Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Acht vragen op de Achtste – Interview van moeder tot moeder

Elke maand op de achtste stel ik een mama uit mijn kennissenkring acht vragen over het moederschap. Want het is altijd leuk om te horen hoe anderen dit ervaren. Deze week: mama Kirsten!

 

Hoi, ik ben Kirsten, op het moment van schrijven exact 10 jaar samen en 4 jaar getrouwd met Tom. Samen hebben we twee kindjes: Marvin, 3 jaar en zusje Sam, 1 jaar. Harige knuffelhond Raya maakt ons gezinnetje compleet. We werken beiden als consultant: hij in de IT wereld, ik bij verschillende farmabedrijven. In onze vrije tijd zijn onze kindjes prioriteit, genieten we maximaal van het leven, en proberen we tussendoor ons toekomstige droomhuis neer te zetten. Gezellige drukte verzekerd!

 

1. Hoe heb je de zwangerschap(pen) ervaren?

Sommigen zullen me ongetwijfeld gek verklaren, maar ik heb twee keer ten volle genoten van die 9 maanden. Pronken met de bolle buik, dat hartje horen kloppen op de echo, die kleine voetjes voelen stampen. Dat diezelfde voetjes soms pijnlijk achter mijn ribben haakten en dat ik veranderde in een pijnlijk waggelende walvis met maagzuur nam ik er zelfs graag bij. We zijn dan ook twee keer bijzonder gezegend geweest met een gezond kindje en een vlot verloop van de zwangerschap.

Vaak was het ook wel tot het uiterste gaan: een voltijdse job, een verbouwproject, een verhuis, een partner die weinig aanwezig was,… Het lot van deze generatie om alle grote dingen in het leven tegelijk te moeten doen zeker?

En dan was er nog de bekkeninstabiliteit, oh wat heb ik gevloekt. Dat is één van die zaken waarvoor ze je niet op voorhand waarschuwen. Van de ene dag op de andere kon ik nauwelijks nog vooruit. Nu inmiddels bijna 4 jaar later is het nog steeds revalideren, maar is het wel onder controle. Misschien maar goed dat ik dit niet van tevoren wist. Hoewel ik, als ik naar mijn twee schatjes kijk, niet geloof dat het me tegengehouden zou hebben. Alle ongemakjes ten spijt, ik zou dit voor geen goud hebben willen missen.

 

2. Hoe kijk je terug op je bevalling(en)?

Ik durf ronduit zeggen dat mijn bevallingen de meest magische momenten uit mijn leven waren. Ook hier weer mogen we heel dankbaar zijn voor het vlotte verloop en de snelle recuperatie in de weken nadien.

Beide kindjes zijn in alle rust thuis geboren kunnen worden, onder de geweldige begeleiding van twee schatten van vroedvrouwen. Ik kreeg twee keer de kans om volledig op eigen kracht mijn kinderen op de wereld te zetten, in de cocon van ons gezinnetje. Ik kan me elk moment nog voor de geest halen alsof het gisteren was. Het zullen voor altijd prachtige herinneringen blijven.

Allebei kwamen ze ter wereld op hun eigen typische manier, zoals ze nu nog in het leven staan. Marvin complex, zijn tijd nemend, een beetje eigenzinnig. Sam als een echte spring in ’t veld, geen tijd om te treuzelen, klaar om de wereld te ontdekken.

 

3. Hoe zou je jouw opvoeding omschrijven?

Noem me gerust een geitenwollen sok. Een tikje alternatief, maar zonder in extremen te vervallen. Eigenwijs, buiten de lijntjes kleurend met een gezonde dosis “doen we niet allemaal maar wat?”.

Wederzijds respect staat voorop. Ik geloof sterk in voorleven en communicatie. Ik behandel hen zoals ik zelf ook graag behandeld word. Bij ons geen straffen, geen strijd om te proberen winnen. Ik krijg hierover vaak verbaasde blikken. Zijn er dan geen grenzen? Tuurlijk wel, net zoals bij iedereen. Alleen de manier waarop deze gesteld worden verschilt. Ik praat graag en veel met mijn kinderen, en we proberen samen te bedenken hoe we dingen willen aanpakken, en hoe het de volgende keer beter kan. Ik laat ook graag ruimte aan emoties. Boos, verdrietig, dolenthousiast, het mag allemaal. We zoeken samen naar manieren om emoties op een aanvaardbare manier te uiten. Lees dit als: ga nu alsjeblief, alsjeblief niet in die grote plas voor de ingang van de supermarkt gaan liggen driften omdat je geen snoepje kreeg?. De theorie is altijd mooier dan de praktijk, maar we komen er wel. En toegegeven, ik heb nu eenmaal ook geen schaapjes van kinderen. Het blijft zoeken naar goede manieren om om te gaan met hun temperament, en we worden zo als ouders al wel eens gedwongen om out of the box te denken.

Ik hoop in ieder geval dat ze zo kunnen opgroeien tot empathische, respectvolle volwassenen die in staat zijn op een goede manier hun mening te uiten en weten omgaan met emoties en conflicten.

 

4. Wat vind je het mooist aan moeder zijn?

Ik vind dit, gek genoeg, oprecht de moeilijkste vraag uit de lijst. Ik kan er moeilijk de vinger op leggen. Het is zoiets bijzonders, ik geniet van elk moment. (Ok toegegeven, misschien niet de spuitluier momenten, of die momenten dat ze beiden in koor om ter luidst wenen, of dat moment wanneer je beseft dat het te stil is en de chocopot over de keuken uitgesmeerd vindt. Je weet wel.) Als ik kijk naar die twee kleine spookjes met die twee blinkende paar oogjes, eentje krachtig donkerbruin en eentje zo helder als de lucht, dan smelt ik vanbinnen een beetje. Het onbezorgde van dat kind zijn, de onvoorwaardelijke liefde die ze geven, ik kan het alleen maar voor altijd koesteren.

 

5. En wat vind je moeilijk aan het moederschap?

We hebben allemaal wel eens momenten waarop we denken: waar ben ik aan begonnen! We zeggen dat hier op van die gezellig chaotische, compleet in het honderd lopende momenten wel eens grappend tegen elkaar: “Waarom wou jij ook weer kinderen? Geen idee! Jij dan?” En dan knuffelen we ze een moment later weer plat.

Waar ik best wel moeite mee kan hebben is de uitdaging om intensief moederschap te combineren met de verwachtingen van onze maatschappij. Ik heb lang het gevoel gehad dat ik verwacht werd er tussen de spreekwoordelijke soep en de hete patatten een kind moest uitpersen. Liefst op zo een manier dat niemand zelfs maar kon zien dat dat net gebeurd was. Hup vooruit en business as usual.

Drie jaar moederschap hebben me uiteindelijk wel geleerd hier relaxter mee om te gaan, maar ik blijf wel vinden dat er nog veel ruimte voor verbetering is naar toekomstige moeders toe.

 

6. Wat is je ultieme tip om werk, gezin en vrije tijd te combineren?

Let it go, let it gooo. Ik weet zeker dat dat lied in werkelijkheid een boodschap van algemeen nut was van prinses Elsa aan alle mama’s en papa’s. Ik, control freak eersteklas, heb al veel harde lessen gekregen als het aankomt op loslaten. Dat, en een gezonde dosis planning, organisatie en creativiteit maken dat het fabriekje, van twee voltijds werkende ouders met kleine kindjes, blijft draaien. Nobody’s perfect!

En dan een item waarvan ik pas na drie jaar moederschap en mezelf compleet wegcijferen tot het besef gekomen ben hoe ongelooflijk belangrijk het is: zelfzorg. Sinds ik voldoende tijd voor mezelf afbaken kan ik zoveel rustiger in het leven staan, wat me geloof ik uiteindelijk ook een beter mama maakt.

 

7. Op welke manier zorg jij goed voor jezelf als mama?

Juist, en dan nu de praktijk bij de theorie van hierboven. Sinds enkele maanden ben ik bewust, en misschien een beetje uit noodzaak, beginnen inzetten op zelfzorg. Tijd en geld zijn schaars in deze fase van ons leven, dus het was absoluut knokken om daarvan wat te reserveren voor mezelf. Maar eens vertrokken, werd het steeds makkelijker om toch wat momentjes in te bouwen. Ik ben recent beginnen sporten. Ik probeer dit 4-5x per week te doen. Dit zijn momenten dat papa er alleen voor staat met de kindjes. De eerste keren vertrok ik met een krop in mijn keel, en wou ik eigenlijk liever na enkele minuten al terugdraaien. Maar de ervaring leert dat hij dat prima doet. Ik ben hem dankbaar dat hij me deze momentjes gunt. Dat strakke afgetrainde lijf krijgt hij er binnenkort gratis bij, of loop ik nu te hard van stapel?

Ik probeer ook steeds gezonde maaltijden voor iedereen te voorzien, inclusief mezelf. Dat lijkt evident, maar hoe gemakkelijk is het om maar snel snel tussendoor iets in je mond te stoppen, of de restjes van de kindjes op te eten omdat het nu eenmaal vooruit moet gaan.

Eén keer per maand gaan we nu ook als koppel erop uit. We bouwen stilaan een netwerk van enkele goede babysits op, zodat we daar altijd op kunnen terugvallen. Zij komen dan rond bedtijd: de kindjes merken vaak niet eens dat we weg zijn en wij kunnen nog eens genieten van tijd voor ons twee zonder schuldgevoel.

8. Omschrijf in één woord wat het ouderschap voor jou is

Een wonder(mooie tijd)

 

Alweer prachtige woorden van één van “mijn” mama’s. Je mag dan wel een geitewollensok zijn Kirsten, het is er dan toch eentje in een modern jasje 😉

Bedankt!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *