Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Acht vragen op de Achtste – Interview van moeder tot moeder

Elke maand op de achtste stel ik een mama uit mijn kennissenkring acht vragen over het moederschap. Want het is altijd leuk om te horen hoe anderen dit ervaren. Deze maand: mama Ine!

Ik ben Ine, heel gelukkig getrouwd met Joris en we hebben 2 zoontjes Seppe (3) en Wout (10 maanden). Zelf ben ik maatschappelijk assistent en mijn man is laborant.

Om zwanger te geraken van Seppe hebben we heel wat tijd moeten doorstaan. Gelukkig is het met medicatie uiteindelijk wel gelukt en zijn we niet de weg van IVF moeten inslaan. Na een eerste jongetje hoop je als mama waarschijnlijk wel altijd op dat meisje (die leuke kleedjes, strikjes en tralalaatjes), maar het bleek opnieuw een jongen te zijn. Dit was even slikken, met traantjes, maar ondertussen ben ik hélemaal gewend aan mijn twee boys en wil ik zelfs niet meer anders. Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis, al ben ik soms wel jaloers op de meisjesafdeling in de winkel die drie keer zo groot is als die van de jongens.

 

 

1. Hoe heb je de zwangerschappen ervaren?

Ik was zó graag zwanger en kon daar ook enorm van genieten. Ik ben nog altijd jaloers als ik een bol buikje zie. Dat zijn ook de periodes in mijn leven waar ik mij het beste in mijn vel voelde. Ik had ook heel weinig last van kwaaltjes, buiten de misselijkheid. Fantastisch hoe er een klein wondertje kan groeien in je buik en hoe je dat voelt bewegen, niks mooier dan dat.

 

2. Hoe kijk je terug op je bevallingen?

Dit gaat heel raar klinken, maar ik vond bevallen heel romantisch. Ik had daar vóór ik de eerste keer moest bevallen al een romantisch beeld van en dat is het ook geworden. Ik spreek niet over die hevige pijnen, want daar is niet veel romantisch aan, maar het moment vanaf de epidurale vond ik wel iets hebben. De pijn niet meer voelen, de harttonen horen, afgesloten van de wereld in je eigen cocon zijn met zijn tweetjes, bijna een gezin van 3 of 4. Ik vond dat écht iets hebben. Ik ben 2x ’s nachts bevallen, gek als je allebei geen avondmensen bent 🙂

De geboorte van mijn jongens is het meest magische wat ik ooit heb meegemaakt. Twee keer heb ik mijn bevallingen ook heel bewust meegemaakt en herinner ik ze mij nog heel goed, ik hoop dat die zo in mijn geheugen gegrift blijven. Mijn eerste bevalling heeft lang geduurd omdat de weeën wel heel heftig kwamen, maar de ontsluiting niet kwam. Uiteindelijk heb ik dan nog een uur moeten persen. Bij mijn tweede bevalling was alles heel ontspannen, was het enkel wachten op de gynaecoloog, een paar keer persen en hij was er. Ik heb de kans gehad om met een spiegel mee te kijken, dat kan misschien heel gek en vies klinken, maar ik ben heel blij dat ik dit gedaan heb en daardoor mijn bevalling nog intenser beleefd heb.

Ik zat bij mijn twee jongens ook meteen op mijn roze wolk, en ik ben er mij van bewust dat dit bij veel mama’s niet zo is. Het enige moeilijke vond ik bij Wout het ‘alleen’ achter blijven in het ziekenhuis en dat mijn man en grote broer naar huis moesten gaan, toen heb ik mij wel eenzaam gevoeld en was ik heel blij toen we met z’n vieren thuis waren.

 

3. Hoe zou je je opvoeding omschrijven?

Zoekende 🙂 Ik blijf mijn, of onze, opvoeding precies dagelijks in vraag stellen. Ik denk altijd dat andere ouders het beter doen dan mij en ik ben daar echt nog zoekend in. Opvoeden is ook niet niks en je wilt toch dat je kinderen goed terecht komen.

Opvoeden doen we vooral met ons hart, maar we vragen toch ook veel advies aan anderen. Mijn man en ik zitten gelukkig wel op dezelfde golflengte hoe we de zaken aanpakken. Ik word wel fier als er zoiets gebeurt als afgelopen week: ik had voor mijn oudste zoon (die dolgelukkig wordt van eten) smeerkaasjes met broodstokjes meegenomen uit de winkel en dat mocht hij dan eten na school. Toen zei hij volledig uit zichzelf ‘dank u mama dit meegepakt heeft uit de winkel’. Dan maakt mijn hart een sprongetje en vind ik op die momenten toch dat we in de goede richting bezig zijn qua opvoeden.

 

4. Wat vind je het mooist aan moeder zijn?

De ontelbare keren dat mijn kinderen mijn hart doen smelten. Dat gaat van het moment van de geboorte, tot alle ‘eerstekeren’, tot de liefde tussen grote broer en kleine broer, de knuffelmomentjes, de tijd samen als gezin. Het mooiste vind ik dit bewust kunnen meemaken en hier ook ten volle van genieten. Soms moet ik denken aan vrouwen en mannen die dit niet kunnen meemaken, of niet langer kunnen meemaken en dan ben ik zo blij dat wij dit geluk wel hebben en dan hoop ik ook heel hard dat daar nooit iets groots in de weg gaat staan.

 

5. En wat vind je moeilijk aan het moederschap?

Opvoeden en loslaten. Opvoeden staat hierboven al kort omschreven, maar we hebben met onze 3-jarige rond zijn 2 jaar wel heel wat watertjes doorzwommen. Hij was een échte peuterpuber, een échte drifter en hij sliep dan nog eens heel slecht. Een vicieuze cirkel was het, voor ons allemaal, en dit heeft wel gewogen op ons gezin. Met de juiste trucjes en met wat hulp zijn we er wel door geraakt en hebben we ons harmonieus (ahum) gezin wel teruggevonden 🙂 We zijn er in elk geval sterker uitgekomen.

Loslaten is iets dat elke ouder wel moeilijk zal vinden denk ik. Je ziet je kindjes groter worden. Bij onze eerste jongen zijn al die eerste keren moeilijk omdat hij dan zo groot wordt en je hem beetje bij beetje zijn eigen weg moet leren gaan. Die eerste schooldag bv: tranen met tuiten…

Bij onze tweede vind ik het precies nog moeilijker, of in elk geval anders dan bij de eerste. Wij weten zeker dat er geen derde kindje komt, dus al die eerste keren zijn ook ineens laatste keren. Eerste keer groentepap: oh nooit nog een baby die alleen maar pap drinkt. Eerste keer rollen, kruipen staan: nooit meer een plat baby’tje. Laat mij nu net dol zijn op die babyfase, het is een echte loslaatfase voor mama om die baby stilaan dreumes of peutertje te zien worden.

 

6. Wat is je ultieme tip om werk, gezin en vrije tijd te combineren?

Wat was de vraag? 🙂 Dat is een heel moeilijke, om dit evenwicht te zoeken en te bewaren. Vaak verlopen de avonden bij ons heel hectisch en gejaagd, vooral de twee avonden per week dat we laat werken, de kinderen dan moe zijn, er nog eten op tafel moet én je wilt ze op tijd in hun bed want dan heb je toch nog een beetje een avond gehad. Ik merk zelf wanneer ik daar rustiger bij blijf en me niet zo opjaag dit voor ons allemaal veel vlotter verloopt, want die kinderen voelen die rust of onrust ook.

 

7. Op welke manier zorg je goed voor jezelf als mama?

Ik ben iemand die sowieso mezelf op de laatste plaats zet. Ik hou altijd rekening met anderen, dat iedereen alles heeft en nog eens op tijd. Tegenwoordig kan ik mij wel lekker onschuldig voelen als ik eens alleen thuis ben en ik de kinderen, al dan niet bewust gepland, niet bij mij zijn. Zelfs van tien minuten me-time kan ik nu enorm genieten. Het is ook niet enkel goed zorgen voor mezelf, maar ook voor onze relatie. Daarom plannen we af en toe ook eens wat us-time in. Om nog eens met zijn tweetjes weg te zijn zonder de kinderen.

Liefde is een werkwoord, zeker in een relatie, zeker ook met kinderen en zeker ook in de combinatie relatie en kinderen.

 

8. Omschrijf in één woord wat het ouderschap voor jou is

Een spiegel (mijn kinderen die mij vaak een spiegel voorhouden, maar ook gelijkenissen die ik terugvind bij mijn kinderen).

 

Bedankt Ine! We hebben alleszins gemeen dat we bevallen magisch vinden, maar een babymama ben ik nooit geweest. Na de bevalling had ik heel graag een peuter in dat wiegje zien liggen 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *