Moederschip

Over het moederschap in rustig kabbelende golven en in woelige waters

Acht vragen op de Achtste – Interview van moeder tot moeder

Elke maand op de achtste stel ik een mama uit mijn kennissenkring acht vragen over het moederschap. Want het is altijd leuk om te horen hoe anderen dit ervaren. Deze maand: mama D.!

Ik ben D. (33) en reeds dertien jaar samenwonend met W. (34). Samen hebben we twee zoontjes: J. (3) en O. (1). Ikzelf werk als arbeidsonderzoeker en de man werkt als bediende.

Onze weg naar kindjes ging niet over rozen. We hebben de befaamde mmm (medische mallemolen) mogen afleggen om onze eerste boef J. te krijgen. O. kwam er tegen onze verwachtingen in al na een jaar aan. Nog steeds een vinnig manneke.

En voor iemand het durft te vragen: ja ik ben blij met mijn jongens, en neen ik mis geen meisje.

 

 

1. Hoe heb je de zwangerschap(pen) ervaren?

Beide zwangerschappen behoren tot de bijzonderste periodes van mijn leven. Ondanks alle pijntjes en kwaaltjes genoot ik er beide keren met volle teugen van. Vanaf de twee roze strepen had ik steeds een jongensnaam in mijn hoofd. Mijn dagen waren gevuld met het regelen van alle zaken zoals doopsuiker, geboortelijsten opstellen en heropstellen en heropstellen, kleertjes kopen, kleertjes wassen, kamertje inrichten, … . Die dikke buik mis ik nog steeds. Lege buik syndroom, check!

 

2. Hoe kijk je terug op je bevalling(en)?

Wat een (oer)ervaring! De mooiste en meest magische ervaringen in mijn leven. Ik ben benieuwd of er ooit iets tegen op zal kunnen. Misschien de geboorte van een kleinkind? Jep, daar denk ik nu soms al aan. 😉

Bij nummertje 1 zat ik direct vanaf de eerste seconde op een blauwe wolk. Letterlijk in de wolken met J.. Ik herinner me nog dat ik in het ziekenhuis al droomde van een nummertje 2. Ik kende nu mijn eerste kindje en wilde direct zijn kleine broer leren kennen (noppes nooit gedacht dat ik een dochter zou krijgen).

Bij nummertje twee had ik het mentaal gezien moeilijker en zat ik eerder op een grijze wolk. De zwangerschap was fysiek zwaarder en de bevalling kan ik het best omschrijven als een complete uitputtingsslag met een trager herstel achteraf. O. was dan ook niet voor niets een beer van een baby, bijna 5kg! In het ziekenhuis overviel me ook het gemis aan nummertje 1 die toen een weekje op logé was. Ik moest die eerste periode enorm wennen aan de zorg voor twee kinderen (de oudste was toen nog geen twee jaar). Gelukkig vond ik mijn draai snel en werd het leven sneller normaal dan toen we voor de eerste keer ouders werden. Al snel hoorde O. er helemaal bij. Het leven als moeder van twee kinderen onder de twee liep al snel als gesmeerd.

 

3. Hoe zou je jouw opvoeding omschrijven?

Ik heb nooit echt nagedacht over welke opvoedingsstijl ik zou hanteren. En nog steeds ben ik hier niet bewust mee bezig. Ik tracht steeds op mijn gevoel af te gaan en me niet te veel aan te trekken van de ‘theorieën en regeltjes’. Als ouders hebben we wel enkele principes waar we ons aan houden, zoals pick your battles en laat een kind een kind zijn (who cares dat de kleertjes vuil worden tijdens het spelen). We proberen de jongens de nodige vrijheid geven om het leven zelf te ontdekken, maar zijn wel streng op andere vlakken (tafelmanieren jongens!!).

 

4. Wat vind je het mooist aan moeder zijn?

De onvoorwaardelijke liefde die ik voel voor die kleine jongens en mag ontvangen van hen. Daarnaast vind ik het ook een hele eer om die jongens te zien (op)groeien en persoontjes op zichzelf te zien worden. De jongens houden me ook constant een spiegel voor waardoor ik als persoon dan weer groei.

 

5. En wat vind je moeilijk aan het moederschap?

Met stip op één: de verantwoordelijkheid. Het moederschap is mijn belangrijkste taak in het leven, een 24/7 job. Je bent als ouder verantwoordelijk voor die kleine wezentjes. Dagelijkse zorgen als aankleden, warme maaltijden, kusjes voor de kleine pijntjes, maar ook ervoor zorgen dat deze kleine jongens opgroeien tot mannen die op een dag hun eigen weg in het (volwassen) leven zullen gaan zoeken. En oh ja, de vermoeidheid. Mombie!

 

6. Wat is je ultieme tip om werk, gezin en vrije tijd te combineren?

Ik hou me steeds drie principes voor. Mijn eerste tip is plannen en prioriteiten stellen. Hierbij hou ik altijd in mijn achterhoofd wat werkelijk belangrijk is. Die perfect gestreken wasmand of die blije gezichtjes van de jongens na het samenspelen in de tuin.

Mijn tweede tip is het hebben van simpele routines. Routines creëren hier in huis rust, duidelijkheid en structuur.

Als laatste tip, durf hulp vragen en aanvaarden. Mijn beste keuze ooit: de huishoudhulp die elke maandag ons hele huis poetst en de strijk doet. Lang leve de huishoudhulp.

 

7. Op welke manier zorg je goed voor jezelf als mama?

Ik vind het moeilijk om mezelf als persoon niet te verliezen. Ondanks dat het moederschap me zoveel meer diepgang in het leven geeft, zorgt het er ook voor dat het leven wat eentoniger wordt. Elke dag dezelfde routine. Weer die boterham met confituur, weer een aflevering van Bumba, weer een luier verversen, weer naar de kinderboerderij. Nu we uit de babyfase zijn, merk ik dat ik er weer naar verlang om terug meer mezelf te kunnen zijn. Me-time dus! Ik maak tijd voor kinderloze uitjes met de vriendinnen, nieuwe ervaringen (eerste meerdaagse trip zonder de kindjes is gepland), een badje, nieuwe hobby (naaien), … . Meer dan alleen moeder zijn dus. Dit maakt me een leuker mens en zorgt voor bakken energie. Energie die ik dan weer in die boefjes van mij kan steken.

 

8. Omschrijf in één woord wat het ouderschap voor jou is:

Een rollercoaster.

 

Bedankt D.! Het lege buik-syndroom is voor veel moeders een dingetje denk ik. Ik mis niet per se de omvang, maar dat leven voelen trappelen is toch wel iets heel speciaals ja. En ik sluit me aan bij de zoektocht om jezelf terug te vinden na het moederschap 😉

Eén reactie op “Acht vragen op de Achtste – Interview van moeder tot moeder”

  • Die zoektocht is niet evident hé. Wij genieten er wel van van eens naar de speeltuin te gaan, of van te dromen van een bezoekje aan Disneyland, maar altijd maar dezelfde routine weegt soms ook door. Af en toe even afstand nemen en dingen voor jezelf kunnen doen, dat is echt nodig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *