Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Throwback Thursday: mijn bevallingsverhalen

Omdat ik mijn blog begon toen mijn jongste één jaar was, heb ik hier niet alles kunnen delen vanaf het begin. Een paar weken geleden blikte ik terug op de cakesmash, één van de hoogtepunten in ons fotolandschap 🙂 Maar geen kinderen zonder een geboorte, dus vandaag kijk ik graag eens terug naar de twee meest magische en intense momenten van mijn leven: de bevallingen.

De Dochter

De eerstgeborene aan beide kanten van de familie, dat was toch extra speciaal. Ik was uitgerekend voor 24 april 2015 (gek hoe die datum na vijf jaar nog altijd in mijn geheugen gegrift staat). Ik heb altijd gedacht dat ze een paar dagen te laat zou komen, maar wat bleek? Ze wou gewoon helemaal niet komen. Mijn zus zou op 30 april naar Mallorca vertrekken voor een paar maanden, tijd genoeg dus. Dat was buiten onze dochter gerekend.

Vrijdag 24 april.

D-day! Toch vreemd als je zo na maanden uitkijken wakker wordt op die uitgerekende datum. Ik had die dag een controle bij de gynaecoloog. De Dochter zat nog hoog en droog, ik had zelfs nog geen halve cm opening. Strippen had dan ook weinig zin, dus teleurgesteld ging ik terug naar huis. De week ging voorbij en ik testte zowat alle dingen uit waarvan gezegd wordt dat ze een bevalling opwekken (wandelen, traplopen, poetsen, ananas eten, alle ramen wassen, De Man eens tegen mijn gilet trekken en zelfs voetreflexologie). Zonder resultaat. Ook op 30 april, 6 dagen na de VBD (vemoedelijke bevallingsdatum) zat er nog steeds geen schot in de zaak. De gynaecoloog besloot om de maandag erna in te leiden, dan zaten we al op VBD +10, de normale termijn hier in België om in te leiden. Hoewel dit een dikke streep door mijn rekening was (want bij een inleiding mag je niet onder water bevallen), had ik geen andere keuze.

Maandag 4 mei

Om 8 uur werden we in het ziekenhuis verwacht. We kregen een kamer toegewezen en installeerden ons op het gemak. Heel bevreemdend dat er straks een baby in dat bedje zou liggen, de onze dan nog wel! Ik kreeg elk uur een tabletje toegediend uur. Dat deden ze in totaal drie keer. Er gebeurde niets. Na drie uur besloten ze mijn vliezen te breken, misschien dat dat iets zou opleveren. Helaas pindakaas, geen beweging te zien. Daarom werden de grove middelen ingeschakeld en kreeg ik een infuus met weeënopwekkers. Vanaf dat moment ging het zeer snel. De ene wee volgde op de andere en doordat ik van 0 naar 100 ging, kwam ik in een weeënstorm terecht. Volgens het boekje heb je een minuut een wee, dan een minuut pauze en dan weer een wee. Bij mij zat er nog geen 5 seconden tussen. Ik kon gewoon niet recupereren tussenin. Toch heb ik dit enkele uren volgehouden en had toen 6 cm opening. Daarna heb ik een epidurale gevraagd, ik was compleet uitgeput. Toen kwam er een zalige rust over mij en op een halfuur tijd ben ik dan plots van 6 naar 9 cm gegaan.
Daarna zou het volgens de vroedvrouwen nog een uurtje duren tot ik kon persen, maar 10 minuten later voelde ik al dat dat niet ging kloppen.

Ik mocht dan “al eens proberen” en dit bleek heel vlot te gaan want 20 minuten later was ze daar. Tussen de eerste echte wee en de geboorte zat maar een uurtje of 6, heel mooi voor een eerste bevalling.
Het ene moment nog in je buik en het andere erop. Onbeschrijfelijk!

De Zoon

Onze zoon werd voorspeld op 7 februari 2017. Ik stelde me helemaal in op een weekje extra, dan zou ik niet zo teleurgesteld zijn als de eerste keer. Maar op 9 februari gebeurde het: een wee! Ik was zo dankbaar om eens te mogen meemaken dat alles gewoon spontaan in gang schiet. Ik herkende het gevoel niet onmiddellijk, omdat ik nog nooit zo’n eerste (zachte) wee had meegemaakt. Rond 14u ging ik in bad, want als de weeën daarna weg zouden zijn, zouden het maar voorweeën zijn geweest. Maar het bleef duren, zo om het kwartier had ik er eentje. Rond 18u kwamen ze om de tien minuten, eigenlijk nog niet de moeite om naar het ziekenhuis te vertrekken. De Man was er echter niet gerust in, want het was zijn absolute nachtmerrie dat ik in de auto zou bevallen (we wonen op 35 minuten rijden van het ziekenhuis). Hij wou al vertrekken, gewoon om zeker te zijn. We brachten De Dochter naar de grootouders en vertrokken. Rond 19u waren we in het ziekenhuis, waar we ons aanmeldden. Ik herinner me nog dat de vrouw achter de balie sushi aan het eten was en dat ik dacht: straks mag ik dat ook weer 🙂

De weeën kwamen toen om de acht minuten maar waren nog draaglijk. Ik werd aan de monitor gelegd en bleek al 5 cm opening te hebben. Wat een cadeautje! De vroedvrouw vertelde me dat ik deze nacht zeker ons zoontje in de armen zou hebben. We spreken 19u45. Ook deze keer wou ik onder water bevallen en alle parameters zaten goed om dat te doen slagen.

Na 20 minuten werd de pijn ineens ondraaglijk. Mijn badje werd gevuld en ik besloot nog even naar de WC te gaan. De ene wee kwam na de andere, ik kon niet meer opstaan. Ik zei dat het persdrang was, want dat herkende ik wél van de vorige keer. Ik zag de vroedvrouw eens bedenkelijk kijken naar haar collega, want op 20 minuten van 5 naar 10 cm gaan zou wel heel raar zijn. En toch was het zo. Ik vroeg meteen een epidurale maar dat was al te laat. De vroedvrouw wilde me nog eens checken, maar dat ging heel moeilijk doordat ik niet kon blijven liggen. Ik heb blijkbaar zelfs in mijn man zijn arm gebeten, die tandafdrukken heb ik pas achteraf gezien… Plots was het alle hens aan dek. Om 20u25 beviel ik zonder gynaecoloog van ons zoontje Simon. En mijn bad was nog niet gevuld 🙂

Als je de beide foto’s vergelijkt, is het echt griezelig hoe hard ze op elkaar leken tijdens de eerste uren van hun leven.

En die gynaecoloog die ik pas een halfuur na de geboorte gezien heb? Die stuurde toch mooi haar factuur van de bevalling op. Makkelijk verdiend zo! Achteraf bekeken ben ik blij dat De Man zo snel naar het ziekenhuis wou gaan, want anders was die nachtmerrie van de autobevalling zeker werkelijkheid geworden.

Ik ben heel dankbaar voor de manier waarop mijn bevallingen verlopen zijn (ook al heb ik nooit die onderwaterbevalling gehad waar ik zo op hoopte) en blij met het vlotte herstel achteraf. De eerste keer bleef ik de maximumperiode in het ziekenhuis, gewoon omdat ik niet wist wat ik zonder dat belletje voor hulp zou moeten doen 🙂 De tweede keer wilde ik al na één nacht weer vertrekken, omdat ik toen als wist dat alles thuis eigenlijk veel makkelijker gaat. Maar door het hele CMV-verhaal mocht dat nog niet en moest ik nog een extra nachtje blijven. Ook de borstvoeding kwam twee keer heel goed op gang, maar allebei hadden ze moeite om aan te happen. De eerste weken was dus wel een hele zoektocht, maar gelukkig werd ik daar goed in begeleid en heb ik toch twee keer zes maanden borstvoeding kunnen geven.

Twee bevallingen, twee totaal verschillende en tegelijk wonderlijke momenten. Als ik één ding geleerd heb, dan is het wel dat je een bevalling niet kan plannen. Twee keer had ik mooi een ‘bevallingsplan’ opgesteld, waar achteraf niets van in huis is gekomen. Maar ik zou het niet anders hebben gewild. Laat je vooral niet afschrikken door horrorverhalen van anderen, want geen enkele bevalling is hetzelfde. Succes aan alle mama’s die het nog mogen meemaken, het is de meest bijzondere gebeurtenis die je ooit zal overkomen 🙂

8 Antwoorden op “Throwback Thursday: mijn bevallingsverhalen”

  • Altijd bijzonder om te lezen hoe andere vrouwen het hebben ervaren. Hier geen bevallingsplan opgesteld en beide keren is het zo snel gegaan dat dat ook niet mogelijk was.

  • Knappe boelekes! Ik lees dat altijd graag, bevallingsverhalen. Om de een of andere reden stelt mij dat wel gerust dat het bij mij ook wel in orde komt, ook al heb ik echt immense schrik voor de bevalling zelf.
    Ik zei laatst tegen mijn vriend: zie maar dat je vaak thuis werkt he in die weken, dat ik niet nog ikweetnietwie moet bellen om mij in’t ziekenhuis te krijgen als het ineens rap zou gaan :p

    • Dat komt zeker in orde! Je lichaam neemt dat helemaal over op het moment zelf. Ik kijk al uit naar jouw verhaal 🙂

  • Ik vind baby’s niet snel schoon maar die van jou zijn wel schone kindjes, amai! Ik kan ze wel niet uit elkaar houden hahaha. Bevallingen vind ik verder nog steeds vreemde dingen, maar ik lees ze wel graag ofzo.

    • Haha thx, als ik babyfoto’s zie van die eerste weken, kan ik ze zelf moeilijk uit elkaar houden 😀 Gek dat die snoetjes dan zo veranderen.

  • Ik houuuu van bevallingsverhalen, hoe leuk om twee helemaal andere bevallingsverhalen te lezen! Op zich zijn het beide erg mooie verhalen. Mijn bevallingsverhaal deelde ik ook op m’n blog maar als ik ooit de zegen heb om nog een baby’tje te krijgen, is het enige wat ik echt wil de baby zelf kunnen opvangen als ze geboren is. Ik hoor van vriendinnen die dat hebben mogen doen en dat lijkt me echt zo speciaal.

    • Voor mij net iets té speciaal denk ik, ze vroegen dat aan mij ook maar ik had teveel schrik om zo’n glibberig hoopje uit mijn handen te laten glijden. Ik kon het bvb ook écht niet aan om met een spiegel te kijken, denk dat je dat beeld nooit vergeet 😀 Maar dat zelf aannemen is wel een prachtig idee, want jij bent dan natuurlijk wel de eerste persoon die hem/haar aangeraakt heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Inhoud geblokkeerd