Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Als jouw opvoedingsstijl niet matcht met (het karakter van) je kind

Vorige week schreef ik een stuk over de verschillende opvoedingsstijlen en over de soorten ouderschap waarover ik zelf het vaakst hoor en lees. Ik hield dit bewust vrij neutraal, omdat ik geen oordeel wil vellen over hoe iemand anders het doet. Ik wil wel even stilstaan bij hoe het er hier aan toegaat, want dit is al vier jaar lang een zoektocht, en nog elke dag bots ik tegen bepaalde principes aan.

 

De persoon die je bent als ouder

Als ik kijk naar hoe ik zelf in elkaar zit, dan wist ik al voor ik kinderen had hoe ik NIET zou willen opvoeden, en dat een autoritaire opvoedingsstijl niet mijn ding zou zijn. Veel regels zonder uitleg, waaroms gevolgd door daaroms, ontegensprekelijk gezag en ja-knikkerij… dat zou ik niet eens kunnen als ik een rol zou moeten spelen, laat staan door mezelf te zijn.

Hoe zou ik dan wél willen opvoeden? Ik had het beeld in mijn hoofd van mondige kinderen, die (weliswaar beleefd) in discussie konden gaan en die respect hadden voor mij als moeder, niet omwille van mijn gezag maar gewoon door de band die we zouden hebben.

Ik ben van nature een vrij positief ingesteld iemand, benoem eerder de goede dingen die ik zie dan door te bomen over de slechte, en geef graag complimenten. Ik ben een knuffelaar, hou van gezelligheid en dingen samen doen. Toch heb ik ook best wel veel tijd alleen nodig om me goed te voelen. Hoe zou dit alles verenigbaar zijn met moeder worden?

 

Op zoek

Toen ik voor het eerst hoorde over de verschillende soorten van het moderne ouderschap, had ik al een baby en een peuter. De eerste jaren was ik helemaal niet zoveel bezig met opvoeden, aangezien een baby dit nog niet nodig heeft. En toen ik begon te lezen over onvoorwaardelijk opvoeden, leek dat heel goed aan te sluiten bij wie ik ben als persoon. Maar toch botste ik tegen bepaalde dingen aan. Het boek How2talk2kids was daarbij zeker een eye-opener, want na het lezen van dit boek leek ik alles verkeerd aan te pakken.

En dan was daar plots die lezing van Nina Mouton, waarover ik hier al eerder schreef. Haar ‘mild ouderschap’ is heel duidelijk geënt op het onvoorwaardelijk opvoeden, maar benadrukt ook dat het oké is om fouten te maken als ouder en laat ook ruimte voor discussie. Als zij een sekte zou beginnen, ik was al toegetreden 🙂

In de periode van dit aha-moment had ik een dreumes en een kleuter in huis en werd het dus menens met dat opvoeden. Ik merkte dat onvoorwaardelijkheid een begrip is dat niet zo vanzelfsprekend is. Mijn kinderen leken wél gebaat bij regeltjes-om-de-regeltjes, en bij straffen en belonen. Nu zeggen ze zelf al tegen elkaar: “jij hebt mij geslaan, dus dan ga je eventjes op de trap zitten”. Terwijl ik zelf meer voorstander ben van een time-in dan een time-out. Ik vermoed dat de school (en meer bepaald het “nadenkstoeltje”) daar voor iets tussen zit. Ook op de crèche hanteren ze het time-out principe nog altijd.

 

De realiteit hoe het nu is

Zelf vind ik het vreselijk om “als… dan…”-uitspraken te doen, maar het is soms wel de enige manier waarop ik iets bij hen gedaan krijg. Dreigen met iets dat ik dan ook echt kan waarmaken, werkt nog het beste. En daar heb ik het vaak moeilijk mee.

Vanuit mijn positieve ingesteldheid geef ik hen automatisch veel bevestiging, maar dat blijkt net omgekeerd te werken. Ze worden snel afhankelijk van die bevestiging, want als ik hen dan eens ergens niet in bevestig, dan denken ze dat ze het niet goed doen. Vooral De Dochter heeft dat, dacht ik. Want onlangs las ik in het boekje van de crèche dat ook De Zoon hiermee worstelt. Ik wil echt niet de persoon zijn die faalangst in de hand werkt bij hen. En net door hen zo spontaan positief te bevestigen, lijk ik dat wel te doen.

Ook complimenten geven is zoiets, want op de duur beginnen ze daar zelf al naar te vissen en worden ze er afhankelijk van. Ze doen dan iets omdat ik dat verwacht. Intrinsieke motivatie is hier dus nog heel ver te zoeken.

Wat wel helemaal matcht tussen ons is het nodig hebben van structuur. Ik ben zelf een planner en hou van duidelijkheid. Het grote gezinsplanbord is een noodzaak om de schoolweek zonder driftbuien door te komen. Duidelijkheid over wat er te gebeuren staat, helpt ons allemaal om rust te krijgen.

Omgaan met emoties is ook een grote overeenkomst. We benoemen heel veel en zoeken samen naar manieren om met emoties om te gaan. Zo vind ik het geweldig om hen weer rustig te krijgen met ouder-kindyoga, iets waar ik in de verste verte als prille twintiger nooit aan gedacht zou hebben. Maar zij gaven aan dat ze daar baat bij hadden na een drukke dag.

En zo zijn er heel veel dingen die goed gaan, maar zeker ook verbeterpunten waar we elke dag aan werken.

Het ouderschap is een boeiende zoektocht, en daar kan ik nog duizend boeken over lezen of diploma’s opvoedkunde behalen, maar uiteindelijk zal ik nooit levenslang bij een zelfde benadering kunnen blijven. Omdat ik verander, omdat mijn kind verandert, of gewoon omdat iets beter lijkt te werken op papier dan in real life. En dat is helemaal oké. Het is soms alleen verdomd lastig.

 

2 Antwoorden op “Als jouw opvoedingsstijl niet matcht met (het karakter van) je kind”

  • Amen voor de slotzin! En ik denk ook dat we er anno 2019 ook gewoon te veel mee bezig zijn? Er is zoveel om aan te denken en rekening mee te houden… onze ouders hadden daar geen zo’n last van. Maar wat bewustzijn is zeker prima, het gaat om -zoals altijd- balans.

    • Inderdaad! Ik ben daar ook veel te veel mee bezig maar kan er niks aan doen… Vroeger was je een goeie ouder als ze ‘s avonds allemaal levend thuiskwamen 😀

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *