Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Acht vragen op de Achtste – Interview van moeder tot moeder

Elke maand op de achtste stel ik een mama uit mijn kennissenkring acht vragen over het moederschap. Want het is altijd leuk om te horen hoe anderen dit ervaren. Deze week: mama Marlies!

 

 

Ik ben Marlies, bewust alleenstaande mama van M&R. Ik krijg vaak de vraag hoeveel tijd er zat tussen mijn twee zoontjes. Wel: twee minuten. De tweede vraag die meestal volgt: is het een tweeling? Affirmatief. Vraag nummer drie: zijn ze een- of twee-eiig? Op die vraag zou ik het liefst gewoon met mijn ogen rollen, want M heeft lichtbruin haar en R heeft haast witblond haar.

 

1. Hoe heb je de zwangerschap(pen) ervaren?

Ik vond het echt fantastisch om zwanger te zijn. Het heeft het veel tijd en moeite gekost om zwanger te geraken, dus vond ik het best jammer dat de tijd zo snel vooruitging toen ik eenmaal zwanger was. Ik vond het zo magisch dat er twee kindjes in mijn buik groeiden (en nog magischer om daar dan ook nog eens realtime 3D-beelden van te zien) en voelde me ontzettend trots. Het hielp wellicht dat ik bespaard bleef van vervelende kwaaltjes: geen misselijkheid, geen rugpijn, geen slapeloosheid… Het enige dat ik wel had, was die typische vermoeidheid.

Omdat ik een risicozwangerschap had, stonden al mijn activiteiten op een lager pitje, maar ik vond dat helemaal prima zo: dat voelde gewoon juist aan en ik kon de komst van mijn kindjes heel bewust beleven.

Mijn gynaecoloog had er steeds op gehamerd dat we zouden proberen om de 34 weken te halen. Het was even spannend geweest op 28 weken, dus ik was dolblij de avond voor die mijlpaal zou bereikt worden. Ik begon zelfs al te dromen van een voldragen zwangerschap. De volgende dag werden ze geboren. ?

 

2. Hoe kijk je terug op je bevalling(en)?

De dag van de Arbeid, 1 mei. ‘s Ochtends verloor ik mijn slijmprop. De rest van de voormiddag had ik een wat zeurderig gevoel in mijn rug (“aha, het eerste zwangerschapskwaaltje”) en ik kreeg behalve wat soep niks van eten naar binnen gewerkt (wat heel uitzonderlijk was, want ik at bergen bergen bergen voedsel tijdens mijn zwangerschap). Uiteindelijk toch maar besloten geen risico’s te nemen en op controle te gaan in het verloskwartier. Daar bleek dat ik volgens de monitor heftige weeën had, maar enkel de allerhoogste toppen kon ik voelen en die waren geeneens pijnlijk. Ze stonden op het punt me weeënremmers toe te dienen toen de gynaecoloog van wacht voor de zekerheid besloot te toucheren. En toen was het code rood: ik bleek volledige ontsluiting te hebben. En omdat de onderste baby in stuit lag, was een spoedkeizersnede nodig. Langs de ene kant vond ik het heel spannend, maar ik was stiekem toch ook blij dat ik nu heel snel mama zou worden, al was dit scenario helemaal anders dan mijn zo natuurlijk mogelijke droombevalling. Ik vond het heel jammer dat ik mijn kindjes niet mocht zien geboren worden, maar ik was meteen gerustgesteld toen ik hoorde dat ze meteen begonnen te huilen (wat niet helemaal terecht was, maar soit) en ik huilde haast mee toen hun wangetjes heel snel tegen die van mij gehouden werden. Toen werden ze meegenomen naar de neonatologie, zodat ik hen pas twee dagen later in mijn armen kon sluiten voor de eerste keer. En toen kwam ook de meest ondraaglijke pijn op die ik ooit ervaren had. Er stonden mij 6 loodzware weken te wachten voordat ik eindelijk mijn kindjes mee naar huis mocht nemen.

 

3. Hoe zou je jouw opvoeding omschrijven?

Hoewel ik daar op voorhand niet zo over had nagedacht, rolde ik als vanzelf in het ‘natuurlijk ouderschap/attachment parenting’. Wat voor mij wel op voorhand duidelijk was, was dat ik all the way zou gaan voor een luie-mama-benadering. Een babykamer inrichten leek me het meest overbodige werkje ooit. Samen slapen en borstvoeding geven, zodat ik ‘s nachts niet uit bed zou moeten. Dat bleek een geweldig idee, want dat doen we nu twee jaar later nog steeds. Ik ga ook tegelijk met mijn jongens naar bed (luie mama, remember). Die dingen zorgen er wellicht voor dat ik geen vermoeide mama ben, maar net beter uitgeslapen dan vroeger!

Verder heb ik een enorme go-with-the-flowmentaliteit. Ik vind een vast ritme voor baby’s compleet absurd. Hier dus geen ingeplande dutjes, waardoor ik heel veel vrijheid ervaar. Mijn jongens kan ik overal mee naartoe nemen. Ze vallen als ze moe zijn onderweg wel in slaap in de draagdoek/kinderwagen/…

En ja, verder hier dus ook wasbare luiers, vaste voeding à la Stefan Kleintjes en een poging tot onvoorwaardelijk ouderschap, al is dat laatste best een pittige zoektocht in die peuterpuberteit. Ik sta volledig achter de principes van opvoeden zonder straffen en belonen, maar vind dat in de praktijk best lastig.

 

4. Wat vind je het mooist aan moeder zijn?

Ik ervaar het alsof mijn leven een enorme upgrade heeft gekregen. Als ik terugdenk aan het leven ‘before’, dan lijkt dat me zo betekenisloos en léég.

Het allermeest kan ik genieten van de borstvoedingsmomentjes. Die intieme connectie die je dan maakt met je kindjes is met niets anders te evenaren. Het is steeds een beetje thuiskomen bij elkaar. En die goeie shot oxytocine die je erbij krijgt, nemen we er graag bij.

Toegegeven, er zijn ook borstvoedingsmomentjes die meer op een sessie peuterturnen of octopusworstelen lijken. Tja, that’s life.

 

5. En wat vind je moeilijk aan het moederschap?

In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten, vond ik het eerste jaar met een tweeling eigenlijk niet zo zwaar. Alles verliep lekker intuïtief. Maar pfoe, dan komt dat tweede jaar en dat vond ik best pittig. Opeens heb je niet enkel een zorgende rol, maar moeten er ook grenzen afgebakend worden. Het lijkt alsof je opeens jezelf als ouder moet uitvinden. Een aanpak moet bedenken die werkt voor jouw kinderen, maar ook past bij wie jij bent. En eerlijk gezegd, volgens mij is er die eerste helft van het tweede jaar NIETS dat echt helpt, omdat ze nog niet genoeg begrijpen (“Oh, mama klinkt boos. Dat is leuk. Ik probeer het nog een keer!”). Dat is heel lastig. Zeker als je geduldmeter in het rood staat en je geen tweede volwassene hebt om op dat moment op terug te vallen.

 

6. Wat is je ultieme tip om werk, gezin en vrije tijd te combineren?

Een huishoudhulp via dienstencheques, haha. Beste beslissing die ik vorig jaar maakte! Elke donderdagavond kan ik weer opgelucht ademhalen, want dan is heel mijn huishouden ‘gereset’. Ik heb een huishoudhulp die wonderen kan verrichten op 3 uur tijd boodschappen doen, koken, was opvouwen, was ophangen, afwasmachine leegmaken, afval buitenzetten, (oppervlakkig) poetsen…

Verder vind ik het geweldig dat ik verschillende hobby’s heb die ik kan combineren met mijn jongens. Zo speel ik nog steeds in twee orkesten en zing ik in een koor. Mijn jongens gaan van jongsaf aan mee en worden er op handen gedragen. En ze hebben zelfs nu al enorm veel feeling voor muziek.

Dus ja, ik vind dat het evenwicht hier wel goed zit. En zeker omdat we tenminste nog elke nacht dicht bij elkaar doorbrengen. Ik denk dat ik het anders best moeilijk zou hebben met het feit dat ik voltijds werk.

 

7. Op welke manier zorg je goed voor jezelf als mama?

Wel ja, door een luie mama te zijn, door me niet op te jagen in het feit dat natuurlijk kindergedrag vaak ver afstaat van onze culturele normen (echt, geen vast ritme hebben is oké, je hoeft kinderen niet zelfstandig te leren inslapen, kindjes hoeven niet door te slapen……), door te blijven doorgaan met dingen waar ik energie van krijg.

Als we in een moeilijke situatie verzeild geraken, dan verander ik de situatie. Gewoon even improviseren: de kinderwagen in en even uitwaaien, een bezoekje brengen aan oma en opa…

Echte ‘me-time’ las ik voornamelijk in tijdens mijn lunchpauzes: eens gaan sporten, uit eten gaan, een winkeltje bezoeken…

En uiteraard: door mijn rust op het prioriteitenlijstje hoger dan het huishouden te plaatsen.

 

8. Omschrijf in één woord wat het ouderschap voor jou is:

Improvisatietheater.

 

Bedankt Marlies om je originele kijk op het moederschap met ons te delen!

En na dit interview is mijn respect voor alleenstaande mama’s, dat al eindeloos was, nog een beetje gegroeid 😉

 

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *