Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Als aankleden een drama wordt

Ergens na de kerstvakantie begon het plots. De Dochter wilde zich niet meer aankleden. Peuterpuberteit op z’n hoogtepunt! Een drama was het, iedere ochtend opnieuw. Was, inderdaad. Want met grote opluchting kan ik melden dat het ergste sinds enkele weken voorbij is.

We weten nog steeds niet van waar het kwam. Van de ene op de andere dag leek aankleden een probleem. Vanaf het moment dat het tijd was om de kleren boven te halen, begon het al: weglopen, gillen, alles op de grond gooien…

En dan moest het nog beginnen! Het eerste kledingstuk wordt bovengehaald, gevolgd door al haar overlevingstechnieken: fight, freeze en flight in ware peuterstijl. Ons rustige meisje veranderde plots in een clotheszilla die begon te krijsen, schoppen, planken, weglopen…

We raakten er zelf heel gefrustreerd door en de momenten dat ik na dit leuke ochtendritueel een potje heb zitten janken in de auto waren niet meer op één hand te tellen. We verloren ons geduld met haar. Iedere ochtend was een helse strijd.

Aan tijdsgebrek of haast lag het niet. Ons mevrouwtje is standaard om 6 uur wakker en we moeten pas om 8 uur de deur uit dus dat kon het probleem al niet zijn. We dachten aanvankelijk dat het echt om de kledij op zich ging. Altijd zat er iets “niet goeeeeeeeeed”, of het waren niet de juiste kleren (een fleece trui in hartje winter, stel je voor!)

Ze heeft sowieso al een obsessie met kledij. Zo wil ze zich bvb. ook nooit verkleden (het enige kind in de hele school dat op carnaval niet verkleed was) en wil ze altijd anderen hun ritsen dicht doen, of knoopjes open. Haar kousen moeten 100 keer opnieuw aan en uit, haar hemdje moet 100 keer uit en in haar broek, ze wil geen muts of wanten aan…. Dus ja, kledij en De Dochter, het is sowieso al geen match.

 

 

Ik heb het voordeel (of is dat eerder een nadeel?) dat ik op mijn werk soms in contact kom met kinderpsychologen, waar ik dit onderwerp (geheel toevallig) eens liet vallen. Volgens hen zou het om iets dieper liggends kunnen gaan, nl. controle houden. Want kledij is iets dat een kind letterlijk begrenst. En door hierover moeilijk te doen, behouden ze de controle. Klinkt wel aannemelijk.

Soit, er moest iets gebeuren. Als je een kind met twee moet vasthouden om haar te kunnen aankleden is er alleszins iets niet pluis.

We besloten onze beste pedagogische trucs uit de kast te halen en probeerden volgende dingen uit (spoiler: zonder succes):

  • omkopen (na het aankleden mocht ze nog een kwartiertje TV kijken – deed haar niets)
  • belonen (een sticker als ze flink aangekleed was – een heel tijdelijk effect)
  • negeren en haar alles zelf laten doen (je kan het gevolg al raden: er gebeurde nog minder)
  • in discussie gaan (grootste fout ooit! Met een peuter kan je uiteraard geen zinvolle discussie voeren)
  • samen aankleden met mama of papa (vond ze vooral fascinerend)
  • een pop laten aankleden (de pop moest ook ongekleed blijven)
  • laten aankleden voor de TV (afleiding was te groot)
  • een boekje lezen over aankleden (vond ze leuk, maar het hielp niet in haar ochtendritueel)
  • kleren aantoveren met de toverstaf (ze bekeek ons maar eens raar)
  • een liedje zingen tijdens het aankleden (idem als hierboven)
  • op een andere plaats dan anders aankleden (nope)

De lijst lijkt eindeloos als ik het hier zo neerschrijf, en niets hielp!

Een proces van weken is dit geweest, tot we plots een combinatie maakten van verschillende dingen. En dat werkte wel! Onze gouden formule is heel uitgebreid maar als het zo blijft goed gaan, doen we dit met plezier 🙂

Ik heb mijn creativiteit van onder het stof moeten halen (diep gegraven!), maar het heeft geloond. Het duurt nu soms een uur voor ze klaar is maar die tijd hebben we. Geen gebrul, geen gestamp of gekrijs en op tijd de deur uit zonder traantjes bij moeder of dochter… heerlijk!

Voor al mijn lotgenoten, het ritueel ziet er zo uit:

 

 

  1. Dochter legt een tekening van een kindje zonder kleren neer op de plaats waar ze zich wil aankleden. Daarnaast legt ze een pictogram van een broek, trui, kousen en schoenen.
  2. Ze kiest zelf al haar kleren en legt deze bij de pictogrammen.
  3. Ze doet een kledingstuk aan, neemt het pictogram en legt deze op de tekening.
  4. Dochter en de tekening zijn aangekleed en ze mag een sticker op haar hand plakken om aan de juf te laten zien.

Het is een heel gedoe, maar het werkt. Hopelijk blijft het zo…

Misschien kan ik met deze post nog andere radeloze ouders helpen 😉

Eén reactie op “Als aankleden een drama wordt”

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *