Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Acht vragen op de achtste – Interview van moeder tot moeder

Elke maand op de achtste stel ik een mama uit mijn kennissenkring acht vragen over het moederschap. Want het is altijd leuk om te horen hoe anderen dit ervaren. Deze maand: mama Laura!

Ik ben Laura, 33 jaar, getrouwd met Wim, en samen hebben we twee zoontjes: Oskar (4 jaar) en Karel (10 maanden). Ik ben socioloog van opleiding en heb een heel leuke job op de dienst Kwaliteitsmanagement in UZ Leuven.

1. Hoe heb je de zwangerschappen ervaren?

Toen ik zwanger was van Oskar heb ik vooral enorm genoten. Ik heb weinig zwangerschapskwaaltjes gehad en ik vond het zo fijn een dikke buik te hebben en dat leven letterlijk te voelen. Ik herinner me nog dat ik me spiegelde in elk raam en daar altijd gelukkig van werd – het is de enige periode in heel mijn leven waarin ik me 100% tevreden voelde met mijn lijf. Om de baby te voelen, dat was natuurlijk nog beter, ik vond het zalig om hem altijd bij mij te dragen en hebben. Het enige nadeel was dat ik veel last had van slapeloosheid, waardoor ik op de duur echt uitgeput was. Maar eerlijk, mijn ervaring was vooral enorm positief.

De tweede zwangerschap vond ik lichamelijk veel zwaarder, misschien omdat er al een kleuter rondliep of omdat ik een paar jaar ouder was? Het gevoel van dat leven in jouw buik vond ik wel nog altijd fantastisch, en daar kon ik echt van genieten, maar lichamelijk was het toch wel een uitputtingsslag. De laatste weken heb ik echt afgeteld, en ik was er niet rouwig om dat Karel 10 dagen vroeger dan gepland is geboren.

2. Hoe kijk je terug op je bevallingen?

De bevalling van Oskar was behoorlijk zwaar, maar alles is daar wel mooi op de juiste manier gebeurd: mijn weeën zijn rustig thuis begonnen 2 dagen na mijn uitgerekende datum, in het ziekenhuis is mijn water spontaan gebroken, en hoewel het zeer lang geduurd heeft voor Oskar daar dan was – en het persen eindeloos leek te duren (twee uur is ook vrij eindeloos) – heb ik altijd een goed gevoel gehad over die bevalling. Ik was snel hersteld, en hoewel ik de pijn niet snel was vergeten, was het een positieve ervaring.

Bij Karel is het allemaal wat kunstmatiger gegaan: 10 dagen te vroeg weeën gekregen, en na een nacht in het ziekenhuis is alles stilgevallen. Omdat ik al vruchtwater was verloren, werd beslist om alles toch in gang te zetten, en dat was allemaal enorm heavy. Na de geboorte van Karel waren er wat complicaties, waarbij ik blijkbaar enorm veel bloed ben verloren maar dat op dat moment helemaal niet besefte. Voor mijn man waren het toch bange momenten, en het heeft een hele tijd geduurd voor ik terug wat bekomen was. Het plan om Oskar meteen kennis te laten maken met zijn kleine broer werd opgeborgen omdat ik moest recupereren, en dat vind ik tot op vandaag nog altijd heel jammer. Na de bevalling van Oskar had ik iets van: laat maar komen, nog een keer daar draai ik mijn hand niet voor om (met epidurale althans ;-)), maar nu weet ik niet of ik het risico nog zou durven nemen.

3. Hoe zou je jouw opvoeding beschrijven?

Warm, stimulerend en ondersteunend. Ik denk dat alletwee mijn kinderen er niet aan kunnen twijfelen dat we hen enorm graag zien, want dat is iets dat we heel vaak benoemen en laten zien. Ik kijk nu al op tegen de dag dat Oskar niet meer wil dat ik hem zoveel kusjes geef en knuffel. We vinden het belangrijk dat ze veel ontdekken en proberen, en stimuleren hen daar ook in. Hoewel sommige dingen loslaten niet altijd makkelijk is 🙂 Daarbij zullen we hen altijd ondersteunen om dingen te doen en kunnen. Straffen doen we enkel als daar ook echt een reden voor is, maar bij Oskar hebben dat nog maar zelden moeten doen omdat we vooral veel in gesprek gaan met hem en uitleggen waarom sommige zaken niet kunnen. Ik hoop dat we het ook op die manier kunnen doen bij Karel. Ik verwen hen wel graag en ben ook wat te laks als het gaat om TV-kijken (voor de oudste uiteraard) en snoepen, maar hey, ik ben ook maar een mens 🙂

4. Wat vind je het mooist aan moeder zijn?

Hoe cliché het ook is: maar de onvoorwaardelijke liefde die je krijgt van je kinderen. Vooral bij Oskar is dat heel duidelijk, die ziet mij zo graag en laat dat op heel veel manieren merken, en dat is fantastisch. Het feit dat je kinderen je echt nodig hebben vind ik ook echt fijn, voor hen ben je onmisbaar. De verwondering die kinderen hebben en hoe je dat mee mag beleven is ook fantastisch.

5. Wat vind je moeilijkst aan het moederschap?

Het schuldgevoel en de onzekerheid. De dag dat ik mama ben geworden, is er ergens een vat schuldgevoel opengegaan. Over alles voel ik me schuldig: dat ik bij Oskar niet genoeg geprobeerd heb om borstvoeding te laten lukken en dat ik bij Karel ‘te snel’ gestopt ben; dat ik er van geniet om eens alleen een paar uur te gaan winkelen in Leuven; dat ik eigenlijk wel blij ben als ze ’s avonds slapen zodat ik even rustig in de zetel kan zitten; dat ik Oskar soms voor de tv zet om zelf iets gedaan te krijgen; dat ik op mijn Iphone bezig ben als Oskar wil spelen; dat Karel te weinig aandacht krijgt omdat dat nu eenmaal niet evident is met 2 kindjes; dat ik op een koude dag Oskar zijn handschoenen ben vergeten mee te geven… En als ik alles zo lees, dan voel ik me helemaal geen goede mama, en komt er weer wat schuldgevoel bij. Onzekerheid of je het goed doet en of de keuzes die je maakt wel de juiste zijn, voor nu en later. Ze zeggen wel eens: kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen, maar ik hoop dat dat bij mij niet nog erger gaat worden 😉

6. Wat is je ultieme tip om werk, gezin en vrije tijd te combineren?

Deeltijds werken, een poetsvrouw, veel online shoppen en kopen (soms teveel :)), strijken tot een minimum beperken, een weekmenu en 1 keer per week naar de winkel… dat zijn allemaal dingen die hier werken. Vrije tijd is vooral tijd maken, maar dat vind ik zelf moeilijk: in het weekend wil ik zoveel mogelijk bij de kindjes zijn, dus eigenlijk doe ik dat wat te weinig voor mezelf.

7. Op welke manier zorg je goed voor jezelf als mama?

Af en toe tijd voor mezelf maken, al is dat niet altijd evident.

8. Omschrijf in 1 woord wat het ouderschap voor jou betekent.

Vervullend

Bedankt Laura! Dat schuldgevoel wordt inderdaad samen met de placenta geboren, eigenlijk zou er in het ziekenhuis ook een bakje moeten staan om dat meteen te kunnen weggooien haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *