenspeeltuinen en croques op restaurant. Meermaals heb je die “stomme corona” vervloekt, behalve dan toen de zwemlessen wegvielen. Toen kwam het je heel goed uit. Je paste je elke keer weer aan en probeerde het positieve in alles te zien, een eigenschap waar ik heel trots op ben. Er zijn nog geen beren op jouw pad te zien, alleen misschien af en toe een dikke knuffelbeer. Zo kreeg je vier verjaardagsfeestjes, was die vakantie in eigen land de leukste ooit en werd de band met je broer nog tien keer sterker.

Je bent intussen helemaal klaar voor dat eerste leerjaar en koos de mooiste gouden “grotemeisjesboekentas” uit, eentje waar ik zelf nog mee zou durven buitenkomen. Uiteraard heb je al eens getest of al je pennen en notaboekjes erin kunnen. Dit bleek helaas niet het geval te zijn, de AVA is er dan ook niks tegen. Je bent nu al zes jaar, dat is in kinderogen zo goed als volwassen aangezien je binnenkort niet meer bij die “baby’s’ op de speelplaats moet spelen. Je vergeet dan even dat je je broer ook een hele dag niet meer zal zien, als dat maar goedkomt…

Hoe ouder je wordt, hoe meer make-up en andere aan meisjes gelinkte rommel er in je kamer verschijnt. Als ik je met je vriendinnetjes in de tuin hoor gillen of ik je verkleed als prinses spot in de badkamer waar je stiekem roze lippenstift en paarse oogschaduw aan het opsmeren bent, dan vraag ik me soms af wie jou heeft opgevoed 🙂 Wanneer we dan samen in onze dagboeken zitten te schrijven of opgekruld onder een dekentje in de zetel boeken “lezen”, dan weet ik weer dat ik dat ben geweest.

Ik hoop dat ik het komende jaar nog steeds je “lief mamatje” mag zijn (dan toch voor 90% van de tijd want die andere 10% durft er al eens een “stomme mama” uitfloepen). Ik hoop dat je nog steeds elke ochtend met mij in de zetel kruipt om wakker te worden, mij de dikste berenknuffels geeft als je gaat slapen en je als beroep nog steeds “huisbezoeken” wil doen, ook al is het dan als tandarts. (Misschien een gat in de markt.)

In mijn hoofd zal je altijd onze kleine baby blijven, het hoopje huidplooien dat we in een veel te smalle body moesten proppen. Degene die ons leerde wat niet slapen met een menselijk lichaam kan doen en hoe grappig Engelse liedjes uit een kindermondje kunnen klinken. Ik zie je graag, mijn niet meer zo kleine meisje. Gelukkige verjaardag!

Liefs,

je mama

7 Antwoorden op “Brief aan mijn zesjarige dochter”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd