Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Acht vragen op de Achtste – Interview van moeder tot moeder

Elke maand op de achtste stel ik een mama uit mijn kennissenkring acht vragen over het moederschap. Want het is altijd leuk om te horen hoe anderen dit ervaren. Deze maand: mama Joey!

 

Ik ben Joey, 34 jaar jong (oud genoeg geworden om mezelf jong te mogen noemen), ik kan niet kort van stof zijn (ge gaat dat hier nog wel merken) en mama van drie prachtige kinderen (#eigenkindschoonkind). Ik ben criminoloog van opleiding en diensthoofd op een OCMW.

Onze oudste dochter Lie wordt 8 jaar. Ze heeft het grootste hart van het westelijk halfrond . (Als je het oostelijk halfrond erbij neemt, staat ze volgens mij nog in de top drie). Bij grote harten, horen ook grote emoties en dat maakt haar naast zacht ook heel vurig. Nijs, onze man in huis, is 6 jaar. Hij laat een indruk na op iedereen die hij ontmoet door zijn kalmte en onbevangenheid. In het woordenboek staat naast het woord ‘puur’ zijn schoon snuitje, daar ben ik zeker van. Onze jongste dochter Luce is 4 jaar. We noemen haar grappend wel eens onze ‘one person demolitioncrew’. Sinds zij is er is zijn de dagen noch stil, noch saai en zijn ze altijd overladen met knuffels.

Ik ben 8 jaar geleden, op onze verjaardag, getrouwd met Femke. Ik schrijf dit stukje exact 11 jaar na onze eerste ontmoeting en ik ben nog elke dag blij dat ik naast haar mag wakker worden. Ik wil niet vervallen in clichés zoals yin en yang, maar het is eigenlijk wel een beetje zo. Waar ik zacht ben, is zij hard. En waar links mij de kortste weg lijkt, is zij er zéker van dat rechts sneller is. (Ge moet ons eens een ikea-kast in elkaar zien steken! Battle of wils, haha!  Maar het lukt ons en we hebben altijd max. 1 vijs over! #relationshipgoals) Maar over de dingen die echt tellen, denken we hetzelfde. Ze vult me aan en ik haar.

 

1. Hoe heb je de zwangerschap(pen) ervaren?

Als ik kinderen in de Delhaize had kunnen kopen om mijn lijf te ontlasten, had ik dat waarschijnlijk gedaan. Grapje! (denk ik :))

Je hebt zo van die vrouwen die nog drie keer zo mooi worden als ze zwanger zijn. Wel, (verrassing!), ik was dat niet. Ik was echt een zeppelin. Niet zo handig om te shoppen, niet zo handig om in een smalle refter naar het enige vrije stoeltje te manoeuvreren en zeker helemaal niet handig om je worstenpootjes in je schoenen te krijgen. Maar de logistieke zorgen terzijde gelaten, is zo’n eerste zwangerschap een zaligheid eigenlijk, hé? Ook al was ik zo rond als een ton (27 kg erbij, alsjeblieft), voelde ik me niet aantrekkelijk en was ik doorheen de hele zwangerschap misselijk, heb ik echt genoten van die ronde buik. Na mijn werk kon ik recupereren, ik vond dat een hele intieme periode als koppel, en ik heb immens genoten van dingen zoals namen zoeken, die beweging in je buik, de kamer in orde maken, het perfecte geboortekaartje kiezen…

In mijn tweede zwangerschap (die van Luce want mijn vrouw heeft Nijs gedragen), was ik evenzeer 25 kg zwaarder en 9 maanden lang misselijk, maar ik kon niet recupereren. Ik moest hormonen innemen die me extreem vermoeid maakten en ik had twee kleuters van 3 en 1,5 rondlopen dus rusten ging niet zomaar. Ik had heel veel last van mijn bekken en bandenpijn. Typische kwaaltjes, maar ik vond ze heel erg zwaar wegen. Ik heb toen meermaals gedacht ‘dit doe ik nooit meer’.

 

2. Hoe kijk je terug op je bevalling(en)?

Ik ben twee keer met een keizersnede bevallen. Lie was een stuitje dat zo comfortabel zat met haar poep naar beneden, dat we haar op geen enkele echo goed hebben weten zitten. Ze is uiteindelijk op 40 weken gehaald met een geplande keizersnede. Het ergste vond ik dat ik haar meteen moest afgeven tijdens mijn tijd op recovery. Het eerste anderhalf uur van haar leven heb ik moeten missen…

Luce zal wel netjes met het hoofdje naar beneden, maar is uiteindelijk ook met een spoedkeizersnede gehaald om infectiegevaar te omzeilen omdat de arbeid niet op gang kwam nadat mijn vliezen braken. Toen heb ik toch een paar uur gehuild, ik had haar zo graag op een natuurlijke manier laten geboren worden. Gelukkig werd ondertussen het beleid aangepast en werden we na de geboorte niet gescheiden van elkaar. Het herstel van mijn tweede keizersnede ging gelukkig ook een pak vlotter dan mijn eerste.

 

3. Hoe zou je jouw opvoeding omschrijven?

Verbondenheid en humor. Dat is mijne top 2 aan waarden in het leven in het algemeen en die proberen we ook aan onze kinderen mee te geven.

Door samen  te werken en veel te praten met elkaar, wil ik hen elke dag doen voelen dat ze thuis zichzelf mogen zijn, hun gedacht mogen zeggen en altijd iemand aan hun kant hebben staan. Pas op, ik ben geen heilige, hé. Ik verlies ook wel eens mijn geduld of kom scherper uit de hoek dan ideaal was, maar ook dan is ‘samen’ en ‘babbelen’ onze go-to aanpak. En zo geraken we er wel uit. Als ze zelf ook relaties leren kiezen waarin ze zo met elkaar kunnen omgaan, zullen ze altijd een mooi evenwicht vinden tussen zichzelf en de anderen om hen heen.

En humor. We lachen veel, dat is echt keibelangrijk. We foppen en plagen graag. Dat is gewoon keiplezant. Kietelwedstrijden met Nijs of de grootste persoon aan tafel het kleinste bestek geven. Luce is gisteren de kraan stiekem gaan afzetten toen we bij vrienden waren en de papa de planten aan het wateren was en Lie stuurt graag identieke foto’s naar mensen met de vraag of ze de verschillen zien. Heerlijk om te zien hoe hun humor evolueert.

 

4. Wat vind je het mooist aan moeder zijn?

Die onvoorwaardelijkheid, dat vind ik prachtig. Ik voel zo’n sterke band met mijn kinderen en vrouw dat ze, gewoon door er te zijn, alles de moeite waard maken. Wanneer ik zie dat ik voor hen net hetzelfde beteken, echt, dan zwelt mijn hart elke keer. Luce die niet kan gaan slapen zonder ons knuffelritueeltje , Lie die uit het niets tegen mij zegt ‘mamake, ik vind u echt het leukste mens op de wereld’ of Nijs die zegt dat hij niet graag kust of knuffelt, maar toch komt bijtanken. Daar doe ik het voor.

En ohja, hun armpjes rond mijn nek, dat vind ik echt het fijnste gevoel ter wereld.

 

5. En wat vind je moeilijk aan het moederschap?

(Hier ben ik toch weer met clichés :)) loslaten. Hen loslaten, hét loslaten. Mag ze alleen met de fiets naar de chiro? Heeft hij wel genoeg aan drie boterhammen vandaag? Shit, ik ben dat rolletje WC-papier vergeten mee te geven. Ik schrijf die nota voor het werk vanavond wel, anders mist zij haar turnles. Niet treuzelen, schat, want we moeten op tijd bij de tandarts zijn, …

Want weet je? Het is geen breinchirurgie. We kunnen het evengoed eens proberen met die fiets en hij heeft nog een koekjes als hij toch nog honger heeft na die boterhammen. Die juf heeft ongeveer 156 rolletjes in haar kast zitten (waarvan 13 die ik vorige maand zelf heb meegegeven). Een late nota of 5 minuutjes minder turnles is ook het einde van de wereld niet. En die tandarts loopt zelf altijd minstens 20 minuten achter.

Het is onnozel hé, dat vasthouden. Want dingen worden zwaar als je ze de hele tijd vasthoudt. En ik wéét dat. Maar ik wil het toch altijd goed doen.

 

6. Wat is je ultieme tip om werk, gezin en vrije tijd te combineren?

Wij hebben op zondag een teammeeting, mijn vrouw en ik. Kleinste team ter wereld. 🙂 We maken die dag de planning voor de komende week. Wie heeft de auto op welke dag nodig, wie brengt de kinderen met de fiets naar school, wie gaat ze halen, wat gaan we eten, wie gaat er wanneer winkelen, welke sporten staat er op de planning, wie gaat dat verjaardagscadeautje halen, etc. Het  neemt een uurtje van onze tijd in, maar het doet mij enorm deugd om er duidelijk overzicht en duidelijke taakverdeling te hebben op voorhand. We verspillen minder tijd en voedsel en op momenten dat het even stressy wordt, biedt onze planning mij rust.  Zo van ‘chill, moeder, you’ve got this. En je staat er niet alleen voor’.

 

7. Op welke manier zorg je goed voor jezelf als mama?

Ik ben geen autoriteit, vrees ik. Carrière, trouwen, kinderen en verbouwen. De voorbije acht jaar zijn zo pittig geweest dat mijn lijf en mijn hoofd leeg zijn. Ik ben dus zelf nog op zoek naar een manier om wat vaker te kunnen ontspannen en even alles on hold te zetten. Door mijn drukke job en mijn vrouw die in shiften werkt, is het moeilijk om geregeld tijd voor mezelf te maken. En ik heb dat te lang als excuus gebruikt om het niet te doen. Dus tips, iemand? 🙂

Omdat de weken zo hectisch zijn, heeft reizen een nog groter belang voor ons gezin gekregen. Op reis is het echt we-time, vollenbak. We gaan een paar keer per jaar met de kindjes weg, ook één keer per jaar met ons tweetjes. De laatste jaren trek ik er ook één keer per jaar uit met een vriendin of alleen. Of het nu snorkelen met zijn vijf is, romantisch genieten met zijn twee, cocktails drinken onder de zon met mijn bestie of alleen verdwalen in de grote stad. Ik merk dat die rust van de rush me geweldig deugd doet.

 

8. Omschrijf in één woord wat het ouderschap voor jou is:

Glorieus.

 

Bedankt voor jouw wijsheid Joey! Verbondenheid en humor, daar zou ieders leven op gebaseerd moeten zijn. Zullen we dat eens op die politieke agenda zetten 😉

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *